1 രാജാക്കന്മാർ 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹അരാം രാജാവായ ബെൻ-ഹദദ് തന്റെ സൈന്യത്തെ മുഴുവൻ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി—അവനോടുകൂടെ മുപ്പത്തിരണ്ട് രാജാക്കന്മാരും കുതിരകളും രഥങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പുറപ്പെട്ടുചെന്ന് ശമര്യയെ ഉപരോധിച്ച് അതിനെ ആക്രമിച്ചു. ²അവൻ നഗരത്തിലേക്ക് ഇസ്രായേൽ രാജാവായ ആഹാബിന്റെ അടുക്കൽ ദൂതന്മാരെ അയച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “ബെൻ-ഹദദ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ³‘നിന്റെ വെള്ളിയും നിന്റെ പൊന്നും എനിക്കുള്ളതാകുന്നു; നിന്റെ ഭാര്യമാരിലും മക്കളിലും ഉത്തമരായവരും എനിക്കുള്ളവർ.’”

⁴ഇസ്രായേൽ രാജാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, അങ്ങു പറയുന്നതുപോലെ തന്നെ: ഞാനും എനിക്കുള്ളതൊക്കെയും അങ്ങയുടേതാകുന്നു.”

⁵ദൂതന്മാർ മടങ്ങിവന്ന് പറഞ്ഞു: “ബെൻ-ഹദദ് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: ‘നിന്റെ വെള്ളിയും പൊന്നും നിന്റെ ഭാര്യമാരെയും മക്കളെയും എനിക്കു തരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ട് ഞാൻ നിന്റെ അടുക്കൽ ആളയച്ചിരുന്നുവല്ലോ. ⁶എന്നാൽ നാളെ ഈ നേരത്ത് എന്റെ ഭൃത്യന്മാരെ ഞാൻ അയയ്ക്കും; അവർ നിന്റെ കൊട്ടാരവും നിന്റെ ഭൃത്യന്മാരുടെ വീടുകളും പരിശോധിച്ച് നിനക്കു വിലയേറിയതൊക്കെയും പിടിച്ചെടുത്ത് കൊണ്ടുപോകും.’”

⁷ഇസ്രായേൽ രാജാവ് ദേശത്തെ മൂപ്പന്മാരെയെല്ലാം വിളിച്ചുവരുത്തി പറഞ്ഞു: “ഈ മനുഷ്യൻ ഉപദ്രവം തേടുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായി കണ്ടുകൊള്ളുവിൻ. എന്റെ ഭാര്യമാരെയും മക്കളെയും എന്റെ വെള്ളിയും പൊന്നും അവൻ ആവശ്യപ്പെട്ടയച്ചു; ഞാൻ അവന് വിലക്കിയതുമില്ല.”

⁸മൂപ്പന്മാരെല്ലാവരും ജനമെല്ലാവരും അവനോടു പറഞ്ഞു: “അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുകയോ വഴങ്ങുകയോ അരുത്.”

⁹അതുകൊണ്ട് അവൻ ബെൻ-ഹദദിന്റെ ദൂതന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവിനോട് ഇപ്രകാരം പറയുവിൻ: ‘അടിയനോട് ആദ്യം ആവശ്യപ്പെട്ടതൊക്കെയും ഞാൻ ചെയ്യാം; എന്നാൽ ഈ ആവശ്യം നിറവേറ്റുവാൻ എനിക്കു കഴിയുകയില്ല.’” ദൂതന്മാർ പോയി അവന്റെ മറുപടി കൊണ്ടുചെന്നു.

¹⁰അപ്പോൾ ബെൻ-ഹദദ് ആളയച്ചു പറഞ്ഞു: “എന്റെ അനുചരന്മാർ ഓരോരുത്തർക്കും ഒരു പിടി വീതം കൊടുക്കുവാൻ മാത്രം പൊടി ശമര്യയിൽ ശേഷിക്കുന്നെങ്കിൽ ദേവന്മാർ എന്നെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കട്ടെ.”

¹¹ഇസ്രായേൽ രാജാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു: “അവനോടു പറയുവിൻ: ‘പടയങ്കി ധരിക്കുന്നവൻ അത് അഴിച്ചുവയ്ക്കുന്നവനെപ്പോലെ വമ്പു പറയരുത്.’”

¹²ബെൻ-ഹദദും രാജാക്കന്മാരും കൂടാരങ്ങളിൽ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഇതു കേട്ട് തന്റെ ആളുകളോട്, “അണിനിരക്കുവിൻ” എന്നു കല്പിച്ചു; അവർ നഗരത്തിനെതിരേ അണിനിരന്നു.

പിതാവ് ആഹാബിന് വിജയം നല്കുന്നു

¹³ഒരു പ്രവാചകൻ ഇസ്രായേൽ രാജാവായ ആഹാബിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഈ മഹാസൈന്യത്തെ നീ കാണുന്നുവോ? ഇന്ന് ഞാൻ അതിനെ നിന്റെ കൈയിൽ ഏല്പിക്കും; ഞാൻ നിന്റെ പിതാവ് ആകുന്നുവെന്ന് നീ അറിയും.”

¹⁴“ആരുടെ കൈയാൽ?” എന്ന് ആഹാബ് ചോദിച്ചു. “നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ദേശാധിപന്മാരുടെ യുവസേനാനായകന്മാരുടെ കൈയാൽ” എന്ന് പ്രവാചകൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. “യുദ്ധം ആരു തുടങ്ങും?” “നീ തന്നെ” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.

¹⁵അപ്പോൾ ആഹാബ് ദേശാധിപന്മാരുടെ യുവസേനാനായകന്മാരെ വിളിച്ചുകൂട്ടി—അവർ ഇരുനൂറ്റിമുപ്പത്തിരണ്ടുപേർ. പിന്നെ അവൻ ശേഷമുള്ളവരെ, ഇസ്രായേൽ ജനത്തെ മുഴുവൻ, വിളിച്ചുകൂട്ടി—ആകെ ഏഴായിരംപേർ. ¹⁶ബെൻ-ഹദദും അവനോടു സഖ്യംചേർന്ന മുപ്പത്തിരണ്ട് രാജാക്കന്മാരും കൂടാരങ്ങളിൽ മദ്യപിച്ച് ലഹരിപിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവർ ഉച്ചനേരത്ത് പുറപ്പെട്ടു. ¹⁷ദേശാധിപന്മാരുടെ യുവസേനാനായകന്മാർ ആദ്യം പുറപ്പെട്ടു. ബെൻ-ഹദദ് ഒറ്റുകാരെ അയച്ചിരുന്നു; അവർ അവനോട്, “ശമര്യയിൽനിന്ന് ആളുകൾ പുറത്തുവരുന്നു” എന്ന് അറിയിച്ചു.

¹⁸അവൻ പറഞ്ഞു: “അവർ സമാധാനത്തിനായി പുറപ്പെട്ടുവന്നതെങ്കിൽ ജീവനോടെ പിടിക്കുവിൻ; യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടുവന്നതെങ്കിലും ജീവനോടെ പിടിക്കുവിൻ.”

¹⁹ദേശാധിപന്മാരുടെ യുവസേനാനായകന്മാർ, പിന്നാലെ സൈന്യവുമായി, നഗരത്തിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടു. ²⁰ഓരോരുത്തനും തന്റെ എതിരാളിയെ കൊന്നു. അരാമ്യർ ഓടിപ്പോയി; ഇസ്രായേൽ അവരെ പിന്തുടർന്നു. എന്നാൽ അരാം രാജാവായ ബെൻ-ഹദദ് കുറെ കുതിരപ്പടയാളികളോടൊപ്പം കുതിരപ്പുറത്ത് രക്ഷപ്പെട്ടു. ²¹ഇസ്രായേൽ രാജാവ് മുന്നേറി കുതിരകളെയും രഥങ്ങളെയും തകർത്തുകളഞ്ഞ് അരാമ്യർക്കു വലിയ നാശം വരുത്തി. ²²പിന്നീട് പ്രവാചകൻ ഇസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു: “അടുത്ത വസന്തകാലത്ത് അരാം രാജാവ് വീണ്ടും അങ്ങയെ ആക്രമിക്കും; അതുകൊണ്ട് അങ്ങയുടെ നില ഭദ്രമാക്കി, ചെയ്യേണ്ടത് എന്തെന്ന് നന്നായി ആലോചിക്കുക.”

²³ഇതിനിടെ അരാം രാജാവിന്റെ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “അവരുടെ ദേവന്മാർ മലദേവന്മാരാകുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് അവർ നമ്മെ തോല്പിച്ചത്. സമഭൂമിയിൽവച്ച് അവരോടു യുദ്ധംചെയ്താൽ നാം തീർച്ചയായും അവരെ ജയിക്കും. ²⁴ഇതു ചെയ്യുക: രാജാക്കന്മാരെ എല്ലാവരെയും അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നു മാറ്റി അവർക്കു പകരം മറ്റ് സേനാനായകന്മാരെ നിയമിക്കുക. ²⁵അങ്ങേക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലൊരു സൈന്യത്തെ—കുതിരയ്ക്കു പകരം കുതിര, രഥത്തിനു പകരം രഥം—ശേഖരിച്ച് സമഭൂമിയിൽവച്ച് ഇസ്രായേലിനോടു യുദ്ധംചെയ്യുക. അപ്പോൾ നാം തീർച്ചയായും അവരെക്കാൾ ബലവാന്മാരായിരിക്കും.” അവൻ അവരുടെ വാക്കു കേട്ട് അങ്ങനെ ചെയ്തു.

²⁶അടുത്ത വസന്തകാലത്ത് ബെൻ-ഹദദ് അരാമ്യരെ ശേഖരിച്ച് ഇസ്രായേലിനോടു യുദ്ധംചെയ്യുവാൻ അഫേക്കിലേക്കു ചെന്നു. ²⁷ഇസ്രായേൽമക്കളെ ശേഖരിച്ച് ആവശ്യമായതു നല്കിയശേഷം അവർ അവരെ നേരിടുവാൻ പുറപ്പെട്ടു. അരാമ്യർ ദേശത്തെ നിറച്ചുനിന്നപ്പോൾ ഇസ്രായേൽ അവർക്കെതിരേ രണ്ട് ചെറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടങ്ങൾപോലെ പാളയമിറങ്ങി.

²⁸ദൈവപുരുഷൻ ഇസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: സർവേശ്വരൻ താഴ്‌വരകളുടെ ദൈവമല്ല, മലകളുടെ ദൈവമാകുന്നു എന്ന് അരാമ്യർ നിരൂപിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഈ മഹാസൈന്യത്തെ മുഴുവൻ ഞാൻ നിന്റെ കൈയിൽ ഏല്പിക്കും; ഞാൻ നിന്റെ പിതാവ് ആകുന്നുവെന്ന് നീ അറിയും.”

²⁹ഏഴു ദിവസം അവർ നേർക്കുനേരേ പാളയമിറങ്ങി; ഏഴാം ദിവസം യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ഒരേ ദിവസം ഇസ്രായേൽമക്കൾ ഒരുലക്ഷം അരാമ്യകാലാളുകളെ വെട്ടിവീഴ്ത്തി. ³⁰ശേഷിച്ചവർ അഫേക്ക് നഗരത്തിലേക്ക് ഓടിക്കയറി; അവിടെ മതിൽ അവരിൽ ഇരുപത്തേഴായിരംപേരുടെമേൽ വീണു. ബെൻ-ഹദദ് നഗരത്തിലേക്ക് ഓടി ഒരു ഉൾമുറിയിൽ ഒളിച്ചു.

³¹അവന്റെ ഭൃത്യന്മാർ പറഞ്ഞു: “ഇസ്രായേൽ രാജഗൃഹത്തിലെ രാജാക്കന്മാർ കരുണയുള്ളവരാണെന്നു ഞങ്ങൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു. അരയിൽ വിലാപവസ്ത്രവും തലയിൽ കയറും ചുറ്റി നമുക്ക് ഇസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ പോകാം; ഒരുപക്ഷേ അവൻ അങ്ങയുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചേക്കും.”

³²അങ്ങനെ അരയിൽ ചാക്കുശീലയും തലയിൽ കയറും ചുറ്റി അവർ ഇസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് അപേക്ഷിച്ചു: “അങ്ങയുടെ ദാസനായ ബെൻ-ഹദദ്, ‘എന്നെ ജീവനോടെ വിടേണമേ’ എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അവൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടിരിക്കുന്നുവോ? അവൻ എന്റെ സഹോദരനാണല്ലോ.”

³³ആ മനുഷ്യർ അതൊരു ശുഭലക്ഷണമായി കരുതി അവന്റെ വാക്ക് വേഗം പിടിച്ചെടുത്തു. “അതേ, അങ്ങയുടെ സഹോദരൻ ബെൻ-ഹദദ്!” എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. “പോയി അവനെ കൊണ്ടുവരുവിൻ” എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ബെൻ-ഹദദ് പുറത്തുവന്നു; ആഹാബ് അവനെ രഥത്തിലേക്കു കയറ്റി.

³⁴“എന്റെ അപ്പൻ അങ്ങയുടെ അപ്പനിൽനിന്ന് പിടിച്ചെടുത്ത നഗരങ്ങൾ ഞാൻ മടക്കിത്തരാം; എന്റെ അപ്പൻ ശമര്യയിൽ ചെയ്തതുപോലെ അങ്ങേക്ക് ദമസ്കോസിൽ സ്വന്തം ചന്തസ്ഥലങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യാം” എന്ന് ബെൻ-ഹദദ് പറഞ്ഞു. “ഈ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്വതന്ത്രനാക്കി വിടാം” എന്ന് ആഹാബ് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവൻ അവനോട് ഒരു ഉടമ്പടി ചെയ്ത് അവനെ വിട്ടയച്ചു.

ഒരു പ്രവാചകൻ രാജാവിനെ നേരിടുന്നു

³⁵നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വചനപ്രകാരം പ്രവാചകപുത്രന്മാരിൽ ഒരുവൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരനോട്, “ദയവായി എന്നെ അടിക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ മനുഷ്യൻ അവനെ അടിക്കുവാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

³⁶അപ്പോൾ പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞു: “നീ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കാഞ്ഞതുകൊണ്ട്, എന്നെ വിട്ടുപോകുന്ന ഉടനെ ഒരു സിംഹം നിന്നെ കൊല്ലും.” ആ മനുഷ്യൻ പോയപ്പോൾ ഒരു സിംഹം അവനെ കണ്ടെത്തി കൊന്നുകളഞ്ഞു.

³⁷പ്രവാചകൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്തി, “ദയവായി എന്നെ അടിക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ആ മനുഷ്യൻ അവനെ അടിച്ചു മുറിവേല്പിച്ചു.

³⁸പിന്നെ പ്രവാചകൻ തന്റെ കണ്ണുകൾക്കുമേൽ ഒരു തുണിക്കെട്ടുകൊണ്ട് വേഷം മാറി രാജാവിനെ കാത്തുകൊണ്ട് വഴിയരികെ നിന്നു. ³⁹രാജാവ് കടന്നുപോകുമ്പോൾ പ്രവാചകൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “അടിയൻ യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിലേക്കു ചെന്നിരുന്നു; അപ്പോൾ ഒരുവൻ മാറിവന്ന് ഒരു തടവുകാരനെ എന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന് പറഞ്ഞു: ‘ഈ മനുഷ്യനെ കാത്തുകൊള്ളുക. അവനെ കാണാതെപോയാൽ നിന്റെ ജീവൻ അവന്റെ ജീവനു പകരമായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ നീ എഴുപത്തഞ്ച് റാത്തൽ വെള്ളി കൊടുക്കേണ്ടിവരും.’ ⁴⁰അടിയൻ അങ്ങുമിങ്ങും തിരക്കിലായിരുന്നപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ വഴുതിപ്പോയി.” ഇസ്രായേൽ രാജാവ് പറഞ്ഞു: “അതു നിന്റെ വിധിതന്നെ; നീ തന്നെ അതു തീരുമാനിച്ചുവല്ലോ.”

⁴¹പ്രവാചകൻ വേഗം തന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് തുണിക്കെട്ട് മാറ്റി; ഇസ്രായേൽ രാജാവ് അവൻ പ്രവാചകന്മാരിൽ ഒരുവനാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

⁴²അവൻ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഞാൻ നാശത്തിന് നിർണയിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനെ നീ വിട്ടയച്ചതുകൊണ്ട്, നിന്റെ ജീവൻ അവന്റെ ജീവനു പകരമായും നിന്റെ ജനം അവന്റെ ജനത്തിനു പകരമായും ആയിരിക്കും.”

⁴³ഇസ്രായേൽ രാജാവ് വിഷണ്ണനും കോപിഷ്ഠനുമായി തന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു പോയി ശമര്യയിൽ മടങ്ങിയെത്തി.