1 Konings 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Ben-Hadad, die koning van Aram, het sy hele leër bymekaargemaak—twee-en-dertig konings was by hom, en ook perde en strydwaens. Hy het opgetrek, Samaria beleër en dit aangeval. ²Hy het boodskappers na die stad gestuur, na Agab, die koning van Israel, en gesê: “So sê Ben-Hadad: ³‘Jou silwer en jou goud is myne, en die beste van jou vroue en kinders is myne.’”

⁴Die koning van Israel het geantwoord: “Soos u sê, my heer die koning: ek behoort aan u, en alles wat ek het.”

⁵Die boodskappers het teruggekom en gesê: “So sê Ben-Hadad: ‘Ek het boodskap na jou gestuur en jou silwer en goud, jou vroue en jou kinders geëis. ⁶Maar môre teen hierdie tyd sal ek my dienaars na jou stuur om jou paleis en die huise van jou dienaars te deursoek, en hulle sal alles wat vir jou kosbaar is, gryp en wegdra.’”

⁷Die koning van Israel het al die leiers van die land laat roep en gesê: “Let goed op hoe hierdie man moeilikheid soek. Hy het my vroue, my kinders, my silwer en my goud laat vra, en ek het hom dit nie geweier nie.”

⁸Al die leiers en al die mense het vir hom gesê: “Moenie na hom luister nie en moenie toegee nie.”

⁹Toe sê hy vir Ben-Hadad se boodskappers: “Sê vir my heer die koning: ‘Alles wat u eers van u dienaar geëis het, sal ek doen, maar aan hierdie eis kan ek nie voldoen nie.’” Die boodskappers het weggegaan en sy antwoord teruggeneem.

¹⁰Toe stuur Ben-Hadad boodskap: “Mag die gode my swaar straf as daar genoeg stof van Samaria oorbly om vir elkeen van my volgelinge ’n handvol te gee.”

¹¹Die koning van Israel het geantwoord: “Sê vir hom: ‘Die een wat sy wapenrusting aangord, moet hom nie beroem soos die een wat dit afhaal nie.’”

¹²Terwyl Ben-Hadad en die konings in hulle tente gedrink het, het hy dit gehoor en sy manne beveel: “Neem julle posisies in.” En hulle het stelling ingeneem teen die stad.

Ons Vader gee Agab die oorwinning

¹³’n Profeet het na Agab, die koning van Israel, gekom en gesê: “So sê ons Vader: Sien jy hierdie groot leër? Vandag sal ek dit in jou hand gee, en jy sal weet dat ek jou Vader is.”

¹⁴“Deur wie?” het Agab gevra. “So sê ons Vader: Deur die jongmanne van die provinsiale bevelvoerders,” het die profeet geantwoord. “Wie sal die geveg begin?” “Jy sal,” het hy gesê.

¹⁵Toe roep Agab die jongmanne van die provinsiale bevelvoerders op—232 van hulle. Daarna het hy die res opgeroep, al die Israeliete—7 000 altesaam. ¹⁶Hulle het op die middag uitgetrek terwyl Ben-Hadad en die twee-en-dertig bondgenoot-konings hulle in hulle tente dronk gedrink het. ¹⁷Die jongmanne van die provinsiale bevelvoerders het eerste uitgegaan. Ben-Hadad het verkenners gestuur, en hulle het vir hom berig: “Daar kom manne uit Samaria.”

¹⁸Hy het gesê: “As hulle vir vrede uitgekom het, vang hulle lewend; as hulle vir oorlog uitgekom het, vang hulle lewend.”

¹⁹Die jongmanne van die provinsiale bevelvoerders het uit die stad uitgetrek met die leër agter hulle. ²⁰Elke man het sy teenstander doodgemaak. Die Arameërs het gevlug, met Israel agter hulle aan, maar Ben-Hadad, die koning van Aram, het te perd ontsnap saam met ’n paar ruiters. ²¹Die koning van Israel het opgeruk en die perde en strydwaens oorweldig, en swaar verliese onder die Arameërs aangerig. ²²Later het die profeet na die koning van Israel gekom: “Versterk jou posisie en dink goed na oor wat jy moet doen, want volgende lente sal die koning van Aram jou weer aanval.”

²³Intussen het die amptenare van die koning van Aram vir hom gesê: “Hulle gode is berggode; dis waarom hulle ons verslaan het. Veg teen hulle op gelyk grond, dan sal ons hulle sekerlik oorweldig. ²⁴Doen dit: verwyder al die konings uit hulle bevele en vervang hulle met ander offisiere. ²⁵Monster ’n leër soos die een wat jy verloor het—perd vir perd, strydwa vir strydwa—en veg teen Israel op die vlakte. Dan sal ons sekerlik sterker wees.” Hy het na hulle geluister en so gemaak.

²⁶Die volgende lente het Ben-Hadad die Arameërs gemonster en na Afek opgetrek om teen Israel te veg. ²⁷Toe die Israeliete gemonster en voorsien was, het hulle uitgetrek om hulle te ontmoet. Israel het teenoor hulle kamp opgeslaan soos twee klein troppe bokke, terwyl die Arameërs die land gevul het.

²⁸Die man van God het na die koning van Israel gekom en gesê: “So sê ons Vader: Omdat die Arameërs dink dat die HERE ’n god van die berge is en nie van die valleie nie, sal ek hierdie hele groot leër in jou hand gee, en jy sal weet dat ek jou Vader is.”

²⁹Sewe dae lank het hulle teenoor mekaar kamp opgeslaan; op die sewende dag het die geveg begin. Op een dag het die Israeliete 100 000 Aramese voetsoldate neergevel. ³⁰Die res het na Afek gevlug, waar die muur op 27 000 van hulle geval het. Ben-Hadad het die stad in gevlug en hom in ’n binnekamer weggesteek.

³¹Sy dienaars het gesê: “Ons het gehoor dat die konings van Israel se koningshuis barmhartig is. Kom ons gaan na die koning van Israel met rouklere om ons heupe en toue om ons koppe; miskien sal hy u lewe spaar.”

³²So het hulle met rouklere om hulle heupe en toue om hulle koppe na die koning van Israel gekom en gesmeek: “U dienaar Ben-Hadad sê: ‘Laat my asseblief lewe.’” Hy het geantwoord: “Leef hy nog? Hy is my broer.”

³³Die manne het dit as ’n goeie teken opgevat en gou sy woord aangegryp. “Ja, u broer Ben-Hadad!” het hulle gesê. “Gaan haal hom,” het die koning gesê. Toe kom Ben-Hadad uit, en Agab het hom op die strydwa laat klim.

³⁴“Ek sal die stede teruggee wat my pa van jou pa afgevat het,” het Ben-Hadad gesê, “en jy mag jou eie markgebiede in Damaskus inrig, soos my pa in Samaria gedoen het.” Agab het gesê: “Op hierdie voorwaardes sal ek jou vrylaat.” Toe sluit hy ’n verbond met hom en het hom laat gaan.

’n Profeet konfronteer die koning

³⁵In opdrag van ons Vader het een van die profeteseuns vir sy metgesel gesê: “Slaan my, asseblief.” Maar die man het geweier om hom te slaan.

³⁶Die profeet het gesê: “Omdat jy nie na ons Vader se stem geluister het nie, sal ’n leeu jou doodmaak die oomblik as jy my verlaat.” Toe die man weggaan, het ’n leeu hom gekry en doodgemaak.

³⁷Die profeet het ’n ander man gekry en gesê: “Slaan my, asseblief.” Toe slaan die man hom en het hom gewond.

³⁸Toe gaan staan die profeet langs die pad en wag vir die koning, en hy het hom vermom met ’n verband oor sy oë. ³⁹Toe die koning verbykom, het die profeet uitgeroep: “U dienaar het in die middel van die geveg ingegaan, en ’n man het opsy gedraai, vir my ’n gevangene gebring en gesê: ‘Bewaak hierdie man. As hy wegraak, is dit jou lewe vir syne, anders betaal jy vyf-en-sewentig pond silwer.’ ⁴⁰Terwyl u dienaar hier en daar besig was, het die man weggeglip.” Die koning van Israel het gesê: “Dit is jou vonnis; jy het dit self besluit.”

⁴¹Die profeet het gou die verband van sy oë afgehaal, en die koning van Israel het hom herken as een van die profete.

⁴²Hy het vir die koning gesê: “So sê ons Vader: Omdat jy die man vrygelaat het wat ek aan die verderf gewy het, sal dit jou lewe wees vir sy lewe, jou volk vir sy volk.”

⁴³Nukkerig en kwaad het die koning van Israel huis toe gegaan en na Samaria teruggekeer.