اول پادشاهان 20

باب 20.

20 ¹بِن‌هَدَد، پادشاه اَرام، تمامی سپاه خود را گرد آورد؛ سی و دو پادشاه با او بودند، به‌همراه اسبان و ارابه‌ها. او برآمد و سامِرِه را محاصره کرد و بر آن حمله برد. ²قاصدانی به شهر نزد اَخاب، پادشاه اسرائیل، فرستاد و گفت: «بِن‌هَدَد چنین می‌گوید: ³‹نقره و طلای تو از آنِ من است، و بهترینِ زنان و فرزندانت نیز از آنِ من است.›»

⁴پادشاه اسرائیل پاسخ داد: «ای سرورم پادشاه، چنان‌که می‌گویی: من و هرآنچه دارم از آنِ تو است.»

⁵قاصدان بازگشتند و گفتند: «بِن‌هَدَد چنین می‌گوید: ‹من نزد تو پیام فرستادم و نقره و طلا و زنان و فرزندانت را طلبیدم. ⁶اما فردا حدود همین وقت، خادمان خود را می‌فرستم تا کاخ تو و خانه‌های خادمانت را بگردند، و هرآنچه در نظرت گران‌بهاست، به دست گرفته با خود خواهند برد.›»

⁷پادشاه اسرائیل تمامی مشایخ آن سرزمین را فراخواند و گفت: «به‌روشنی ببینید که این مرد در پی دردسر است. او برای زنان و فرزندان و نقره و طلای من پیام فرستاد، و من او را رد نکردم.»

⁸همهٔ مشایخ و همهٔ قوم به او گفتند: «به او گوش مده و تسلیم مشو.»

⁹پس به قاصدان بِن‌هَدَد گفت: «به سرورم پادشاه بگویید: ‹هرآنچه نخست از خادمت خواستی، به‌جا خواهم آورد، اما این خواسته را نمی‌توانم برآورم.›» قاصدان رفتند و پاسخ او را بازبردند.

¹⁰آنگاه بِن‌هَدَد پیام فرستاد: «خدایان مرا به‌سختی مجازات کنند، اگر آن‌قدر خاک از سامِرِه بماند که هر یک از پیروان مرا مشتی برسد.»

¹¹پادشاه اسرائیل پاسخ داد: «به او بگویید: ‹آن‌که سلاح بر تن می‌بندد، همچون آن‌که آن را می‌گشاید، فخر نفروشد.›»

¹²بِن‌هَدَد چون این را شنید، در حالی که با آن پادشاهان در خیمه‌ها می‌نوشیدند، به مردان خود فرمان داد: «صف بیارایید.» و آنان در برابر شهر صف آراستند.

پدر پیروزی را به دست اَخاب می‌سپارد

¹³آنگاه نبی‌ای نزد اَخاب، پادشاه اسرائیل، آمد و گفت: «پدر ما چنین می‌گوید: آیا این سپاه بی‌شمار را می‌بینی؟ امروز آن را به دست تو تسلیم خواهم کرد، و خواهی دانست که من پدر تو هستم.»

¹⁴اَخاب پرسید: «به‌دست چه کسی؟» نبی پاسخ داد: «پدر ما چنین می‌گوید: به‌دست افسران جوانِ فرماندهانِ ولایت‌ها.» اَخاب پرسید: «چه کسی نبرد را آغاز کند؟» پاسخ داد: «تو.»

¹⁵پس اَخاب افسران جوانِ فرماندهانِ ولایت‌ها را فراخواند که دویست و سی و دو تن بودند. سپس بقیهٔ قوم، یعنی همهٔ اسرائیلیان را که هفت هزار تن بودند، فراخواند. ¹⁶هنگام ظهر بیرون آمدند، در حالی که بِن‌هَدَد و آن سی و دو پادشاهِ هم‌پیمان، خود را در خیمه‌ها مست کرده بودند. ¹⁷افسران جوانِ فرماندهانِ ولایت‌ها نخست بیرون رفتند. بِن‌هَدَد دیده‌بانانی فرستاده بود، و آنان به او خبر دادند: «مردانی از سامِرِه بیرون می‌آیند.»

¹⁸او گفت: «چه برای صلح بیرون آمده باشند و چه برای جنگ، آنان را زنده بگیرید.»

¹⁹افسران جوانِ فرماندهانِ ولایت‌ها از شهر بیرون آمدند و سپاه از پی ایشان روانه شد. ²⁰هر یک حریف خود را کشت. اَرامیان گریختند و اسرائیل آنان را تعقیب کرد، اما بِن‌هَدَد، پادشاه اَرام، سوار بر اسب با چند سوار گریخت. ²¹پادشاه اسرائیل پیش رفت و اسبان و ارابه‌ها را درهم کوبید و تلفات سنگینی بر اَرامیان وارد آورد. ²²پس از آن، نبی نزد پادشاه اسرائیل آمد و گفت: «موضع خود را استوار کن و نیک بیندیش که چه باید بکنی، زیرا در بهار سالِ آینده، پادشاه اَرام دیگر بار بر تو حمله خواهد آورد.»

²³در این میان، درباریانِ پادشاه اَرام به او گفتند: «خدایان ایشان خدایانِ کوه‌هایند؛ از این‌رو بر ما چیره شدند. در زمینِ هموار با آنان بجنگیم، و بی‌گمان بر ایشان غالب خواهیم شد. ²⁴چنین کن: همهٔ پادشاهان را از فرماندهی‌شان برکنار کن و به‌جای ایشان افسران دیگر بگمار. ²⁵سپاهی همچون سپاهی که از دست دادی برای خود گرد آور، اسب در برابر اسب و ارابه در برابر ارابه، و در دشت با اسرائیل بجنگ. آنگاه بی‌گمان از ایشان نیرومندتر خواهیم بود.» او به سخنان ایشان گوش داد و چنین کرد.

²⁶بهار سالِ آینده، بِن‌هَدَد اَرامیان را گرد آورد و به اَفیق برآمد تا با اسرائیل بجنگد. ²⁷پسران اسرائیل نیز گرد آمده و توشه برگرفته، بیرون رفتند تا با آنان روبه‌رو شوند. اسرائیل در برابر ایشان همچون دو گلهٔ کوچکِ بز اردو زد، حال آنکه اَرامیان آن سرزمین را پر کرده بودند.

²⁸مردِ خدا نزد پادشاه اسرائیل آمد و گفت: «پدر ما چنین می‌گوید: از آنجا که اَرامیان می‌پندارند خداوند خدای تپه‌هاست، نه خدای دره‌ها، این سپاهِ بی‌شمار را یکسره به دست تو تسلیم خواهم کرد، و خواهید دانست که من پدر شما هستم.»

²⁹هفت روز رویاروی هم اردو زدند، و در روز هفتم نبرد آغاز شد. اسرائیلیان در یک روز صد هزار پیادهٔ اَرامی را کشتند. ³⁰بقیه به شهر اَفیق گریختند، و در آنجا حصار بر بیست و هفت هزار تن از ایشان فرو ریخت. بِن‌هَدَد نیز به شهر گریخت و در اتاقی درونی پنهان شد.

³¹خادمانش به او گفتند: «شنیده‌ایم که پادشاهانِ خاندانِ سلطنتی اسرائیل بخشنده‌اند. بگذار با پلاسِ سوگواری بر کمر و ریسمان بر سر، نزد پادشاه اسرائیل برویم؛ شاید جانت را ببخشد.»

³²پس با پلاس بر کمر و ریسمان بر سر، نزد پادشاه اسرائیل آمدند و التماس کردند: «خادمت بِن‌هَدَد می‌گوید: ‹تمنا دارم مرا زنده بگذار.›» پادشاه پاسخ داد: «آیا او هنوز زنده است؟ او برادر من است.»

³³آن مردان این را نشانه‌ای نیک شمردند و بی‌درنگ سخن او را دریافتند و گفتند: «آری، برادرت بِن‌هَدَد!» پادشاه گفت: «بروید و او را بیاورید.» پس بِن‌هَدَد بیرون آمد و اَخاب او را به ارابهٔ خود سوار کرد.

³⁴بِن‌هَدَد گفت: «شهرهایی را که پدرم از پدرت گرفت، بازخواهم گرداند، و تو می‌توانی برای خود در دمشق بازارهایی برپا کنی، چنان‌که پدرم در سامِرِه کرد.» اَخاب گفت: «با این شرایط تو را آزاد می‌کنم.» پس با او پیمانی بست و او را رها کرد.

نبی‌ای پادشاه را رویارو می‌کند

³⁵به فرمان پدر ما، یکی از پسرانِ انبیا به همراه خود گفت: «تمنا دارم مرا بزن.» اما آن مرد از زدنِ او سر باز زد.

³⁶نبی گفت: «از آنجا که به آوازِ پدر ما گوش ندادی، همین که از نزد من بروی، شیری تو را خواهد کشت.» و چون آن مرد از نزدش رفت، شیری او را یافت و کشت.

³⁷نبی مردِ دیگری را یافت و گفت: «تمنا دارم مرا بزن.» پس آن مرد او را زد و مجروح ساخت.

³⁸آنگاه نبی بر سر راه ایستاد تا منتظر پادشاه بماند، و با پارچه‌ای که بر چشمانش بسته بود، خود را ناشناس کرد. ³⁹چون پادشاه می‌گذشت، نبی فریاد برآورد: «خادمت به میانهٔ نبرد رفته بود، که ناگاه مردی روی برگرداند و اسیری نزد من آورد و گفت: ‹این مرد را نگاه دار. اگر گم شود، جانت به‌جای جانِ او خواهد بود، یا هفتاد و پنج پیمانه نقره خواهی پرداخت.› ⁴⁰و در حالی که خادمت این‌سو و آن‌سو سرگرم بود، آن مرد گریخت.» پادشاه اسرائیل گفت: «حکمِ تو همین است؛ خودت آن را تعیین کردی.»

⁴¹نبی بی‌درنگ پارچه را از چشمانش برداشت، و پادشاه اسرائیل او را شناخت که یکی از انبیاست.

⁴²او به پادشاه گفت: «پدر ما چنین می‌گوید: از آنجا که مردی را که من به هلاکت وقف کرده بودم آزاد کردی، جانِ تو به‌جای جانِ او و قومِ تو به‌جای قومِ او خواهد بود.»

⁴³پادشاه اسرائیل دلگیر و خشمگین، رهسپار خانهٔ خود شد و به سامِرِه بازگشت.