اول پادشاهان 21

21 ¹پس از این رویدادها، نابوتِ یِزرِعیلی تاکستانی در یِزرِعیل داشت، در کنار کاخِ اَخاب، پادشاهِ سامِرِه. ²اَخاب به نابوت گفت: «تاکستانت را به من بده تا باغِ سبزی شود، زیرا نزدیکِ خانهٔ من است. در عوض، تاکستانی بهتر به تو خواهم داد، یا اگر بخواهی، بهایش را به نقره می‌پردازم.»

³نابوت به اَخاب پاسخ داد: «هرگز! به حضورِ پدر ما، میراثِ پدرانم را به تو نخواهم داد!» ^a a v3 بر پایهٔ شریعتِ پدر ما، زمینِ خانوادگی امانتی پایدار بود که نسل به نسل منتقل می‌شد و هرگز نباید برای همیشه فروخته می‌شد؛ نابوت نه از سرِ لجاجت، بلکه از سرِ وفاداری سر باز زد.

⁴اَخاب به سببِ سخنانِ نابوتِ یِزرِعیلی که گفته بود: «میراثِ نیاکانم را به تو نخواهم داد»، دلگیر و خشمگین به خانه رفت. بر بسترِ خود دراز کشید، رویش را برگرداند و از خوردنِ غذا سر باز زد. ⁵همسرش ایزابِل نزدش آمد و پرسید: «چرا چنین دلگیری که غذا نمی‌خوری؟»

⁶او پاسخ داد: «به نابوتِ یِزرِعیلی گفتم: ‹تاکستانت را به من بفروش، یا اگر بخواهی، تاکستانی دیگر با تو معاوضه می‌کنم›، اما او گفت: ‹تاکستانم را به تو نخواهم داد.›»

⁷همسرش ایزابِل گفت: «آیا اکنون تو بر اسرائیل سلطنت می‌کنی؟ برخیز، غذا بخور و دل شاد دار؛ من تاکستانِ نابوتِ یِزرِعیلی را به تو خواهم داد.»

⁸پس نامه‌هایی به نامِ اَخاب نوشت و با مُهرِ او مُهر کرد و آنها را نزدِ مشایخ و بزرگانی که با نابوت در شهرش می‌زیستند، فرستاد. ⁹در آن نامه‌ها چنین نوشت: «روزهٔ همگانی اعلام کنید و نابوت را در صدرِ قوم بنشانید. ¹⁰دو مردِ فرومایه را روبه‌رویش بنشانید تا بر ضدش شهادت دهند و بگویند: ‹تو به خدا و پادشاه کفر گفتی.› آنگاه او را بیرون ببرید و سنگسارش کنید تا بمیرد.»

¹¹مردانِ شهرِ او، یعنی مشایخ و بزرگانی که در آنجا می‌زیستند، درست همان‌گونه که ایزابِل در نامه‌هایی که برایشان فرستاده بود دستور داده بود، عمل کردند. ¹²روزهٔ همگانی اعلام کردند و نابوت را در صدرِ قوم نشاندند. ¹³دو مردِ فرومایه آمدند و روبه‌رویش نشستند و در برابرِ قوم بر ضدِ نابوت شهادت دادند: «نابوت به خدا و پادشاه کفر گفت.» آنگاه او را بیرون از شهر بردند و سنگسارش کردند تا مُرد. ¹⁴سپس نزدِ ایزابِل پیام فرستادند: «نابوت سنگسار شد و مُرد.»

¹⁵چون ایزابِل شنید که نابوت سنگسار شده و مُرده است، به اَخاب گفت: «برخیز و تاکستانِ نابوتِ یِزرِعیلی را که نخواست به تو بفروشد، تصرّف کن؛ زیرا نابوت زنده نیست، بلکه مُرده است.»

¹⁶چون اَخاب شنید که نابوت مُرده است، برخاست و برای تصرّفِ تاکستانِ نابوتِ یِزرِعیلی سرازیر شد.

¹⁷آنگاه کلامِ پدر ما بر ایلیّای تِشبی نازل شد:

¹⁸«برخیز و به دیدارِ اَخاب، پادشاهِ اسرائیل، در سامِرِه سرازیر شو. او در تاکستانِ نابوت است؛ برای تصرّفِ آن به آنجا رفته است. ¹⁹به او بگو: ‹پدر ما چنین می‌فرماید: آیا هم کشتی و هم مِلکش را تصرّف کردی؟› سپس بگو: ‹پدر ما چنین می‌فرماید: در همان جایی که سگان خونِ نابوت را لیسیدند، خونِ تو را نیز خواهند لیسید؛ آری، خونِ تو را.›»

²⁰اَخاب به ایلیّا گفت: «ای دشمنِ من، پس مرا یافتی!» او پاسخ داد: «تو را یافتم، زیرا خود را فروختی تا در نظرِ پدر ما آنچه را بد است بجا آوری.

²¹اینک بلا بر تو خواهم آورد و تو را نابود خواهم کرد و از خاندانِ اَخاب هر مردی را در اسرائیل، چه بنده و چه آزاد، منقطع خواهم ساخت. ²²و خاندانت را همچون خاندانِ یَرُبعام پسرِ نِباط و همچون خاندانِ بَعشا پسرِ اَخیا خواهم ساخت، زیرا مرا به خشم آوردی و اسرائیل را به گناه واداشتی.» ²³و دربارهٔ ایزابِل نیز پدر ما چنین فرمود: «سگان ایزابِل را در کنارِ حصارِ یِزرِعیل خواهند خورد. ²⁴هر که از خاندانِ اَخاب در شهر بمیرد، سگان او را خواهند خورد، و هر که در صحرا بمیرد، پرندگانِ آسمان او را خواهند خورد.»

²⁵کسی همچون اَخاب نبود که خود را فروخت تا در نظرِ پدر ما آنچه را بد است بجا آوَرَد، و همسرش ایزابِل او را برمی‌انگیخت. ²⁶او به نهایتِ نفرت‌انگیزی رفتار کرد و به دنبالِ بت‌ها رفت، همچون اَموریان که پدر ما ایشان را از پیشِ روی اسرائیل بیرون راند.

²⁷چون اَخاب این سخنان را شنید، جامهٔ خود را درید و پلاس بر تن پوشید و روزه گرفت و در پلاس خوابید و افسرده‌دل راه می‌رفت.

²⁸آنگاه کلامِ پدر ما بر ایلیّای تِشبی نازل شد:

²⁹«آیا دیدی که چگونه اَخاب در برابرِ من فروتنی کرد؟ چون در برابرِ من فروتنی کرد، در روزگارِ او بلا نخواهم آورد؛ بلکه در روزگارِ پسرش آن را بر خاندانش خواهم آورد.»