اول پادشاهان 22

باب 22.

22 ¹سه سال میان اَرام و اسرائیل جنگی درنگرفت. ²اما در سال سوم، یِهوشافاط، پادشاه یهودا، نزد پادشاه اسرائیل فرود آمد. ³پادشاه اسرائیل به خادمان خود گفت: «آیا نمی‌دانید که راموتِ جِلعاد از آنِ ماست، و با این حال کاری نمی‌کنیم تا آن را از دست پادشاه اَرام بازپس گیریم؟» ⁴و از یِهوشافاط پرسید: «آیا با من برای جنگ با راموتِ جِلعاد خواهی آمد؟» یِهوشافاط به پادشاه اسرائیل گفت: «من چون تو هستم، قوم من چون قوم تو، و اسبان من چون اسبان تو.»

⁵آنگاه یِهوشافاط به پادشاه اسرائیل گفت: «تمنا می‌کنم نخست کلامِ پدر ما را جویا شو.»

⁶پس پادشاه اسرائیل انبیا را، قریب به چهارصد مرد، گرد آورد و پرسید: «آیا به جنگِ راموتِ جِلعاد بروم یا بازایستم؟» گفتند: «برو، زیرا پدرِ متعال آن را به دست پادشاه تسلیم خواهد کرد.»

⁷اما یِهوشافاط گفت: «آیا اینجا هنوز نبیِّ پدر ما نیست تا از او بپرسیم؟»

⁸پادشاه اسرائیل به یِهوشافاط گفت: «یک مرد باقی است که به‌واسطهٔ او می‌توانیم از پدر ما بپرسیم، اما من از او بیزارم؛ او هرگز دربارهٔ من نیکویی پیش‌گویی نمی‌کند، بلکه فقط بلا: میکایا پسر یِملَه.» یِهوشافاط گفت: «پادشاه نباید چنین بگوید.»

⁹آنگاه پادشاه اسرائیل مأموری را فراخواند و گفت: «میکایا پسر یِملَه را به‌شتاب بیاور.»

¹⁰پادشاه اسرائیل و یِهوشافاط، پادشاه یهودا، هر یک بر تخت خود، آراسته به رداهای خویش، بر خرمن‌گاهِ کنارِ دروازهٔ سامِرِه نشسته بودند، و همهٔ انبیا در حضورشان پیش‌گویی می‌کردند. ¹¹صِدِقیا پسر کِنَعَنَه شاخ‌هایی از آهن ساخت و گفت: «خدا چنین می‌گوید: ‹با اینها اَرامیان را شاخ خواهی زد تا نابود شوند.›» ¹²و همهٔ انبیا همان را پیش‌گویی می‌کردند و می‌گفتند: «به راموتِ جِلعاد برو و پیروز شو؛ خدا آن را به دست پادشاه تسلیم خواهد کرد.»

¹³قاصدی که برای فراخواندن میکایا رفته بود، به او گفت: «اینک، انبیا یک‌زبان به پادشاه وعدهٔ کامیابی می‌دهند. بگذار سخن تو نیز با سخن آنان موافق باشد—وعدهٔ کامیابی بده.»

¹⁴اما میکایا گفت: «به حیاتِ پدر ما سوگند، آنچه پدر ما به من بگوید، همان را خواهم گفت.»

¹⁵چون آمد، پادشاه از او پرسید: «ای میکایا، آیا به جنگِ راموتِ جِلعاد برویم یا بازایستیم؟» او گفت: «برو و پیروز شو؛ پدر ما آن را به دست پادشاه تسلیم خواهد کرد.»

¹⁶پادشاه گفت: «چند بار تو را سوگند دهم که جز راستی چیزی به من نگویی، به نامِ پدر ما؟»

¹⁷او گفت: «تمامی اسرائیل را دیدم که همچون گوسفندانِ بی‌شبان بر کوه‌ها پراکنده‌اند. و پدر ما گفت: ‹اینان صاحبی ندارند؛ بگذار هر کس به‌سلامتی به خانهٔ خود بازگردد.›»

¹⁸پادشاه اسرائیل به یِهوشافاط گفت: «آیا به تو نگفتم که او دربارهٔ من نیکویی پیش‌گویی نمی‌کند، بلکه فقط بلا؟»

¹⁹میکایا گفت: «پس کلامِ پدر ما را بشنو: پدر ما را دیدم که بر تخت خود نشسته بود، و تمامی لشکرِ آسمان در کنار او، بر دست راست و دست چپش ایستاده بودند.

²⁰و پدر ما گفت: ‹کیست که اَخاب را بفریبد تا برود و در راموتِ جِلعاد بیفتد؟› یکی چنین گفت و دیگری چنان.

²¹آنگاه روحی پیش آمد و در حضور پدر ما ایستاد و گفت: ‹من او را می‌فریبم.›

²²و پدر ما پرسید: ‹چگونه؟› گفت: ‹بیرون می‌روم و در دهانِ همهٔ انبیای او روحی دروغگو خواهم بود.› و پدر ما گفت: ‹او را خواهی فریفت و کامیاب خواهی شد. برو و چنین کن.›

²³پس اکنون پدر ما روحی دروغگو در دهانِ همهٔ این انبیای تو نهاده است، و پدر ما بلا را بر تو اعلام کرده است.»

²⁴آنگاه صِدِقیا پسر کِنَعَنَه پیش آمد، بر گونهٔ میکایا زد و گفت: «روحِ خدا از کدام راه از من گذشت تا با تو سخن گوید؟»

²⁵میکایا گفت: «در آن روز خواهی دید، آنگاه که به اتاقی درونی روی تا پنهان شوی.»

²⁶پادشاه اسرائیل گفت: «میکایا را بگیرید و او را نزد آمونِ حاکمِ شهر و نزد یوآشِ پسرِ پادشاه بازگردانید، ²⁷و بگویید: ‹پادشاه چنین می‌گوید: این مرد را به زندان افکنید و جز نان و آب به او ندهید، تا آنگاه که به‌سلامتی بازگردم.›»

²⁸میکایا گفت: «اگر به‌راستی به‌سلامتی بازگردی، پدر ما به‌واسطهٔ من سخن نگفته است.» و گفت: «بشنوید، ای همهٔ قوم‌ها!»

اَخاب چنان‌که پدر پیش‌گویی کرده بود سقوط می‌کند

²⁹پس پادشاه اسرائیل و یِهوشافاط، پادشاه یهودا، به راموتِ جِلعاد برآمدند. ³⁰پادشاه اسرائیل به یِهوشافاط گفت: «من خود را ناشناس می‌سازم و به جنگ می‌روم، اما تو رداهای خویش را بر تن کن.» پس پادشاه اسرائیل خود را ناشناس ساخت و به جنگ رفت.

³¹پادشاه اَرام به سی‌ودو فرماندهٔ ارابه‌های خود فرمان داده بود: «با کسی، کوچک یا بزرگ، نجنگید، مگر با پادشاه اسرائیل.»

³²چون سردارانِ ارابه‌ها یِهوشافاط را دیدند، گفتند: «بی‌گمان این پادشاه اسرائیل است.» پس روی گرداندند تا با او بجنگند، و یِهوشافاط فریاد برآورد. ³³و چون فرماندهانِ ارابه‌ها دیدند که او پادشاه اسرائیل نیست، از تعقیب او بازگشتند. ³⁴مردی کمان خود را از سرِ اتفاق کشید و پادشاه اسرائیل را میان بندهای زره زد. پادشاه به ارابه‌رانِ خود گفت: «برگرد و مرا از میدان بیرون ببر، زیرا مجروح شده‌ام.» ³⁵آن روز جنگ سخت درگرفت، و پادشاه در ارابهٔ خود روبه‌روی اَرامیان برپا نگاه داشته شد. شامگاهان مُرد، و خونِ زخمش به کفِ ارابه ریخته بود. ³⁶به‌هنگام غروبِ آفتاب، ندایی در اردوگاه پیچید: «هر کس به شهر خود، و هر کس به سرزمین خود!»

³⁷پس پادشاه مُرد و به سامِرِه آورده شد، و پادشاه را در سامِرِه به خاک سپردند. ³⁸و ارابه را در بِرکهٔ سامِرِه شستند، و سگان خونِ او را لیسیدند، و روسپیان در آنجا شست‌وشو کردند، چنان‌که پدر ما گفته بود.

³⁹و بقیهٔ کارهای اَخاب—هرآنچه کرد، و قصرِ عاج و همهٔ شهرهایی که بنا نهاد—آیا در کتابِ تواریخِ پادشاهان اسرائیل نوشته نشده است؟ ⁴⁰پس اَخاب با پدران خود خفت، و پسرش اَخَزیا به‌جای او پادشاه شد.

یِهوشافاط در حضور پدر رفتار می‌کند

⁴¹یِهوشافاط پسر آسا در سال چهارمِ اَخاب، پادشاه اسرائیل، بر یهودا پادشاه شد. ⁴²یِهوشافاط سی‌وپنج‌ساله بود که پادشاه شد، و بیست‌وپنج سال در اورشلیم سلطنت کرد. نامِ مادرش عَزوبَه، دخترِ شِلحی بود. ⁴³او به‌تمامی راهِ پدر خود آسا رفت و از آن منحرف نشد، و آنچه در نظرِ پدر ما راست بود به‌جای آورد. با این حال، مکان‌های بلند برجا ماند؛ قوم همچنان در آنجا قربانی می‌گذراندند و بخور می‌سوزاندند. ⁴⁴و یِهوشافاط با پادشاه اسرائیل صلح کرد.

⁴⁵و بقیهٔ کارهای یِهوشافاط، و دلاوری‌ای که نشان داد، و چگونگیِ جنگ‌هایش—آیا در کتابِ تواریخِ پادشاهان یهودا نوشته نشده است؟ ⁴⁶و بازماندهٔ مردانِ روسپیِ معابد را که از روزگارِ پدرش آسا مانده بودند، از آن سرزمین برانداخت. ⁴⁷در اَدوم پادشاهی نبود؛ نایبی به‌جای پادشاه حکومت می‌کرد. ⁴⁸یِهوشافاط کشتی‌های تَرشیشی ساخت تا برای طلا به اوفیر بروند، اما هرگز نرفتند؛ زیرا در عِصیون‌جابَر درهم شکستند. ⁴⁹آنگاه اَخَزیا پسر اَخاب به یِهوشافاط گفت: «بگذار خادمانِ من با خادمانِ تو در کشتی‌ها بروند»، اما یِهوشافاط نپذیرفت. ⁵⁰و یِهوشافاط با پدران خود آرمید و در شهرِ داوودِ پدرِ خود با آنان دفن شد، و پسرش یِهورام به‌جای او پادشاه شد.

اَخَزیا پدر را به خشم می‌آورد

⁵¹اَخَزیا پسر اَخاب در سال هفدهمِ یِهوشافاط، پادشاه یهودا، در سامِرِه بر اسرائیل آغازِ سلطنت کرد، و دو سال بر اسرائیل پادشاهی کرد. ⁵²و آنچه در نظرِ پدر ما بد بود به‌جای آورد، و به راهِ پدر خود و راهِ مادر خود و راهِ یِرُبعام پسر نِباط که اسرائیل را به گناه کشانید، رفتار کرد. ⁵³و بَعل را خدمت و پرستش کرد، و پدر ما، خدای اسرائیل، را به خشم آورد، درست چنان‌که پدرش کرده بود.