Ahab Melik marang Kebon Anggure Nabot
Nabot ora gelem ngedol kebon anggur warisané brayaté, mula Izébèl nganakaké pasa, rong wong goroh kang dibayar, lan rajaman. Ahab mudhun arep ngrebut tanah iku, nanging malah ketemu Élia, kang nggawa pangandikané Rama kita bab asu lan getih. Ahab pasa, lan paukuman iku diundur nganti jamané putrané.
21 1Sawuse kuwi, Nabot wong Yizreel duwe kebon anggur ing Yizreel, ing sacedhake kraton Prabu Ahab, ratu ing Samaria. 2Ahab ngandika marang Nabot: “Kebon anggurmu wenehna aku kanggo kebon janganan, awit ana ing sacedhake omahku. Kowe bakal dakwenehi kebon anggur kang luwih becik minangka gantine, utawa yen kokkarepake, dakbayar regane nganggo salaka.”
3Wangsulane Nabot marang Ahab: “Mugi Rama nebihna, kula boten badhe masrahaken pusaka leluhur kula dhateng panjenengan!” a a v3 Miturut angger-anggere Rama kita, lemah kulawarga iku dadi pusaka langgeng kang diwarisake saka turun marang turun lan ora kena diedol salawase; Nabot nampik dudu marga wangkot, nanging marga setya.
4Ahab banjur mulih kanthi mrengut lan nepsu marga tembunge Nabot wong Yizreel mau: “Kula boten badhe masrahaken pusaka leluhur kula dhateng panjenengan.” Panjenengane banjur sare ing paturone, mlengos, lan ora kersa dhahar. 5Garwane, Izebel, banjur sowan lan ndangu: “Punapa sababipun dene panjenengan mrengut lan boten kersa dhahar?”
6Wangsulane: “Aku wis kandha marang Nabot wong Yizreel, ‘Kebon anggurmu daktukune, utawa yen kokkarepake, dakijoli kebon liyane,’ nanging wangsulane, ‘Kula boten badhe masrahaken kebon anggur kula.’”
7Garwane, Izebel, banjur ngandika: “Punapa makaten anggen panjenengan ngasta paprentahan ing Israel? Sapunika panjenengan tangi, dhahar, lan sumeh ing penggalih; kula ingkang badhe masrahaken kebon anggure Nabot wong Yizreel dhateng panjenengan.”
8Izebel banjur nyerat layang atas asmane Ahab, dicap nganggo cape Ahab, banjur dikintunake marang para pinituwa lan para panggedhe kang manggon sakutha karo Nabot. 9Ing layang mau katulis mangkene: “Undhangna pasa, lan Nabot lungguhna ing papan kang dhuwur ing antarane rakyat. 10Banjur wong dursila loro lungguhna ing ngarepe, supaya padha nekseni nglawan dheweke, ngucap: ‘Kowe wis ngipat-ipati Gusti Allah lan Sang Prabu.’ Sawise kuwi, dheweke gawanen metu lan benturana watu nganti mati.”
11Para wong ing kuthane, yaiku para pinituwa lan para panggedhe kang manggon ing kono, padha nindakake kaya kang didhawuhake dening Izebel ing layang kang dikintunake marang wong-wong mau. 12Wong-wong mau padha ngundhangake pasa, lan Nabot dilungguhake ing papan kang dhuwur ing antarane rakyat. 13Wong dursila loro mau banjur teka, lungguh adhep-adhepan karo Nabot, sarta nekseni nglawan Nabot ing ngarepe rakyat: “Nabot wis ngipat-ipati Gusti Allah lan Sang Prabu.” Nabot banjur digawa metu saka kutha lan dibenturi watu nganti mati. 14Wong-wong mau banjur ngaturi weruh marang Izebel: “Nabot sampun dibenturi watu ngantos pejah.”
15Bareng Izebel mireng yen Nabot wis dibenturi watu nganti mati, banjur ngandika marang Ahab: “Mangga tangi, kebon anggure Nabot wong Yizreel ingkang boten purun dipunsade dhateng panjenengan punika panjenengan kuwaosana. Nabot sampun boten gesang, sampun pejah.”
16Bareng Ahab mireng yen Nabot wis mati, banjur jumeneng lan tindak mudhun arep ngejegi kebon anggure Nabot wong Yizreel.
17Tumuli ana pangandikane Rama kita marang Nabi Elia, wong Tisbe, mangkene:
18“Tangia, mudhuna manggihi Ahab, ratu ing Israel, kang ana ing Samaria. Dheweke lagi ana ing kebon anggure Nabot, mudhun arep ngejegi kebon iku. 19Kandhanana dheweke, ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Apa kowe wis mateni wong lan uga ngrebut darbeke?’ Banjur kandhaa maneh, ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Ing papan asu-asu padha ndilati getihe Nabot, ing kono uga asu-asu bakal ndilati getihmu—iya, getihmu dhewe.’”
20Pangandikane Ahab marang Nabi Elia: “Dadi kowe wis ketemu karo aku, he mungsuhku!” Wangsulane Nabi Elia: “Kula sampun manggihi panjenengan, awit panjenengan sampun ngedol dhiri kangge nindakaken piawon wonten ing ngarsane Rama kita.”
21“Aku bakal nekakake bilai marang kowe, Aku bakal numpes kowe, lan Dakpunah saka Ahab saben wong lanang ing Israel, dadia batur tukon dadia wong merdika. 22Aku bakal ndadekake brayatmu kaya brayate Yerobeam anak Nebat, lan kaya brayate Baesa anak Ahia, amarga kowe wis nggawe Aku duka lan njalari Israel gawe dosa.” 23Mungguh Izebel, Rama kita uga ngandika: “Asu-asu bakal mangan Izebel ing sacedhake tembok Yizreel. 24Sapa bae kagolong Ahab kang mati ing kutha bakal dipangan asu, lan sapa bae kang mati ing ara-ara bakal dipangan manuk ing awang-awang.”
25Ora ana wong kaya Ahab, kang ngedol dhiri kanggo nindakake piala ana ing ngarsane Rama kita, marga digodha dening garwane, Izebel. 26Panjenengane tumindak banget nistha, nguber brahala-brahala kaya wong Amori, kang wis katundhung dening Rama kita saka ngarepe Israel.
27Bareng mireng tembung-tembung mau, Ahab banjur nyuwek-nyuwek pangagemane, nutupi sarirane nganggo bagor, banjur pasa, sare nganggo bagor, lan mlaku-mlaku kanthi sedhih.
28Tumuli ana pangandikane Rama kita marang Nabi Elia, wong Tisbe:
29“Apa kowe wis weruh anggone Ahab ngasorake awake ana ing ngarepKu? Marga dheweke wis ngasorake awake ana ing ngarepKu, Aku ora bakal nekakake bilai ing jamane dheweke; nanging bilai iku bakal Daktekakake marang brayate ing jamane anake.”