اول بادشاهان 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹د دې واقعاتو نه پس، د يزرعيل اوسېدونکى نابوت د انګورو يو باغ په يزرعيل کښې درلودو، چې د سامريه د بادشاه اَخاب د محل سره نژدې وو. ²اَخاب نابوت ته ووئيل چې، ”خپل د انګورو باغ ماته راکړه چې د سبزيو باغ ترې جوړ کړم، ځکه چې زما د کور سره نژدې دے. زۀ به تا ته د دې نه ښۀ د انګورو باغ درکړم، يا کۀ تۀ غواړې نو د دې قيمت به دې په سپينو زرو درکړم.“

³نابوت اَخاب ته جواب ورکړو چې، ”د زمونږ پلار په حضور کښې، زۀ به هيچرې تا ته د خپلو پلارانو ميراث درنۀ کړم!“ ^a a v3 د زمونږ پلار د شريعت مطابق، د کورنۍ زمکه يو دائمى امانت وو چې نسل په نسل انتقالېدو او هيچرې دې دپاره نۀ خرڅېدله چې د تل دپاره لاړه شى؛ نابوت د ضد له وجې نه، بلکې د وفادارۍ له وجې انکار وکړو.

⁴اَخاب د يزرعيلى نابوت د دې خبرو له وجې چې، ”زۀ به تا ته د خپلو پلارانو ميراث درنۀ کړم،“ خپه او غصه کور ته لاړو. هغه په خپل بستر باندې پرېووتو، خپل مخ يې واړولو او د خوراک نه يې انکار وکړو. ⁵د هغۀ ښځه يزبل راغله او تپوس يې وکړو چې، ”ولې دومره خپه يې چې خوراک هم نۀ کوې؟“

⁶هغۀ جواب ورکړو چې، ”ما يزرعيلى نابوت ته ووئيل چې، ’خپل د انګورو باغ ماته راکړه چې زۀ يې درنه واخلم، يا کۀ تۀ غواړې نو د دې په بدل کښې به بل باغ درکړم،‘ خو هغۀ ووئيل چې، ’زۀ به خپل باغ تا ته درنۀ کړم.‘“

⁷د هغۀ ښځې يزبل ووئيل چې، ”آيا تۀ په اِسرائيل باندې په همدې طريقه بادشاهى کوې؟ پاڅه، خوراک وکړه او زړۀ دې خوشحاله کړه، زۀ به د يزرعيلى نابوت د انګورو باغ تا ته درکړم.“

⁸هغې د اَخاب په نوم څو خطونه وليکل، د هغۀ په مُهر يې مُهر کړل او هغه يې مشرانو او عزتمندو ته ولېږل چې د نابوت سره په هغۀ ښار کښې اوسېدل. ⁹هغې په خطونو کښې داسې وليکل چې، ”د روژې اعلان وکړئ او نابوت د خلقو په سر کښې کښېنوئ. ¹⁰او د هغۀ مخامخ دوه بدمعاش کسان کښېنوئ چې د هغۀ خلاف ګواهى ورکړى چې، ’تا د خُدائ پاک او د بادشاه بدرد وئيلے دے.‘ بيا هغه بهر وباسئ او سنګسار يې کړئ چې مړ شى.“

¹¹د هغۀ ښار خلقو، يعنې هغه مشرانو او عزتمندو چې هلته اوسېدل، هم هغه شان وکړل لکه څنګه چې يزبل هغوئ ته په لېږلو خطونو کښې حُکم ورکړے وو. ¹²هغوئ د روژې اعلان وکړو او نابوت يې د خلقو په سر کښې کښېنولو. ¹³دوه بدمعاش کسان راغلل، د هغۀ مخامخ کښېناستل او د خلقو په مخکښې يې د نابوت خلاف ګواهى ورکړه چې، ”نابوت د خُدائ پاک او د بادشاه بدرد وئيلے دے.“ بيا هغوئ هغه د ښار نه بهر بوتلو او سنګسار يې کړو چې مړ شو. ¹⁴بيا هغوئ يزبل ته خبر ورکړو چې، ”نابوت سنګسار شو او مړ شو.“

¹⁵کله چې يزبل واورېدل چې نابوت سنګسار شو او مړ شو، نو هغې اَخاب ته ووئيل چې، ”پاڅه، د يزرعيلى نابوت د انګورو هغه باغ خپل کړه چې هغۀ تا ته د خرڅولو نه انکار کړے وو. نابوت اوس ژوندے نۀ دے، هغه مړ دے.“

¹⁶کله چې اَخاب واورېدل چې نابوت مړ شو، نو هغه پاڅېدو او د يزرعيلى نابوت د انګورو باغ د خپلولو دپاره لاړو.

¹⁷بيا د زمونږ پلار کلام تِشبى الياس ته راغلو چې،

¹⁸”پاڅه، د اِسرائيل بادشاه اَخاب سره د ملاقات دپاره سامريه ته لاړ شه. هغه د نابوت په انګورو باغ کښې دے، چې د هغې د خپلولو دپاره هلته راغلے دے. ¹⁹هغۀ ته ووايه چې، ’زمونږ پلار داسې فرمائى چې، آيا تا قتل وکړو او د هغۀ مِلکيت دې هم ونيولو؟‘ بيا ووايه چې، ’زمونږ پلار داسې فرمائى چې، چرته چې سپو د نابوت وينه څټلې وه، هم هلته به ستا وينه هم څټى، هو، ستا.‘“

²⁰اَخاب الياس ته ووئيل چې، ”اے زما دُښمنه، نو تا زۀ ومُوندلم!“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”ما تۀ ومُوندلې، ځکه چې تا د زمونږ پلار په نظر کښې د بدۍ کولو دپاره خپل ځان خرڅ کړے دے.“

²¹”زۀ به په تا باندې آفت راولم، تا به تباه کړم او د اَخاب د کورنۍ نه به په اِسرائيل کښې هر نارينه، غلام او آزاد، ختم کړم. ²²زۀ به ستا کور د نباط د زوئ د يربعام د کور په شان او د اخيا د زوئ د بعشا د کور په شان کړم، ځکه چې تا زۀ په غصه کړم او اِسرائيل دې په ګناه کښې واچولو.“ ²³او د يزبل په حقله زمونږ پلار دا هم وفرمائيل چې، ”سپى به يزبل د يزرعيل د ديوال سره وخورى. ²⁴د اَخاب د کورنۍ نه چې هر څوک په ښار کښې مړ شى، هغه به سپى وخورى، او چې هر څوک په ميدان کښې مړ شى، هغه به د آسمان مارغان وخورى.“

²⁵د اَخاب په شان بل هيڅوک نۀ وو، چې د خپلې ښځې يزبل په اُکساوَلو، د زمونږ پلار په نظر کښې يې د بدۍ کولو دپاره خپل ځان خرڅ کړے وو. ²⁶هغۀ ډېر مکروه کارونه وکړل، د اموريانو په شان يې د بتانو پسې منډې وهلې، چې زمونږ پلار د اِسرائيل د مخې نه شړلى وُو.

²⁷کله چې اَخاب دا خبرې واورېدلې، نو هغۀ خپلې جامې وشلولې، په خپل بدن يې ټاټ واغوستو، روژه يې ونيوله، په ټاټ کښې يې شپه تېره کړه او په خپګان سره ګرځېدو.

²⁸بيا د زمونږ پلار کلام تِشبى الياس ته راغلو چې،

²⁹”آيا تا وليدل چې اَخاب زما په مخکښې څنګه عاجزى وکړه؟ ځکه چې هغۀ زما په مخکښې عاجزى وکړه، نو زۀ به دا آفت د هغۀ په ژوند کښې رانۀ ولم؛ زۀ به دا د هغۀ د زوئ په وخت کښې د هغۀ په کور باندې راولم.“