1 Para Raja 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Benhadad, ratu ing Aram, nglumpukake wadya-balane kabeh—raja telung puluh loro kang ndherekake, dalah jaran lan kreta-kreta perang. Panjenengane banjur maju, ngepung kutha Samaria lan nempuh. ²Panjenengane banjur ngutus para utusan menyang jroning kutha, marang Akhab, ratu ing Israel, kanthi pangandika: “Mangkene pangandikane Benhadad: ³‘Salakamu lan emasmu iku dadi duwekku, mangkono uga bojo-bojomu lan anak-anakmu kang becik dhewe iya dadi duwekku.’”

⁴Wangsulane ratu ing Israel: “Inggih, kados pangandika panjenengan, dhuh gusti kawula Sang Prabu: kawula punika kagungan panjenengan, dalasan sadaya gadhahan kawula.”

⁵Para utusan mau banjur bali lan matur: “Mangkene pangandikane Benhadad: ‘Aku wis kongkonan marang kowe, njaluk salakamu lan emasmu, bojo-bojomu lan anak-anakmu. ⁶Nanging kira-kira wayah iki sesuk aku bakal ngutus para abdiku nggledhah kadhatonmu lan omahe para abdimu, lan dheweke bakal padha njupuk sarta nggawa lunga samubarang kang koregani.’”

⁷Ratu ing Israel banjur nimbali sakehing pinituwane nagara lan ngandika: “Padha mawasa kanthi gamblang, wong iki arep gawe rerusuh. Dheweke wis kongkonan njaluk bojo-bojoku, anak-anakku, salakaku lan emasku, mangka aku ora nulak panjaluke.”

⁸Para pinituwa lan rakyat kabeh padha matur marang panjenengane: “Sampun ngantos panjenengan miyarsakaken piyambakipun, punapadene nyarujuki.”

⁹Mulane panjenengane ngandika marang para utusane Benhadad: “Aturna marang gusti kawula Sang Prabu: ‘Sadaya ingkang rumiyin panjenengan tedha saking abdi panjenengan badhe kawula tindakaken, nanging panedha punika kawula boten saged nyembadani.’” Para utusan mau banjur padha mangkat lan nggawa wangsulan iku.

¹⁰Benhadad banjur kongkonan maneh: “Muga para allah ngukum aku kanthi abot, manawa lebu Samaria isih cukup kanggo aweweh sagegem marang saben wong kang ndherek aku.”

¹¹Wangsulane ratu ing Israel: “Kandhakna marang dheweke: ‘Wong kang lagi nyandhang gegaman aja gumunggung kaya wong kang wis ngrucat gegamane.’”

¹²Nalika Benhadad lan para raja mau lagi padha ngombe ing jroning tarub-tarube, panjenengane krungu bab iku banjur prentah marang wong-wonge: “Padha mapana ing papanmu,” temah wong-wong mau padha mapan arep nempuh kutha.

Sang Rama Maringake Kaunggulan marang Akhab

¹³Dumadakan ana sawijining nabi sowan marang Akhab, ratu ing Israel, sarta matur: “Mangkene pangandikane Rama kita: Apa kowe ndeleng wadya-bala kang gedhe banget iki? Ing dina iki bala mau bakal Dakulungake marang tanganmu, lan kowe bakal ngerti, yen Aku iki Ramamu.”

¹⁴Pitakone Akhab: “Lantaran sapa?” Wangsulane nabi mau: “Mangkene pangandikane Rama kita: Lantaran para prawira nome para pangageng ing dhaerah-dhaerah.” Akhab takon maneh: “Sapa kang bakal miwiti paprangan iki?” Wangsulane: “Panjenengan piyambak.”

¹⁵Akhab banjur nimbali para prawira nome para pangageng ing dhaerah-dhaerah—cacahe rong atus telung puluh loro. Sawuse iku panjenengane nglumpukake wong liyane, yaiku wong Israel kabeh—gunggung pitung ewu. ¹⁶Wong-wong mau padha budhal wayah tengange, nalika Benhadad lan raja telung puluh loro sekuthone lagi padha ngombe nganti mendem ing jroning tarub-tarube. ¹⁷Para prawira nome para pangageng ing dhaerah-dhaerah mau padha metu dhisik. Benhadad wis kongkonan telik sandi, kang banjur padha lapur marang panjenengane: “Wonten tiyang-tiyang ingkang medal saking Samaria.”

¹⁸Dhawuhe: “Manawa metune arep golek tentrem, cekelen urip-uripan; manawa metune arep perang, iya cekelen urip-uripan.”

¹⁹Para prawira nome para pangageng ing dhaerah-dhaerah mau padha metu saka kutha, kaetutake wadya-bala ing saburine. ²⁰Saben wong mateni mungsuhe dhewe-dhewe. Wong Aram banjur padha mlayu, dioyak dening wong Israel, nanging Benhadad, ratu ing Aram, bisa oncat nunggang jaran bebarengan karo sawatara prajurit jaranan. ²¹Ratu ing Israel banjur maju lan ngalahake jaran-jaran sarta kreta-kreta perang mau, temah wong Aram nandhang karugian kang abot banget. ²²Sawuse iku nabi mau sowan maneh marang ratu ing Israel, ature: “Panjenengan ngiyataken kadudukan panjenengan saha nggalih kanthi saestu punapa ingkang kedah panjenengan tindakaken, amargi taun ngajeng ing mangsa semi ratu ing Aram badhe nempuh panjenengan malih.”

²³Dene para punggawane ratu ing Aram padha matur marang panjenenganipun: “Allahipun tiyang-tiyang punika allah ing pareden; pramila saged ngawonaken kula sadaya. Sumangga kita merangi piyambakipun ing tanah ingkang rata, temtu kita badhe saged ngawonaken. ²⁴Mekaten ingkang kedah katindakaken: raja-raja sadaya kapocota saking kalenggahanipun, lajeng kagentosana kaliyan para prawira sanesipun. ²⁵Panjenengan ngempalaken wadya-bala kados ingkang sampun ical—jaran gentosipun jaran, kreta gentosipun kreta—lajeng merangi Israel ing tanah ngare. Temtu kita badhe langkung kiyat.” Raja mau ngrungokake ature, banjur ditindakake mangkono.

²⁶Taun ngarep ing mangsa semi, Benhadad nglumpukake wong Aram lan munggah menyang Afek arep nglawan Israel perang. ²⁷Bareng wong Israel wis padha diklumpukake lan dicawisi sangu, banjur padha budhal methukake mungsuh. Wong Israel masang tarub ngadhepi mungsuh kaya pantha wedhus loro kang cilik, mangka wong Aram kebak ngebegi tanah kono.

²⁸Abdining Allah banjur sowan marang ratu ing Israel sarta matur: “Mangkene pangandikane Rama kita: Sarehne wong Aram padha ngira yen Sang Yehuwah iku allah ing pagunungan, dudu allah ing lebak-lebak, mulane sakehing wadya-bala kang gedhe iki bakal Dakulungake marang tanganmu, lan kowe bakal ngerti yen Aku iki Ramamu.”

²⁹Pitung dina lawase padha masang tarub adhep-adhepan; ing dina kang kapitu paprangan diwiwiti. Sajroning sadina wong Israel numpes prajurit darat Aram satus ewu. ³⁰Wong kang isih kari padha mlayu menyang kutha Afek, lan ing kono baluwartine ambruk nibani wong pitu likur ewu. Benhadad iya mlayu menyang kutha mau banjur ndhelik ing sawijining kamar njero.

³¹Para abdine padha matur: “Kula sami sampun mireng, bilih raja-raja saking kraton Israel punika sami welasan. Sumangga kula sami sowan dhateng ratu ing Israel kanthi ngagem bagor ing bangkekan saha tampar ing sirah; bokbilih piyambakipun badhe ngeman gesang panjenengan.”

³²Mulane kalawan bagor ing bangkekan lan tampar ing sirah, wong-wong mau padha sowan marang ratu ing Israel sarta nyuwun kanthi adreng: “Abdi panjenengan, Benhadad, munjuk: ‘Mugi karsaa ngeman gesang kawula.’” Wangsulane Akhab: “Apa dheweke isih urip? Dheweke iku sedulurku.”

³³Wong-wong mau nganggep iku minangka pratandha becik, banjur enggal-enggal nyandhak tembunge, pangucape: “Inggih, sadherek panjenengan, Benhadad!” Pangandikane sang prabu: “Lungaa, gawanen mrene.” Benhadad banjur metu, lan Akhab ndhawuhake dheweke munggah ing kreta.

³⁴Benhadad matur: “Kutha-kutha kang direbut bapakku saka bapakmu bakal dakbalekake, sarta kowe kena ngedegake papan pasar dhewe ing Damsyik, kaya kang ditindakake bapakku ing Samaria.” Pangandikane Akhab: “Kanthi prasyarat iki kowe bakal dakuculake.” Mangkono Akhab nganakake prajanjian karo dheweke, banjur nglilani lunga.

Sawijining Nabi Nggugat Sang Prabu

³⁵Awit saka pangandikane Rama kita, ana sawijining panunggalane para nabi kandha marang kancane: “Aku gebugen.” Nanging wong mau emoh nggebug dheweke.

³⁶Nabi mau banjur kandha: “Sarehne kowe ora ngestokake dhawuhe Rama kita, sanalika kowe lunga saka ngarepku, bakal ana singa kang mateni kowe.” Bareng wong mau lunga, ana singa nemoni dheweke lan mateni.

³⁷Nabi mau banjur ketemu wong liya sarta kandha: “Aku gebugen.” Wong iku banjur nggebug dheweke nganti tatu.

³⁸Nabi mau banjur ngadeg ing pinggir dalan ngenteni sang prabu, kalawan nyamur dhiri nganggo blebed ing mripate. ³⁹Nalika sang prabu langkung, nabi mau nguwuh: “Abdi panjenengan tumut ing tengahing paprangan, lajeng wonten tiyang ingkang nyimpang, mbekta tawanan dhateng kula, saha wicanten: ‘Jaganen wong iki. Manawa dheweke ilang, nyawamu kanggo gantine nyawane, utawa kowe kudu mbayar salaka satalenta.’ ⁴⁰Nalika abdi panjenengan repot ngurusi kana-kene, tiyangipun sampun oncat.” Pangandikane ratu ing Israel: “Ya kuwi putusan tumrap kowe; kowe dhewe kang netepake.”

⁴¹Nabi mau banjur enggal-enggal nyopot blebed saka mripate, temah ratu ing Israel mangerteni yen dheweke iku salah sijine para nabi.

⁴²Nabi mau banjur matur marang sang prabu: “Mangkene pangandikane Rama kita: Sarehne kowe wis ngeculake wong kang wis Daktemtokake supaya ditumpes, mulane nyawamu bakal dadi gantine nyawane, lan bangsamu dadi gantine bangsane.”

⁴³Kalawan mrengut lan nepsu, ratu ing Israel banjur mulih, tekan ing Samaria.