Ben-Hadaad Samaariyaa Marse

Ben-Hadaad meetii, niitota fi ijoollee Ahaab gaafata, Israa'elis akkuma Abbaan keenya karaa raajii tokkoo abdachiise al lama isa mo'ee baqachiisa. Garuu Ahaab mootii mo'ame sana obboleessa koo jedhee gad isa dhiisa, raajiin dhokatee dhufe tokkos akka Ahaab ofuma isaa irratti murteessu kiyyoo itti kaa'a.

Abbaan keenya lakkoofsota keessatti dubbata 13–14, 28, 42

Boqonnaa 20.

Ben-Hadaad mootiin Araam loltoota isaa hunda walitti qabe—mootota soddomii lama isa wajjin, fardeen fi gaariiwwan wajjin. Inni ol ba'ee Samaariyaa marse, ishee waraane. Ergamoota gara magaalattii keessa Ahaab mootii Israa'elitti erguudhaan, «Ben-Hadaad akkana jedha: ‹Meetiin kee fi warqiin kee kan koo dha; niitota kee fi ijoollee kee isaan caalaa gaggaarii kan koo dha.›»

Mootiin Israa'el deebisee, «Yaa gooftaa koo mootii, akkuma ati jette; ani fi waan ani qabu hundi kan kee dha» jedhe.

Ergamoonni deebi'anii, «Ben-Hadaad akkana jedha: ‹Ani meetii kee fi warqee kee, niitota kee fi ijoollee kee akka naaf kennitu gaafachuudhaan si ergeen ture. Garuu bori yeroo kana irratti tajaajiltoota koo gara kee nan erga; isaanis masaraa kee fi manneen tajaajiltoota kee in qoratu, waan ati gatii guddaa kennituuf hunda qabatanii in fudhatu.›»

Mootiin Israa'el maanguddoota biyyaa hunda waamee, «Namni kun rakkina akka barbaadu ifatti ilaalaa. Niitota koo, ijoollee koo, meetii koo fi warqee koo na gaafate; ani garuu isa hin dhowwanne» jedhe.

Maanguddoonni hundii fi uummanni hundi, «Isa hin dhaggeeffatin, isaaf hin ajajamin» jedhaniin.

Kanaaf inni ergamoota Ben-Hadaad, «Gooftaa koo mootichaan akkana jedhaa: ‹Waan jalqaba tajaajilaa keerraa gaafatte hundumaa in raawwadha; gaaffii kana garuu raawwachuu hin danda'u›» jedhe. Ergamoonni deebi'anii deebii isaa itti gaggeessan.

Ergasii Ben-Hadaad ergaa isaan erge, «Yoo awwaarri Samaariyaa hordoftoota koo hundaaf harka guutuu ga'u hafe, waaqolii na irratti hamaa guddaa haa godhan» jedhe.

Mootiin Israa'el deebisee, «Isaan jedhaa: ‹Namni waraana of-hidhatu akka namicha isa hiiktuutti hin of jajin›» jedhe.

Yeroo Ben-Hadaad fi mootonni dunkaana isaanii keessatti dhugaa turanitti, inni kana dhagahee namoota isaatiin, «Iddoo keessan qabaa» jedhe; isaanis magaalattii irratti of dhaabsisan.

Abbaan Ahaabiif Mo'icha Kenna

Raajiin tokko gara Ahaab mootii Israa'elitti dhufee, «Abbaan keenya akkana jedha: Loltoota baay'ee kana ni argitaa? Har'a ani isaan harka keetti nan kenna; ati ammoo ani Abbaa kee akka ta'e in beekta» jedhe.

«Eenyuun?» jedhee Ahaab gaafate. «Abbaan keenya akkana jedha: Dargaggoota ajajoota naannootiin» jedhee raajichi deebise. «Eenyutu lolicha in jalqaba?» «Ati» jedhe.

Kanaaf Ahaab dargaggoota ajajoota naannoo walitti waame—isaan dhibba lamaa fi soddomii lama turan. Ergasii warra hafan, Israa'elota hunda waame—walumaagalatti kuma torba turan. Yeroo Ben-Hadaad fi mootonni soddomii lamaan wal-deeggaran dunkaana isaanii keessatti machaa'anitti, isaan guyyaa walakkaa ba'an. Dargaggoonni ajajoota naannoo dursanii ba'an. Ben-Hadaad nama sakatta'u erge; isaanis, «Namoonni Samaariyaa keessaa ba'aa jiru» jedhanii isatti himan.

Inni, «Yoo nagaadhaaf ba'an, lubbuun isaan qabaa; yoo waraanaaf ba'anis, lubbuun isaan qabaa» jedhe.

Dargaggoonni ajajoota naannoo loltoota duubaan isaan hordofaa magaalattii keessaa ba'an. Tokkoon tokkoon namaa mormaa isaa ajjeese. Araamonni baqatan, Israa'elis isaan ariite; Ben-Hadaad mootiin Araam garuu farda irra taa'ee fardeenyota muraasa wajjin miliqe. Mootiin Israa'el ba'ee fardeenii fi gaariiwwan moo'ee, Araamota irratti fashala guddaa geesse. Booda raajichi mootii Israa'elitti dhufee, «Iddoo kee jabeessi, waan ati gochuu qabdus gaariitti yaadi; sababii gannaa itti aanu mootiin Araam deebi'ee si irratti in ba'a» jedhe.

Yeroo kanatti ajajoonni mootii Araam isatti, «Waaqonni isaanii waaqolii tulluu dha; kanaaf nu mo'atan. Lafa diriirraa irratti isaan waraanna, dhugumatti isaan in mo'anna. Kana godhi: mootota hunda aangoo isaaniirraa kaasii, ajajoota biroo bakka isaanii buusi. Loltoota ati dhabde fakkaatu walitti qabi—farda fardaaf, gaariin gaariif—Israa'elis diriirraa irratti waraani. Ergasii dhugumatti in jabaanna» jedhan. Inni isaan dhagahee akkasuma godhe.

Gannaa itti aanu Ben-Hadaad Araamota walitti qabee Israa'el waraanuuf gara Afeeqitti ol ba'e. Ilmaan Israa'el yeroo walitti qabamanii nyaata argatanitti, isaan simachuuf ba'an. Israa'el fuullee isaanii dura akka tuuta re'ee xixiqqaa lamaatti qubate; Araamonni garuu lafa guutan.

Namichi Waaqayyoo gara mootii Israa'elitti dhufee, «Abbaan keenya akkana jedha: Araamonni, ‹Waaqayyo waaqa tulluu dha malee waaqa dachee gadi aanaa miti› jedhanii yaadaniif, ani loltoota baay'ee kana hunda harka keetti nan kenna; ati ammoo ani Abbaa kee akka ta'e in beekta» jedhe.

Guyyaa torba fuullee wal-dura qubatan; guyyaa torbaffaatti lolli jalqabe. Guyyaa tokkotti ilmaan Israa'el lafa deemtota Araamotaa kuma dhibba tokko rukutan. Warri hafan Afeeq keessatti baqatan; dhagni isaan kuma digdamii torba irratti kufe. Ben-Hadaad magaalattii keessatti baqatee kutaa keessaa keessatti dhokate.

Tajaajiltoonni isaa, «Mootonni mana mootummaa Israa'el gara laafaa akka ta'an dhageenyeerra. Uffata gaddaa mudhii keenya irratti, funyoo mataa keenya irratti kaa'anii gara mootii Israa'elitti haa deemnu; tarii lubbuu kee in oolcha» jedhan.

Kanaaf uffata gaddaa mudhii isaanii irratti, funyoo mataa isaanii irratti kaa'anii gara mootii Israa'elitti dhufanii, «Tajaajilaan kee Ben-Hadaad, ‹Maaloo lubbuun koo haa jiraattu› jedha» jedhanii kadhatan. Inni deebisee, «Ammas jiraa? Inni obboleessa koo dha» jedhe.

Namoonni sun mallattoo gaarii godhanii ariifatanii dubbii isaa qabatan. «Eeyyee, obboleessi kee Ben-Hadaad!» jedhan. «Deemaa isa fidaa» jedhe mootichi. Kanaaf Ben-Hadaad ba'e; Ahaabis gaariitti isa ol baase.

Ben-Hadaad, «Magaalaawwan abbaan koo abbaa keerraa fudhate in deebisa; akkuma abbaan koo Samaariyaa keessatti godhe, ati Dammaseq keessatti iddoowwan gabaa kee ofii kee in dhaabbachuu dandeessa» jedhe. Ahaab, «Haala kanaan si gadhiisa» jedhe. Kanaaf inni isa wajjin kakuu godhee isa gadhiise.

Raajichi Mootichatti Dhaabata

Dubbii Abbaa keenyaatiin ilmaan raajotaa keessaa nama tokko hiriyaa isaatiin, «Maaloo na rukuti» jedhe. Namichi garuu isa rukutuu didee.

Raajichi, «Sababii ati sagalee Abbaa keenyaa hin ajajaminiif, yeruma ati narraa fagaattu leenci si ajjeesa» jedhe. Namichi yeroo deemetti leenci isa argee ajjeese.

Raajichi nama biraa argee, «Maaloo na rukuti» jedhe. Namichi isa rukutee madeesse.

Ergasii raajichi mooticha eegaa daandii cinaa dhaabate; ija isaa irratti qadaada hidhatee of jijjiire. Yeroo mootichi darbu raajichi iyyee, «Tajaajilaan kee gidduu lolaa seene; namni tokko garagalee booji'amaa tokko natti fidee, ‹Nama kana eegi. Yoo bade, lubbuun kee bakka lubbuu isaa in ta'a, yoo ta'uu baate pawundii meetii torbaatamii shan kaffaltu› jedhe. Tajaajilaan kee asii fi achi hojii irra turuu, namichi miliqe» jedhe. Mootiin Israa'el, «Murtiin kee kana; ofuma kee murteessite» jedhe.

Raajichi ariifatee qadaada ija isaa irraa buuse; mootiin Israa'el raajota keessaa tokko akka ta'e isa beeke.

Inni mootichaan, «Abbaan keenya akkana jedha: Sababii ati nama ani barbadeessuuf murteesse gadhiistee, lubbuun kee bakka lubbuu isaa, uummanni kee bakka uummata isaa in ta'a» jedhe.

Mootiin Israa'el aaree gadda'ee gara mana isaatti deeme, Samaariyaatti deebi'e.