१ राजे 19

19 ¹ एलीयाने जे काही केले होते ते सर्व, आणि त्याने कसे सर्व संदेष्ट्यांना तलवारीने ठार मारले होते, हे अहाबाने ईजबेलला सांगितले. ² ईजबेलने एलीयाकडे एक निरोप्या पाठवला: “उद्या याच वेळेपर्यंत जर मी तुझा जीव त्या संदेष्ट्यांपैकी एकासारखा केला नाही, तर देवांनी माझे तसे व त्याहूनही अधिक करावे.”

³ भयभीत होऊन एलीया उठला आणि आपला जीव वाचवण्यासाठी पळाला; तो यहूदातील बैर-शेबा येथे पोहोचला आणि तेथे त्याने आपल्या सेवकाला ठेवले, ⁴ तो स्वतः रानात एक दिवसाची वाट चालून गेला, एका एकाकी रतम झाडाखाली बसला आणि आपल्या मृत्यूची मागणी केली. “पुरे झाले, माझ्या पित्या,” तो म्हणाला. “माझा जीव घे; मी माझ्या पूर्वजांपेक्षा काही चांगला नाही.”

⁵ तो आडवा झाला आणि एका रतम झाडाखाली झोपी गेला. तेव्हा एका देवदूताने त्याला स्पर्श करून म्हटले, “ऊठ आणि खा.”

⁶ त्याने पाहिले, तो त्याच्या उशाजवळ तापलेल्या दगडांवर भाजलेली भाकर आणि पाण्याचे भांडे होते. त्याने खाल्ले, प्याले आणि पुन्हा आडवा झाला. ⁷ आमच्या पित्याचा दूत दुसऱ्यांदा परत आला, त्याला स्पर्श करून म्हणाला, “ऊठ आणि खा—कारण हा प्रवास तुझ्यासाठी फार मोठा आहे.”

⁸ तेव्हा तो उठला, खाल्ले व प्याले, आणि त्या अन्नाच्या बळाने तो चाळीस दिवस व चाळीस रात्री चालून आमच्या पित्याचा पर्वत होरेब येथे पोहोचला.

पित्याची सौम्य कुजबुज

⁹ तेथे तो रात्र घालवण्यासाठी एका गुहेत गेला. तेव्हा आमच्या पित्याचे वचन त्याच्याकडे आले: “एलीया, तू येथे काय करत आहेस?”

¹⁰ त्याने उत्तर दिले, “स्वर्गातील सैन्यांच्या पित्यासाठी मी अत्यंत आवेशी राहिलो आहे. इस्राएलाने तुझा करार सोडून दिला आहे, तुझ्या वेद्या पाडून टाकल्या आहेत आणि तुझ्या संदेष्ट्यांना तलवारीने ठार मारले आहे. मी एकटाच उरलो आहे, आणि आता ते माझा जीव घेण्यासाठी माझ्या जिवाच्या मागे लागले आहेत.”

¹¹ आमचा पिता म्हणाला, “बाहेर जा आणि पर्वतावर माझ्यासमोर उभा राहा; मी आता जवळून जाणार आहे.” तेव्हा एक मोठा, प्रचंड वारा सुटला, ज्याने पर्वत फाडले आणि आमच्या पित्यासमोर खडक फोडले, पण त्या वाऱ्यात पिता नव्हता. वाऱ्यानंतर भूकंप झाला, पण त्या भूकंपात तो नव्हता.

¹² भूकंपानंतर अग्नी आला, पण त्या अग्नीत आमचा पिता नव्हता. अग्नीनंतर एका सौम्य कुजबुजीचा आवाज आला.

¹³ तो ऐकून एलीयाने आपले तोंड आपल्या झग्याने झाकले, बाहेर जाऊन गुहेच्या तोंडाशी उभा राहिला. तेव्हा त्याच्याकडे एक वाणी आली: “एलीया, तू येथे काय करत आहेस?”

¹⁴ त्याने उत्तर दिले, “स्वर्गातील सैन्यांच्या पित्यासाठी मी अत्यंत आवेशी राहिलो आहे. इस्राएलाच्या लोकांनी तुझा करार सोडून दिला आहे, तुझ्या वेद्या पाडून टाकल्या आहेत आणि तुझ्या संदेष्ट्यांना तलवारीने ठार मारले आहे. मी एकटाच उरलो आहे, आणि आता ते माझा जीव घेण्यासाठी माझ्या जिवाच्या मागे लागले आहेत.”

¹⁵ आमचा पिता म्हणाला, “तू ज्या वाटेने आलास त्याच वाटेने दिमिष्काच्या रानाकडे परत जा. तेथे हजाएलाला अरामावर राजा म्हणून अभिषेक कर. ¹⁶ तसेच निमशीचा पुत्र येहू याला इस्राएलावर राजा म्हणून अभिषेक कर, आणि आबेल-महोला येथील शाफाटाचा पुत्र अलीशा याला तुझ्या जागी संदेष्टा होण्यासाठी अभिषेक कर. ¹⁷ जो कोणी हजाएलाच्या तलवारीतून निसटेल त्याला येहू ठार मारील; आणि जो कोणी येहूच्या तलवारीतून निसटेल त्याला अलीशा ठार मारील. ¹⁸ तरी मी इस्राएलात सात हजार जणांना राखून ठेवीन—ज्यांनी बआलापुढे गुडघे टेकले नाहीत, आणि ज्यांच्या मुखाने त्याचे चुंबन घेतले नाही असे प्रत्येक जण.”

पिता अलीशाला बोलावतो

¹⁹ तेव्हा एलीया तेथून निघाला आणि त्याला शाफाटाचा पुत्र अलीशा बारा जोड्या बैलांनी नांगरणी करताना आढळला; तो स्वतः बारावी जोडी हाकत होता. एलीया त्याच्याजवळ गेला आणि त्याने आपला झगा त्याच्यावर टाकला. ²⁰ अलीशाने बैल सोडले, एलीयाच्या मागे धावत जाऊन म्हटले, “मला माझ्या आईवडिलांचे चुंबन घेऊन निरोप घेऊ दे, मग मी तुझ्यामागे येतो.” एलीयाने उत्तर दिले, “परत जा. मी तुझे काय केले आहे?”

²¹ तेव्हा अलीशा परत गेला, त्याने आपली बैलांची जोडी घेतली व त्यांना कापले. नांगराच्या लाकडांचा जळण म्हणून उपयोग करून त्याने मांस शिजवले व लोकांना दिले, आणि त्यांनी खाल्ले. मग तो एलीयाच्या मागे जाऊन त्याची सेवा करू लागला.