یوئیل 1

1 ¹کلام پدر ما که بر یوئیل، پسر فِتوئیل، نازل شد. ^a a v1 خودِ انبیا پدر را نام بردند — اِشعیا ۶۳:۱۶، اِرمیا ۳۱:۹، مَلاکی ۲:۱۰ — از این رو FHB در اینجا یهوه را «پدر ما» ترجمه می‌کند، تا آنچه را که ایشان آشکار کردند بازتاب دهد. ²ای مشایخ، این را بشنوید؛ ای همهٔ ساکنان این سرزمین، گوش فرا دهید. آیا در روزهای شما، یا در روزهای پدرانتان، چنین چیزی روی داده است؟ ³آن را برای فرزندانتان بازگویید، و فرزندانتان برای فرزندان خود، و فرزندان ایشان برای نسل آینده. ⁴آنچه را ملخِ برنده باقی گذاشت، ملخِ انبوه خورد؛ آنچه را ملخِ انبوه باقی گذاشت، ملخِ جهنده خورد؛ و آنچه را ملخِ جهنده باقی گذاشت، ملخِ نابودکننده خورد. ^b b v4 این چهار واژه امواج یا گونه‌های پیاپی ملخ را نام می‌برند؛ عبری آنها را روی هم می‌انبارد تا ویرانی کامل را نشان دهد — آنچه را یک موج باقی گذاشت، موج بعد خورد. ⁵ای مستان، بیدار شوید و بگریید؛ ای همهٔ می‌گساران، بر شرابِ شیرین شیون کنید، زیرا از لبانتان بریده شده است.

⁶«زیرا قومی بر سرزمین من هجوم آورده است، نیرومند و بی‌شمار؛ دندان‌هایش دندان‌های شیر است، و نیش‌های شیرِ ماده دارد. ⁷تاکستان‌های مرا ویران کرده و درخت انجیر مرا خُرد نموده است؛ پوستشان را کنده و به کناری افکنده، و شاخه‌هایشان را عریان و سفید بر جای گذاشته است.»

⁸همچون باکره‌ای که جامهٔ عزا در بر کرده، برای شوهرِ جوانی‌اش شیون کن. ⁹هدیهٔ آردی و هدیهٔ ریختنی از خانهٔ پدر ما بریده شده است؛ کاهنان، خادمان پدر ما، عزا می‌گیرند. ^c c v9 «خانهٔ پدر ما» جایگزین «خانهٔ خداوند» در دیگر ترجمه‌های انگلیسی می‌شود تا معنای رابطه‌ای را بازیابد — خانهٔ خدا خانهٔ پدر است. ¹⁰کشتزار ویران شده، زمین عزا می‌گیرد؛ زیرا غله نابود گشته، شرابِ تازه خشکیده، و روغن تمام شده است. ¹¹ای کشاورزان، شرمسار شوید؛ ای تاکداران، بر گندم و جو شیون کنید، زیرا محصولِ کشتزار از میان رفته است. ¹²تاک خشکیده، و درخت انجیر پژمرده است؛ انار و نخل و سیب — همهٔ درختان کشتزار خشکیده‌اند. به‌راستی که شادی از همهٔ مردمان پژمرده و رخت بربسته است.

به سوی پدر خود بازگردید

¹³ای کاهنان، جامهٔ عزا در بر کنید و ماتم گیرید؛ ای خادمان مذبح، شیون کنید. بیایید، ای خادمان پدر من، شب را در جامهٔ عزا به سر برید؛ زیرا هدیهٔ آردی و هدیهٔ ریختنی از خانهٔ پدر شما بازداشته شده است. ¹⁴روزهٔ مقدّس اعلام کنید؛ محفلی مقدّس فرا خوانید. مشایخ و همهٔ ساکنان سرزمین را به خانهٔ پدر ما گرد آورید، و نزد پدر ما فریاد برآورید. ¹⁵وای بر آن روز! زیرا روزِ پدر ما نزدیک است، و همچون ویرانی از جانب قادر مطلق فرا خواهد رسید. ^d d v15 دیگر ترجمه‌ها «روزِ خداوند» می‌خوانند. FHB شخصی را که این روز از آنِ اوست نام می‌برد: پدر ما، که می‌آید تا از فرزندانش دفاع کند و ایشان را بازگرداند. ¹⁶آیا خوراک درست در برابر چشمان ما بریده نشده است — شادی و سرور از خانهٔ پدر ما رخت نبربسته است؟ ¹⁷بذرها در زمینِ خشک پژمرده می‌شوند؛ انبارها متروک گشته، غله‌دان‌ها ویران شده‌اند، زیرا غله خشکیده است. ¹⁸چه ناله‌ای که چارپایان سر می‌دهند! رمه‌های گاو سرگشته می‌گردند، زیرا چراگاهی ندارند؛ حتی گله‌های گوسفند نیز رنج می‌برند. ¹⁹ای پدر ما، تو را می‌خوانم، زیرا آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده، و شعله همهٔ درختان کشتزار را سوزانده است. ²⁰حتی جانوران وحشی نیز نزد تو فریاد برمی‌آورند، زیرا جویبارها خشکیده، و آتش چراگاه‌های بیابان را بلعیده است.