Bungah kana Saban Firman
Pasal pangpanjangna dina Kitab Suci, dua puluh dua bait nurutkeun urutan aksara, ngeunaan hiji perkara: pangandika Rama urang anu dihirupan unggal poe. Nu nulis diolo-olo, diudag-udag, dikaniaya, sarta ampir binasa, tapi tetep nyebut pituduh eta kidungna, kamerdikaanana, palitana, panasehat-panasehatna.
119 1Bagja jalma anu lempeng lakuna, anu laku-lampahna nurutkeun Toret Rama urang. 2Bagja jalma anu nekanan pépéling-Na, anu neangan Mantenna reujeung sapinuhing hate. 3Maranéhna henteu migawé kajahatan; maranéhna laku-lampah dina jalan-Na. 4Ama parantos maparin papakon-papakon Ama, supados diturut kalawan temen-temen. 5Mugi laku lampah abdi ajeg dina nedunan katetepan Ama! 6Ku kituna abdi moal éra nalika neuteup sakabéh parentah Ama. 7Abdi badé muji ka Ama kalawan hate anu jujur nalika abdi diajar hukum-hukum Ama anu adil. 8Abdi badé nedunan katetepan Ama; mugi ulah ngantunkeun abdi pisan.
9Kumaha carana nu ngora ngajaga jalan hirupna supaya beresih? Nya ku ngajaga éta luyu sareng pangandika Ama. 10Ku sapinuhing hate abdi neangan Ama; mugi abdi ulah dugi ka nyimpang ti parentah Ama. 11Pangandika Ama ku abdi disimpen dina jero hate, supados abdi ulah dugi ka migawé dosa ka Ama. 12Pinuji Ama, nun Ama; mugi ajarkeun katetepan Ama ka abdi. 13Ku lambey abdi, abdi nyebatkeun sagala hukum ti baham Ama. 14Dina jalan pépéling Ama abdi bingah, sapertos ku sagala kabeungharan. 15Abdi badé ngalenyepan papakon Ama sareng neteup kana jalan-jalan Ama. 16Abdi resep kana katetepan Ama; abdi moal mopohokeun pangandika Ama.
17Mugi berekah ka abdi Ama, supados abdi tiasa hirup sareng nedunan pangandika Ama. 18Mugi bukakeun mata abdi, supados abdi tiasa ningali perkara-perkara anu endah tina Toret Ama. 19Abdi téh urang asing di ieu bumi; mugi ulah nyumputkeun parentah Ama ti abdi. 20Jiwa abdi ngaleketey ku kasono kana hukum-hukum Ama unggal waktos. 21Ama nyeuseul jalma anu adigung, anu kasapa, anu nyimpang ti parentah Ama. 22Mugi angkat tina diri abdi hinaan sareng cawad, margi abdi nekanan pépéling Ama. 23Sanaos para pangagung dariuk bari ngomongkeun abdi, abdi Ama tetep ngalenyepan katetepan Ama. 24Pépéling Ama téh kabungahan abdi; éta anu jadi panasihat abdi.
25Jiwa abdi ngarangkep kana lebu; mugi hudangkeun abdi luyu sareng pangandika Ama. 26Abdi parantos ngawartoskeun laku lampah abdi, sareng Ama parantos ngawaler ka abdi; mugi ajarkeun katetepan Ama ka abdi. 27Mugi abdi dipaparin ngarti kana jalan papakon Ama, tangtos abdi badé ngalenyepan padamelan Ama anu endah. 28Jiwa abdi ngelék ku kasedih; mugi kiatkeun abdi luyu sareng pangandika Ama. 29Mugi jauhkeun abdi tina jalan kabohongan, sareng kalawan sih kurnia paparin abdi Toret Ama. 30Abdi parantos milih jalan kasatiaan; hukum-hukum Ama ku abdi diteundeun di payuneun abdi. 31Abdi ngarangkep kana pépéling Ama, nun Ama; mugi abdi ulah dugi ka éra. 32Abdi badé lumpat dina jalan parentah Ama, margi Ama ngalegaan hate abdi.
33Mugi ajarkeun ka abdi, nun Ama, jalan katetepan Ama, tangtos ku abdi diturut dugi ka tungtungna. 34Mugi abdi dipaparin pangarti, supados abdi tiasa nedunan Toret Ama sareng ngalakonan éta ku sapinuhing hate. 35Mugi tungtun abdi dina jalan parentah Ama, margi abdi resep kana éta. 36Condongkeun manah abdi kana pangandika-Na, ulah kana karesep anu mentingkeun diri. 37Palingkeun paningal abdi tina nenjo barang anu mubadir; hudangkeun abdi dina jalan-Na. 38Teguhkeun ka abdi, abdi-Na, jangji Mantenna, anu kanggo jalma anu sieun ku Mantenna. 39Singkahkeun cela anu dipikasieun ku abdi, reh pangadilan Mantenna sae. 40Abdi hoyong pisan kana pepeling Mantenna; dina kaadilan Mantenna, paparin abdi hirup.
41Mugi asih satia Ama dongkap ka abdi, nun Ama, sareng kasalametan ti Ama saluyu sareng jangji Ama. 42Supaya abdi tiasa ngawaler ka nu nyeungseurikeun abdi, reh abdi percaya kana pangandika Mantenna. 43Sareng ulah dicabut pisan pangandika anu sayakti tina lisan abdi, reh harepan abdi aya dina pangadilan Mantenna. 44Abdi bade nyekel papatah Mantenna salalanggengna, langgeng salamina. 45Sareng abdi bade lumampah kalawan bebas, reh abdi parantos neangan pepeling Mantenna. 46Abdi bade nyarioskeun pangandika Mantenna di payuneun raja-raja, sareng moal era. 47Abdi mikaresep kana parentah Mantenna, anu dipikaasih ku abdi. 48Abdi ngangkat panangan ka parentah Mantenna, anu dipikaasih ku abdi, sareng abdi ngemutan kana katangtuan Mantenna.
49Mugi emut kana pangandika Mantenna ka abdi-Na, anu ku Mantenna dijadikeun harepan abdi. 50Ieu panglipur abdi dina kasangsaraan, nya eta jangji Mantenna anu maparin hirup ka abdi. 51Jalma anu adigung nyeungseurikeun abdi kacida, tapi abdi teu nyingkah tina papatah Mantenna. 52Waktu abdi ngemutan pangadilan Mantenna ti jaman baheula, nun Ama, abdi kalipur. 53Abdi bendu pisan ku sabab jalma jahat, anu naringgalkeun papatah Mantenna. 54Katangtuan Mantenna parantos jadi kakawihan abdi di mana bae abdi matuh. 55Abdi emut kana jenengan Mantenna dina wanci peuting, nun Ama, sareng nyekel papatah Mantenna. 56Ieu berkah anu kapaparin ka abdi, nya eta abdi geus nyekel pepeling Mantenna.
57Ama pisan bagian abdi; abdi jangji bade nyekel pangandika Mantenna. 58Abdi neangan kurnia Mantenna kalawan sepenuh manah; mugi welas ka abdi saluyu sareng jangji Mantenna. 59Waktu abdi ngemutan laku lampah abdi, abdi malikkeun suku abdi kana pangandika Mantenna. 60Abdi gancang-gancang, teu ngengkekeun, kana nyekel parentah Mantenna. 61Sanaos tali-tali jalma jahat ngajiret abdi, abdi teu poho kana papatah Mantenna. 62Dina tengah wengi abdi gugah seja muji ka Mantenna, reh pangadilan Mantenna adil. 63Abdi babaturan sakabeh jalma anu sieun ku Mantenna, nya eta anu nyekel pepeling Mantenna. 64Bumi pinuh ku asih satia Ama, nun Ama; wurukan abdi katangtuan Ama.
65Ama parantos sae ka abdi-Na, nun Ama, saluyu sareng pangandika Ama. 66Wurukan abdi timbangan anu sae sareng pangaweruh, reh abdi percaya kana parentah Mantenna. 67Samemeh abdi disangsara, abdi sasab, tapi ayeuna abdi nyekel pangandika Mantenna. 68Mantenna sae sareng midamel kasaean; wurukan abdi katangtuan Mantenna. 69Jalma anu adigung ngagogoreng abdi ku bohong, tapi abdi kalawan sepenuh manah nyekel pepeling Mantenna. 70Manah maranehna teu boga rasa lir gajih, tapi abdi mikaresep kana papatah Mantenna. 71Sae pikeun abdi dumeh abdi kungsi disangsara, supados abdi tiasa neuleuman katangtosan-katangtosan Ama. 72Pangajaran anu kaluar ti lambey Ama leuwih aji pikeun abdi ti batan rebuan kaping emas sareng perak.
73Panangan Ama parantos ngadamel sareng ngawangun abdi; mugi abdi dipaparin pangarti supados tiasa neuleuman parentah-parentah Ama. 74Jalma-jalma anu ajrih ka Ama bakal ningali abdi tur barungah, karana abdi ngaharep kana pangandika Ama. 75Abdi terang, nun Ama, yen putusan-putusan Ama teh adil, sareng yen ku kasatiaan Ama abdi disangsara. 76Mugi asih satia Ama ngalilipur abdi, numutkeun jangji Ama ka abdi Ama. 77Mugi kawelas-asih Ama dongkap ka abdi, supados abdi hirup; karana pangajaran Ama teh kabungah abdi. 78Mugi jalma-jalma anu angkuh sing diwirang, karana maranehna geus nganiaya abdi ku bohong; ari abdi mah rek ngalenyepan pepeling Ama. 79Mugi jalma-jalma anu ajrih ka Ama marulang ka abdi, nya eta jalma-jalma anu terang kana pangeling-eling Ama. 80Mugi hate abdi beresih tanpa cacad dina katangtosan Ama, supados abdi ulah kawirang.
81Jiwa abdi lungse ngarep-ngarep kasalametan ti Ama; abdi ngaharep kana pangandika Ama. 82Panon abdi lungse nganti-nganti jangji Ama; abdi naros, “Iraha Ama baris ngalilipur abdi?” 83Karana abdi geus jadi lir kantong kulit anggur dina haseup, nanging abdi henteu mopohokeun katangtosan Ama. a a v83 Kantong kulit anggur anu digantungkeun di kamar anu pinuh haseup bakal kisut jeung hideung — gambaran ti pujangga ngeunaan kaayaan dirina sorangan anu geus rangsak. 84Sabaraha deui lilana umur abdi Ama? Iraha Ama baris ngahukum jalma-jalma anu nganiaya abdi? 85Jalma-jalma anu angkuh geus ngali liang keur nyilakakeun abdi; maranehna henteu hirup numutkeun pangajaran Ama. 86Sakabeh parentah Ama teh satia; maranehna nganiaya abdi ku bohong; mugi abdi ditulungan! 87Maranehna meh bae numpes abdi ti ieu bumi, nanging abdi henteu ninggalkeun pituduh Ama. 88Dumasar asih satia Ama, mugi abdi dipaparin hirup, supados abdi tiasa nurut kana pangeling-eling tina lambey Ama.
89Salalanggengna, nun Ama, pangandika Ama tetep pengkuh di sawarga. 90Kasatiaan Ama langgeng ka sakabeh turunan; Ama parantos ngadegkeun bumi, sarta eta tetep pengkuh. 91Sadayana tetep ngadeg nepi ka kiwari numutkeun timbalan Ama, karana sagala perkara teh abdi-abdi Ama. 92Upami pangajaran Ama sanes kabungah abdi, tangtos abdi geus binasa dina kasangsaraan abdi. 93Abdi moal pisan-pisan mopohokeun pituduh Ama, karana ku eta Ama parantos ngahirupkeun abdi. 94Abdi teh kagungan Ama; mugi abdi disalametkeun, karana abdi neangan pituduh Ama. 95Jalma-jalma jahat ngadodoho hayang numpes abdi, nanging abdi malah ngalenyepan pangeling-eling Ama. 96Abdi geus ningali aya watesna sagala kasampurnaan, nanging parentah Ama mah jembar kacida taya watesna.
97Duh, kacida nyaahna abdi kana pangajaran Ama! Eta anu dilenyepan ku abdi sapopoe. 98Parentah Ama ngajadikeun abdi leuwih wijaksana ti batan musuh-musuh abdi, karana eta salawasna reujeung abdi. 99Abdi leuwih ngartos ti batan sakabeh guru abdi, karana pangeling-eling Ama teh anu dilenyepan ku abdi. 100Abdi leuwih ngartos ti batan jalma-jalma anu geus karolot, karana abdi nurut kana pituduh Ama. 101Kuring nahan suku tina sagala jalan nu jahat, supaya bisa ngalakonan pangandika Gusti. 102Kuring teu nyimpang tina pangadilan Gusti, karana Gusti ku anjeun geus ngawulang ka kuring. 103Kacida amisna pangandika Gusti dirasakeun ku kuring, leuwih amis ti batan madu dina sungut kuring! 104Ku pituduh-pituduh Gusti kuring beunang pangarti; ku sabab eta kuring ijid kana sagala jalan nu palsu.
105Pangandika Gusti teh lampu pikeun suku kuring jeung caang pikeun jalan kuring. 106Kuring geus sumpah sarta geus negeskeun, yen rek ngalakonan pangadilan Gusti nu adil. 107Kuring kacida sangsarana; paparin kuring hirup, nun Ama, luyu jeung pangandika Gusti. 108Mugi Gusti kersa nampi puji-pujian anu ku kuring dihaturkeun kalawan iklas, nun Ama, sarta wulang kuring pangadilan Gusti. 109Kuring teu weleh mangku nyawa dina dampal leungeun, tapi kuring teu poho kana pangajaran Gusti. 110Jalma-jalma jahat geus masang jiret pikeun kuring, tapi kuring teu nyimpang tina pituduh-pituduh Gusti. 111Panyaksen-panyaksen Gusti teh warisan kuring salalanggengna, karana eta anu matak bungah hate kuring. 112Kuring geus ngabulatkeun hate rek ngalakonan katangtuan-katangtuan Gusti salalanggengna, nepi ka tungtung.
113Kuring ijid ka jalma nu dua hate, tapi kuring nyaah kana pangajaran Gusti. 114Gusti teh tempat kuring nyumput jeung kepeng kuring; kuring ngarep-ngarep kana pangandika Gusti. 115Nyingkah ti kuring, maraneh jalma nu daroraka, supaya kuring bisa ngalakonan parentah-parentah Ama kuring. 116Papende kuring luyu jeung jangji Gusti, supaya kuring hirup, sarta ulah nepi ka kuring kaerakeun ku pangharepan kuring. 117Cepeng kuring, supaya kuring salamet sarta teu weleh ngajenan kana katangtuan-katangtuan Gusti. 118Gusti nampik sakur nu sumalah tina katangtuan-katangtuan Gusti, karana pulasanana ngan sia-sia. 119Gusti miceun sakabeh jalma jahat di bumi lir runtah beusi; ku sabab eta kuring nyaah kana panyaksen-panyaksen Gusti. 120Awak kuring ngeleper ku sieun ka Gusti, sarta kuring sieun ku pangadilan Gusti.
121Kuring geus ngalampahkeun nu adil jeung bener; ulah ngantep kuring ka jalma-jalma nu nindes. 122Mugi Gusti ngajamin kasalametan abdi Gusti; ulah ngantep nu arangkuh nindes ka kuring. 123Panon kuring geus lesu ku mindeng ngadago kasalametan ti Gusti jeung ngadago laksananing jangji Gusti nu adil. 124Perlakukeun abdi Gusti luyu jeung kaasih satia Gusti, sarta wulang kuring katangtuan-katangtuan Gusti. 125Kuring teh abdi Gusti; paparin kuring pangarti, supaya kuring nyaho kana panyaksen-panyaksen Gusti. 126Geus waktuna Rama urang ngalampahkeun pangdamel-Na, karana pangajaran Gusti geus dirempak. 127Ku sabab eta kuring nyaah kana parentah-parentah Gusti leuwih ti batan emas, leuwih ti batan emas nu pangalusna. 128Ku sabab eta kuring nganggap sakabeh pituduh Gusti bener; kuring ijid kana sagala jalan nu palsu.
129Panyaksen-panyaksen Gusti teh endah pisan; ku sabab eta jiwa kuring ngagem eta. 130Kabukana pangandika Gusti teh maparin caang; eta maparin pangarti ka jalma nu lugu. 131Kuring mukakeun sungut bari rarenghap, karana kuring sono pisan kana parentah-parentah Gusti. 132Mugi Gusti ngalieuk ka kuring sarta welas ka kuring, sakumaha biasana Gusti ka jalma nu nyaah kana jenengan Gusti. 133Jagi lengkah-lengkah kuring supaya ajeg luyu jeung jangji Gusti, sarta ulah aya dosa nu ngawasaan kuring. 134Mugi abdi ditebus tina panganiaya jalma, supados abdi tiasa ngalampahkeun pituduh Gusti. 135Mugi pameunteu Gusti nyaangan ka abdi Gusti, sareng wurukkeun katangtuan Gusti ka abdi. 136Cipanon abdi ngagolontor, karana jalma-jalma henteu ngalampahkeun atikan Gusti.
137Nun Ama, Gusti teh Mahaadil, sareng sadaya putusan Gusti teh leres. 138Gusti parantos netepkeun kasaksian-kasaksian Gusti kalayan adil sareng pinuh ku kasatiaan. 139Kasumangetan abdi ngaduruk diri abdi, karana musuh-musuh abdi paroho kana pangandika Gusti. 140Jangji Gusti teh parantos teruji, sareng abdi Gusti teh mikacinta kana eta. 141Abdi mah leutik sareng dihina, nanging abdi henteu paroho kana pituduh Gusti. 142Kaadilan Gusti teh adil salalanggengna, sareng atikan Gusti teh sayakti. 143Kasusah sareng kanalangsa parantos nerap ka abdi, nanging parentah-parentah Gusti teh kabungahan abdi. 144Kasaksian-kasaksian Gusti teh adil salalanggengna; mugi abdi dipaparin pangarti supados abdi hirup.
145Kalayan sapinuhing manah abdi sasambat; mugi diwaler, nun Ama! Abdi bade ngalampahkeun katangtuan Gusti. 146Abdi sasambat ka Gusti; mugi salametkeun abdi, supados abdi tiasa nyepeng kasaksian-kasaksian Gusti. 147Abdi hudang samemeh balebat sareng sasambat nyuhunkeun pitulung; abdi ngarep-ngarep kana pangandika Gusti. 148Panon abdi melek samemeh giliran jaga ti peuting, supados abdi tiasa ngaraos-raos jangji Gusti. b b v148 Peuting teh dibagi jadi sababaraha giliran jaga anu geus ditangtukeun (ilaharna tilu atawa opat giliran); nu nyusun sajak teh hudang samemeh unggal giliran pikeun neneda. 149Mugi dangukeun soanten abdi luyu sareng asih satia Gusti; nun Ama, luyu sareng putusan-putusan Gusti, mugi abdi dihirupkeun. 150Parantos nyaketan jalma-jalma anu nganiaya abdi kalayan maksud jahat; maranehna tebih tina atikan Gusti. 151Nanging Gusti teh caket, nun Ama, sareng sadaya parentah Gusti teh sayakti. 152Parantos lami abdi terang tina kasaksian-kasaksian Gusti yen eta sadayana ditetepkeun ku Gusti salalanggengna.
153Mugi tingali kasangsaraan abdi sareng luputkeun abdi, karana abdi henteu paroho kana atikan Gusti. 154Mugi belaan perkara abdi sareng tebus abdi; mugi abdi dihirupkeun luyu sareng jangji Gusti. 155Kasalametan teh tebih ti jalma jahat, karana maranehna henteu milari katangtuan Gusti. 156Kawelas-asih Gusti teh kacida ageungna, nun Ama; mugi abdi dihirupkeun luyu sareng putusan-putusan Gusti. 157Seueur jalma anu nganiaya abdi sareng musuh abdi, nanging abdi henteu nyimpang tina kasaksian-kasaksian Gusti. 158Abdi ningali jalma-jalma anu teu satia kalayan ijid, karana maranehna henteu ngalampahkeun pangandika Gusti. 159Mugi tingali kumaha abdi mikacinta pituduh Gusti! Mugi abdi dihirupkeun, nun Ama, luyu sareng asih satia Gusti. 160Intina pangandika Gusti teh kayaktian, sareng unggal putusan Gusti anu adil teh langgeng salalanggengna.
161Para pangagung nganiaya abdi tanpa sabab, nanging manah abdi ajrih kana pangandika Gusti. 162Abdi bungah ku pangandika Gusti sapertos jalma anu mendakan harta anu ageung. 163Abdi geuleuh sareng ijid kana bohong, nanging abdi mikacinta atikan Gusti. 164Tujuh kali sadinten abdi muji ka Gusti karana putusan-putusan Gusti anu adil. 165Jalma anu mikacinta atikan Gusti bakal ngarasa tengtrem anu ageung; taya naon-naon anu bisa nyandungkeun maranehna. 166Abdi ngarep-ngarep kana kasalametan ti Ama, nun Ama, sarta abdi tetep nohonan timbalan Ama. 167Jiwa abdi nyekel papakon Ama; abdi kacida mikaasihna kana eta. 168Abdi nohonan pituduh sareng papakon Ama, sabab sagala lampah abdi aya di payuneun Ama.
169Mugi panjerit abdi dugi ka payuneun Ama, nun Ama; mugi abdi dipaparin pangarti luyu sareng pangandika Ama. 170Mugi paneda abdi dugi ka payuneun Ama; mugi abdi disalametkeun luyu sareng pangandika Ama. 171Biwir abdi bakal ngucurkeun puji, sabab Ama ngawulang katangtuan Ama ka abdi. 172Letah abdi bakal ngawihkeun pangandika Ama, sabab sagala timbalan Ama teh bener. 173Mugi panangan Ama sayaga nulungan abdi, sabab abdi parantos milih pituduh Ama. 174Abdi nganti-nganti kana kasalametan ti Ama, nun Ama, sarta pangajaran Ama teh kabungah abdi. 175Mugi jiwa abdi hirup sareng muji ka Ama, sarta mugi hukum Ama nulungan abdi. 176Abdi parantos sasab siga domba nu leungit; mugi milarian abdi Ama, sabab abdi henteu lali kana timbalan Ama. c c v176 Jabur anu pangpanjangna ieu ditutup ku pangakuan geus sasab sareng paneda supados Rama sumping milarian manehna — nya eta ati pangangon anu sarua anu dinyatakeun ku Yesus nalika Anjeunna ninggalkeun domba nu salapan puluh salapan pikeun neangan hiji domba anu sasab (Lukas 15:4-6).