مزامیر 119

119 ¹خوشا به حال آنان که طریقشان بی‌عیب است، و در شریعت پدر ما گام برمی‌دارند. ²خوشا به حال آنان که شهادات او را نگاه می‌دارند، و او را به تمامی دل می‌جویند. ³آنان هیچ کج‌روی نمی‌کنند؛ در طریق‌های او گام برمی‌دارند. ⁴تو وصایای خود را امر فرموده‌ای تا به‌دقت نگاه داشته شوند. ⁵ای کاش راه‌های من در نگاه داشتن فرایض تو استوار می‌بود! ⁶آنگاه شرمسار نخواهم شد، هنگامی که به همهٔ اوامر تو بنگرم. ⁷تو را با دلی راست ستایش خواهم کرد، آنگاه که احکام عادلانهٔ تو را بیاموزم. ⁸فرایض تو را نگاه خواهم داشت؛ مرا به‌کلی ترک مکن.

⁹جوان چگونه راه خود را پاک نگاه دارد؟ با پاسبانی آن بر طبق کلام تو. ¹⁰به تمامی دل تو را می‌جویم؛ مگذار از اوامر تو منحرف شوم. ¹¹کلام تو را در دل خود گنجینه ساخته‌ام، تا به تو گناه نورزم. ¹²متبارک هستی تو، ای پدر من؛ فرایض خود را به من بیاموز. ¹³به لب‌های خود همهٔ احکام دهان تو را بازمی‌گویم. ¹⁴در طریق شهادات تو شادمانم، به اندازهٔ همهٔ ثروت‌ها. ¹⁵در وصایای تو تأمل خواهم کرد و بر طریق‌های تو چشم خواهم دوخت. ¹⁶از فرایض تو لذت می‌برم؛ کلام تو را فراموش نخواهم کرد.

¹⁷بر بندهٔ خود سخاوت کن، تا زنده بمانم و کلام تو را نگاه دارم. ¹⁸چشمانم را بگشا، تا چیزهای شگفت‌انگیز را از شریعت تو ببینم. ¹⁹من بر زمین غریبم؛ اوامر خود را از من پنهان مکن. ²⁰جان من از اشتیاق برای احکام تو در هر زمان می‌گدازد. ²¹تو متکبران را توبیخ می‌کنی، آن ملعونان را که از اوامر تو منحرف می‌شوند. ²²ننگ و خواری را از من دور کن، زیرا شهادات تو را نگاه داشته‌ام. ²³هرچند سروران بنشینند و بر ضد من سخن گویند، بندهٔ تو در فرایض تو تأمل می‌کند. ²⁴شهادات تو مایهٔ شادمانی من است؛ آنها مشاوران من‌اند.

²⁵جان من به خاک چسبیده است؛ مرا بر طبق کلام خود زنده کن. ²⁶راه‌های خود را به تو بازگفتم و تو مرا اجابت کردی؛ فرایض خود را به من بیاموز. ²⁷طریق وصایای خود را به من بفهمان، و من در کارهای شگفت‌انگیز تو تأمل خواهم کرد. ²⁸جان من از اندوه آب می‌شود؛ مرا بر طبق کلام خود تقویت کن. ²⁹مرا از راه دروغ دور نگاه دار، و به‌لطف شریعت خود را به من عطا کن. ³⁰راه وفاداری را برگزیده‌ام؛ احکام تو را پیش روی خود نهاده‌ام. ³¹به شهادات تو چنگ زده‌ام، ای پدر من؛ مگذار شرمسار شوم. ³²در راه اوامر تو خواهم دوید، زیرا تو دل مرا وسعت می‌بخشی.

³³ای پدر من، طریق فرایض خود را به من بیاموز، و آن را تا به آخر نگاه خواهم داشت. ³⁴مرا فهم عطا کن، تا شریعت تو را نگاه دارم و آن را به تمامی دل رعایت کنم. ³⁵مرا در طریق اوامر خود هدایت کن، زیرا از آن لذت می‌برم. ³⁶دل مرا به شهادات خود مایل گردان، و نه به سود خودخواهانه. ³⁷چشمانم را از نگریستن به چیزهای باطل بگردان؛ مرا در طریق‌های خود زنده کن. ³⁸وعدهٔ خود را برای بندهٔ خود استوار ساز، همان که برای ترسندگان توست. ³⁹ننگی را که از آن می‌هراسم دور کن، زیرا احکام تو نیکوست. ⁴⁰مشتاق وصایای تو هستم؛ در عدالت خود مرا حیات بخش.

⁴¹محبت پایدار تو بر من بیاید، ای پدر من، و نجات تو بر طبق وعده‌ات. ⁴²آنگاه برای آن‌که مرا طعنه می‌زند پاسخی خواهم داشت، زیرا بر کلام تو توکل دارم. ⁴³و کلام راستی را به‌کلی از دهانم مگیر، زیرا امید من به احکام توست. ⁴⁴شریعت تو را پیوسته نگاه خواهم داشت، تا ابدالآباد. ⁴⁵و در آزادی گام خواهم زد، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁴⁶از شهادات تو در حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و شرمسار نخواهم شد. ⁴⁷از اوامر تو لذت می‌برم، همان‌ها که دوستشان می‌دارم. ⁴⁸دست‌های خود را به‌سوی اوامر تو که دوستشان می‌دارم برمی‌افرازم، و در فرایض تو تأمل می‌کنم.

⁴⁹کلام خود را به بندهٔ خود به یاد آور، همان که مرا به آن امیدوار ساخته‌ای. ⁵⁰تسلی من در رنجم این است، که وعدهٔ تو مرا حیات می‌بخشد. ⁵¹متکبران مرا سخت استهزا می‌کنند، اما من از شریعت تو روی نمی‌گردانم. ⁵²ای پدر من، چون احکام تو را که از ازل بوده به یاد می‌آورم، تسلی می‌یابم. ⁵³خشمی سوزان مرا فرا می‌گیرد به سبب شریران، که شریعت تو را ترک می‌کنند. ⁵⁴فرایض تو سرودهای من بوده است، هر جا که زیسته‌ام. ⁵⁵نام تو را در شب به یاد می‌آورم، ای پدر من، و شریعت تو را نگاه می‌دارم. ⁵⁶این برکت نصیب من شده است، که وصایای تو را نگاه داشته‌ام.

⁵⁷پدر من نصیب من است؛ وعده می‌دهم که کلام تو را نگاه دارم. ⁵⁸به تمامی دل، رضای تو را می‌جویم؛ بر طبق وعده‌ات بر من رحیم باش. ⁵⁹چون در راه‌های خود می‌اندیشم، پاهای خود را به‌سوی شهادات تو برمی‌گردانم. ⁶⁰می‌شتابم و درنگ نمی‌کنم تا اوامر تو را نگاه دارم. ⁶¹هرچند ریسمان‌های شریران مرا به دام اندازد، شریعت تو را فراموش نمی‌کنم. ⁶²در نیمه‌شب برمی‌خیزم تا تو را به‌خاطر احکام عادلانه‌ات ستایش کنم. ⁶³من همدم همهٔ کسانی‌ام که تو را می‌ترسند، و آنان که وصایای تو را نگاه می‌دارند. ⁶⁴ای پدر من، زمین از محبت پایدار تو پر است؛ فرایض خود را به من بیاموز.

⁶⁵ای پدر من، با بندهٔ خود بر طبق کلامت نیکویی کرده‌ای. ⁶⁶تمییز نیکو و معرفت را به من بیاموز، زیرا به اوامر تو ایمان دارم. ⁶⁷پیش از آنکه رنج بینم، گمراه بودم، اما اکنون کلام تو را نگاه می‌دارم. ⁶⁸تو نیکو هستی و نیکویی می‌کنی؛ فرایض خود را به من بیاموز. ⁶⁹متکبران با دروغ‌ها به من افترا می‌زنند، اما من به تمامی دل وصایای تو را نگاه می‌دارم. ⁷⁰دل ایشان مانند پیه بی‌احساس است، اما من از شریعت تو لذت می‌برم. ⁷¹برای من نیکو بود که رنج دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم. ⁷²شریعت دهان تو برای من از هزاران سکهٔ طلا و نقره بهتر است.

⁷³دست‌های تو مرا ساخته و شکل داده است؛ مرا فهم عطا کن تا اوامر تو را بیاموزم. ⁷⁴ترسندگان تو مرا می‌بینند و شادمان می‌شوند، زیرا به کلام تو امید بسته‌ام. ⁷⁵ای پدر من، می‌دانم که احکام تو عادلانه است، و اینکه از سر وفاداری مرا رنج داده‌ای. ⁷⁶بگذار محبت پایدار تو مرا تسلی دهد، بر طبق وعده‌ای که به بندهٔ خود داده‌ای. ⁷⁷بگذار شفقت مهربانانهٔ تو بر من بیاید، تا زنده بمانم؛ زیرا شریعت تو مایهٔ شادمانی من است. ⁷⁸بگذار متکبران شرمسار شوند، زیرا با دروغ به من ستم کرده‌اند؛ و اما من، در وصایای تو تأمل خواهم کرد. ⁷⁹بگذار ترسندگان تو به‌سوی من رو کنند، آنان که شهادات تو را می‌شناسند. ⁸⁰باشد که دل من در فرایض تو بی‌عیب باشد، تا شرمسار نشوم.

⁸¹جان من برای نجات تو ضعف می‌کند؛ به کلام تو امید دارم. ⁸²چشمانم در انتظار وعدهٔ تو خسته می‌شود؛ می‌پرسم: «کی مرا تسلی خواهی داد؟» ⁸³زیرا مانند مشکی در دود شده‌ام، اما فرایض تو را فراموش نمی‌کنم. ^a a v83 مشکی که در اتاقی پردود آویخته شود، چروکیده و تیره می‌گردد — تصویری که شاعر از حال فرسودهٔ خود می‌کشد. ⁸⁴بندهٔ تو چند روز دارد؟ کی بر آنان که مرا آزار می‌رسانند داوری خواهی آورد؟ ⁸⁵متکبران برای من چاله‌ها کنده‌اند؛ آنان بر طبق شریعت تو زندگی نمی‌کنند. ⁸⁶همهٔ اوامر تو امین است؛ مرا با دروغ آزار می‌رسانند؛ مرا یاری کن! ⁸⁷نزدیک بود مرا از زمین نابود کنند، اما من وصایای تو را ترک نکرده‌ام. ⁸⁸در محبت پایدار خود مرا حیات بخش، تا شهادات دهان تو را نگاه دارم.

⁸⁹ای پدر من، کلام تو تا ابد در آسمان‌ها استوار و پابرجاست. ⁹⁰وفاداری تو نسل اندر نسل پایدار است؛ زمین را بنیان نهاده‌ای و برقرار می‌ماند. ⁹¹آنها تا امروز به فرمان تو برقرارند، زیرا همه‌چیز بندگان توست. ⁹²اگر شریعت تو مایهٔ شادمانی من نمی‌بود، در رنج خود هلاک می‌شدم. ⁹³وصایای تو را هرگز فراموش نخواهم کرد، زیرا به آنها مرا حیات بخشیده‌ای. ⁹⁴من از آنِ توام؛ مرا نجات ده، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁹⁵شریران در کمین‌اند تا مرا هلاک کنند، اما من در شهادات تو می‌اندیشم. ⁹⁶برای هر کمالی حدی دیده‌ام، اما امر تو بی‌نهایت وسیع است.

⁹⁷آه که چقدر شریعت تو را دوست می‌دارم! تمام روز تفکر من همان است. ⁹⁸امر تو مرا از دشمنانم داناتر می‌سازد، زیرا همواره با من است. ⁹⁹از همهٔ آموزگارانم فهیم‌ترم، زیرا شهادات تو تفکر من است. ¹⁰⁰از پیران بیشتر می‌فهمم، زیرا وصایای تو را نگاه می‌دارم. ¹⁰¹پاهای خود را از هر راه بد بازمی‌دارم، تا کلام تو را نگاه دارم. ¹⁰²از احکام تو روی نمی‌گردانم، زیرا تو خود مرا تعلیم داده‌ای. ¹⁰³کلام تو به کام من چه شیرین است، از عسل به دهانم شیرین‌تر! ¹⁰⁴از وصایای تو فهم می‌یابم؛ از این رو از هر راه دروغ بیزارم.

¹⁰⁵کلام تو چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم. ¹⁰⁶سوگند خورده و آن را استوار کرده‌ام، که احکام عادلانهٔ تو را نگاه دارم. ¹⁰⁷به‌سختی رنج دیده‌ام؛ ای پدر من، بر طبق کلام خود مرا حیات بخش. ¹⁰⁸ای پدر من، ستایش‌هایی را که به میل خود تقدیم می‌کنم بپذیر، و احکام خود را به من بیاموز. ¹⁰⁹جان خود را پیوسته در کف دارم، اما شریعت تو را فراموش نمی‌کنم. ¹¹⁰شریران دامی برای من نهاده‌اند، اما از وصایای تو منحرف نمی‌شوم. ¹¹¹شهادات تو تا ابد میراث من است، زیرا شادی دل من است. ¹¹²دل خود را نهاده‌ام تا فرایض تو را به‌جا آورم، تا ابد، تا به آخر.

¹¹³از دودل‌مردمان بیزارم، اما شریعت تو را دوست می‌دارم. ¹¹⁴تو پناهگاه و سپر من هستی؛ به کلام تو امید دارم. ¹¹⁵ای بدکاران، از من دور شوید، تا اوامر پدرِ خود را نگاه دارم. ¹¹⁶بر طبق وعده‌ات مرا نگاه دار، تا زنده بمانم، و مگذار از امید خود شرمسار شوم. ¹¹⁷مرا استوار بدار، تا در امان باشم و پیوسته به فرایض تو توجه کنم. ¹¹⁸تو همهٔ آنان را که از فرایض تو گمراه می‌شوند خوار می‌شماری، زیرا مکر ایشان بیهوده است. ¹¹⁹تو همهٔ شریران زمین را مانند تفاله دور می‌افکنی؛ از این رو شهادات تو را دوست می‌دارم. ¹²⁰تن من از ترس تو می‌لرزد، و از احکام تو هراسانم.

¹²¹آنچه را عادلانه و درست است به‌جا آورده‌ام؛ مرا به ظالمانم وامگذار. ¹²²برای بندهٔ خود ضامن نیکویی باش؛ مگذار متکبران بر من ستم کنند. ¹²³چشمانم در انتظار نجات تو خسته می‌شود و در انتظار تحقق وعدهٔ عادلانهٔ تو. ¹²⁴با بندهٔ خود بر طبق محبت پایدارت رفتار کن، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹²⁵من بندهٔ تو هستم؛ مرا فهم عطا کن، تا شهادات تو را بشناسم. ¹²⁶وقت آن است که پدر ما عمل کند، زیرا شریعت تو شکسته شده است. ¹²⁷از این رو اوامر تو را بیش از طلا دوست می‌دارم، بیش از زر ناب. ¹²⁸از این رو همهٔ وصایای تو را راست می‌شمارم؛ از هر راه دروغ بیزارم.

¹²⁹شهادات تو شگفت‌انگیز است؛ از این رو جان من آنها را نگاه می‌دارد. ¹³⁰گشوده‌شدن کلام تو روشنایی می‌بخشد؛ ساده‌دلان را فهم می‌دهد. ¹³¹دهان خود را می‌گشایم و له‌له می‌زنم، زیرا مشتاق اوامر تو هستم. ¹³²به من رو کن و بر من رحیم باش، چنانکه شیوهٔ توست با آنان که نام تو را دوست می‌دارند. ¹³³گام‌هایم را بر طبق وعده‌ات استوار بدار، و مگذار هیچ گناهی بر من تسلط یابد. ¹³⁴مرا از ستم انسان رهایی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم. ¹³⁵روی خود را بر بندهٔ خود تابان ساز، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹³⁶چشمانم جویبارهای اشک می‌ریزد، زیرا مردم شریعت تو را نگاه نمی‌دارند.

¹³⁷ای پدر من، تو عادل هستی، و احکام تو راست است. ¹³⁸شهادات خود را در عدالت مقرر داشته‌ای و در کمال وفاداری. ¹³⁹غیرت من مرا می‌گدازد، زیرا دشمنانم کلام تو را فراموش می‌کنند. ¹⁴⁰وعدهٔ تو کاملاً آزموده شده است، و بندهٔ تو آن را دوست می‌دارد. ¹⁴¹من کوچک و خوارم، اما وصایای تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁴²عدالت تو عدالتی جاودان است، و شریعت تو راست است. ¹⁴³تنگی و اندوه مرا فرا گرفته است، اما اوامر تو مایهٔ شادمانی من است. ¹⁴⁴شهادات تو تا ابد عادلانه است؛ مرا فهم عطا کن تا زنده بمانم.

¹⁴⁵به تمامی دل فریاد برمی‌آورم؛ ای پدر من، مرا اجابت کن! فرایض تو را نگاه خواهم داشت. ¹⁴⁶تو را می‌خوانم؛ مرا نجات ده، تا شهادات تو را رعایت کنم. ¹⁴⁷پیش از سپیده‌دم برمی‌خیزم و استمداد می‌کنم؛ به کلام تو امید دارم. ¹⁴⁸چشمانم پیش از پاس‌های شب بیدار است، تا در وعدهٔ تو تأمل کنم. ^b b v148 شب به پاس‌های معین تقسیم می‌شد (معمولاً سه یا چهار نوبت)؛ شاعر پیش از هر یک بیدار می‌شود تا دعا کند. ¹⁴⁹آواز مرا بر طبق محبت پایدارت بشنو؛ ای پدر من، بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁰آنان که با نیّت بد مرا آزار می‌رسانند نزدیک می‌شوند؛ از شریعت تو دورند. ¹⁵¹اما تو ای پدر من نزدیک هستی، و همهٔ اوامر تو راست است. ¹⁵²از دیرباز از شهادات تو دانسته‌ام که آنها را تا ابد بنیان نهاده‌ای.

¹⁵³بر رنج من بنگر و مرا رهایی ده، زیرا شریعت تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁵⁴دعوای مرا فیصله ده و مرا رهایی بخش؛ بر طبق وعدهٔ خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁵نجات از شریران دور است، زیرا فرایض تو را نمی‌جویند. ¹⁵⁶ای پدر من، شفقت مهربانانهٔ تو عظیم است؛ بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁷آزاردهندگان و دشمنانم بسیارند، اما از شهادات تو منحرف نمی‌شوم. ¹⁵⁸به بی‌وفایان با نفرت می‌نگرم، زیرا کلام تو را نگاه نمی‌دارند. ¹⁵⁹ببین که چقدر وصایای تو را دوست می‌دارم! ای پدر من، مرا حیات بخش، بر طبق محبت پایدارت. ¹⁶⁰جوهر کلام تو حقیقت است، و هر یک از احکام عادلانهٔ تو تا ابد پایدار است.

¹⁶¹سروران بی‌سبب مرا آزار می‌رسانند، اما دل من از کلام تو به هیبت می‌ایستد. ¹⁶²از کلام تو شادمانم، همچون کسی که گنجی بزرگ می‌یابد. ¹⁶³از دروغ بیزار و متنفرم، اما شریعت تو را دوست می‌دارم. ¹⁶⁴روزی هفت بار تو را به‌خاطر احکام عادلانه‌ات ستایش می‌کنم. ¹⁶⁵آنان که شریعت تو را دوست می‌دارند از آرامشی عظیم برخوردارند؛ هیچ‌چیز نمی‌تواند ایشان را بلغزاند. ¹⁶⁶ای پدر من، به نجات تو امید دارم، و اوامر تو را نگاه می‌دارم. ¹⁶⁷جان من شهادات تو را نگاه می‌دارد؛ آنها را بی‌نهایت دوست می‌دارم. ¹⁶⁸وصایا و شهادات تو را نگاه می‌دارم، زیرا همهٔ راه‌های من در نظر توست.

¹⁶⁹ای پدر من، بگذار فریادم به حضور تو برسد؛ بر طبق کلام خود مرا فهم عطا کن. ¹⁷⁰بگذار التماس من به حضور تو برسد؛ بر طبق کلام خود مرا رهایی ده. ¹⁷¹لب‌های من ستایش را فرو خواهد ریخت، زیرا فرایض خود را به من می‌آموزی. ¹⁷²زبان من کلام تو را خواهد سرایید، زیرا همهٔ اوامر تو راست است. ¹⁷³بگذار دست تو آماده باشد تا مرا یاری کند، زیرا وصایای تو را برگزیده‌ام. ¹⁷⁴ای پدر من، مشتاق نجات تو هستم، و شریعت تو مایهٔ شادمانی من است. ¹⁷⁵بگذار جانم زنده بماند و تو را ستایش کند، و احکام تو مرا یاری کند. ¹⁷⁶مانند گوسفندی گمشده آواره شده‌ام؛ بندهٔ خود را بجوی، زیرا اوامر تو را فراموش نمی‌کنم. ^c c v176 طولانی‌ترین مزمور با اعترافی به آوارگی و التماسی برای اینکه پدر بیاید و او را بیابد پایان می‌یابد — همان دل شبانی که عیسی آشکار می‌سازد آنگاه که نود و نه گوسفند را می‌گذارد تا آن یک گوسفند گمشده را بجوید (لوقا ۱۵:‏۴-‏۶).