مزامیر 119

119 ¹ خوشا به حال آنان که راهشان بی‌عیب است، که در تعلیم پدر ما گام برمی‌دارند.

الف: خوشا به حال بی‌عیبان

² خوشا به حال آنان که شهادات او را نگاه می‌دارند، که او را به تمامی دل می‌جویند. ³ ایشان مرتکب هیچ خطایی نمی‌شوند؛ در راه‌های او گام برمی‌دارند. ⁴ تو فرمان داده‌ای که وصایای تو به‌دقت نگاه داشته شوند. ⁵ ای کاش راه‌های من در نگاه داشتن فرایض تو استوار می‌بود! ⁶ آنگاه شرمنده نخواهم شد، چون به همهٔ اوامر تو بنگرم. ⁷ تو را با دلی راست خواهم ستود، چون احکام عادلانهٔ تو را بیاموزم. ⁸ فرایض تو را نگاه خواهم داشت؛ مرا به‌کلی ترک مکن.

⁹ جوان چگونه راه خود را پاک نگاه دارد؟ با پاسبانی آن بر طبق کلام تو. ¹⁰ به تمامی دل تو را می‌جویم؛ مگذار از اوامر تو گمراه شوم. ¹¹ کلام تو را در دل خود گنجینه کرده‌ام، تا به تو گناه نورزم. ¹² متبارک هستی تو، ای پدرم؛ فرایض خود را به من بیاموز. ¹³ به لب‌های خود همهٔ احکام دهان تو را بازمی‌گویم. ¹⁴ در راه شهادات تو شادی می‌کنم، چنانکه در همهٔ ثروت‌ها. ¹⁵ در وصایای تو تفکر خواهم کرد و بر راه‌های تو چشم خواهم دوخت. ¹⁶ از فرایض تو لذت می‌برم؛ کلام تو را فراموش نخواهم کرد.

¹⁷ به بندهٔ خود کرم فرما، تا زنده بمانم و کلام تو را نگاه دارم. ¹⁸ چشمان مرا بگشا، تا ببینم چیزهای شگفت را از تعلیم تو. ¹⁹ من بر زمین غریبم؛ اوامر خود را از من پنهان مکن. ²⁰ جان من از اشتیاق گداخته می‌شود برای احکام تو در همه وقت. ²¹ تو گردنکشان را توبیخ می‌کنی، آن ملعونان را، که از اوامر تو گمراه می‌شوند. ²² ننگ و خواری را از من دور کن، زیرا شهادات تو را نگاه داشته‌ام. ²³ اگرچه بزرگان می‌نشینند و بر ضد من سخن می‌گویند، بندهٔ تو در فرایض تو تفکر می‌کند. ²⁴ شهادات تو مایهٔ لذت من است؛ آنها مشیران من‌اند.

²⁵ جان من به خاک چسبیده است؛ مرا بر طبق کلام خود زنده کن. ²⁶ راه‌های خود را به تو بازگفتم، و تو پاسخ دادی؛ مرا؛ فرایض خود را به من بیاموز. ²⁷ راه وصایای خود را به من بفهمان، تا در کارهای شگفت تو تفکر کنم. ²⁸ جان من از اندوه گداخته می‌شود؛ مرا بر طبق کلام خود تقویت کن. ²⁹ مرا از راه دروغ دور نگاه دار، و از سر لطف تعلیم خود را به من عطا کن. ³⁰ راه وفاداری را برگزیده‌ام؛ احکام تو را پیش روی خود نهاده‌ام. ³¹ به شهادات تو چسبیده‌ام، ای پدرم؛ مگذار شرمنده شوم. ³² در راه اوامر تو خواهم دوید، زیرا تو دل مرا وسعت می‌بخشی.

³³ ای پدرم، راه فرایض خود را به من بیاموز، و آن را تا به آخر نگاه خواهم داشت. ³⁴ مرا فهم عطا کن، تا تعلیم تو را نگاه دارم و به تمامی دل آن را به‌جا آورم. ³⁵ مرا در طریق اوامر خود هدایت کن، زیرا از آن لذت می‌برم. ³⁶ دل مرا به شهادات خود مایل گردان، و نه به سود خودخواهانه. ³⁷ چشمانم را از دیدن چیزهای باطل بگردان؛ مرا در راه‌های خود زنده کن. ³⁸ به بندهٔ خود استوار گردان وعدهٔ خود را، که برای ترسندگان توست. ³⁹ ننگی را که از آن می‌ترسم دور کن، زیرا احکام تو نیکوست. ⁴⁰ مشتاق وصایای تو هستم؛ در عدالت خود مرا حیات بخش.

⁴¹ محبت عهد تو به من برسد، ای پدرم، و نجات تو بر طبق وعده‌ات. ⁴² آنگاه پاسخی خواهم داشت برای آن که سرزنش می‌کند مرا، زیرا بر کلام تو توکل دارم. ⁴³ و کلام راستی را به‌کلی از دهانم مگیر، زیرا امید من در احکام توست. ⁴⁴ تعلیم تو را پیوسته نگاه خواهم داشت، تا ابدالآباد. ⁴⁵ و در آزادی گام خواهم زد، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁴⁶ از شهادات تو در حضور پادشاهان سخن خواهم گفت و شرمنده نخواهم شد. ⁴⁷ از اوامر تو لذت می‌برم، که آنها را دوست می‌دارم. ⁴⁸ دست‌های خود را به‌سوی اوامر تو که دوستشان می‌دارم برمی‌افرازم، و در فرایض تو تفکر می‌کنم.

⁴⁹ کلام خود را برای بندهٔ خویش به یاد آر، که مرا بدان امیدوار ساخته‌ای. ⁵⁰ تسلی من در رنجم این است، که وعدهٔ تو مرا حیات می‌بخشد. ⁵¹ گردنکشان سخت استهزا می‌کنند مرا، اما من از تعلیم تو روی نمی‌گردانم. ⁵² چون احکام تو را که از دیرباز است به یاد می‌آورم، ای پدرم، تسلی می‌یابم. ⁵³ خشمی سوزان مرا فرا می‌گیرد به‌سبب شریرانی که تعلیم تو را ترک می‌کنند. ⁵⁴ فرایض تو سرودهای من بوده است هر جا که زیسته‌ام. ⁵⁵ نام تو را به یاد می‌آورم در شب، ای پدرم، و تعلیم تو را نگاه می‌دارم. ⁵⁶ این برکت نصیب من شده است، که وصایای تو را نگاه داشته‌ام.

⁵⁷ پدرم نصیب من است؛ عهد می‌بندم که کلام تو را نگاه دارم. ⁵⁸ به تمامی دل رضامندی تو را می‌طلبم؛ بر طبق وعدهٔ خود بر من لطف فرما. ⁵⁹ چون در راه‌های خود می‌اندیشم، پاهای خود را به‌سوی شهادات تو برمی‌گردانم. ⁶⁰ می‌شتابم و در نگاه داشتن اوامر تو درنگ نمی‌کنم. ⁶¹ هرچند بندهای شریران مرا به دام افکند، تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ⁶² نیمه‌شب برمی‌خیزم تا تو را به‌خاطر احکام عادلانه‌ات بستایم. ⁶³ من همنشین همهٔ کسانی‌ام که می‌ترسند از تو، و آنان که وصایای تو را نگاه می‌دارند. ⁶⁴ زمین از محبت عهد تو پر است، ای پدرم؛ فرایض خود را به من بیاموز.

⁶⁵ تو به بندهٔ خود نیکویی کرده‌ای، ای پدرم، بر طبق کلام خویش. ⁶⁶ تمییز نیکو و معرفت را به من بیاموز، زیرا به اوامر تو ایمان دارم. ⁶⁷ پیش از آنکه رنج ببینم گمراه شدم، اما اکنون کلام تو را نگاه می‌دارم. ⁶⁸ تو نیکو هستی و نیکویی می‌کنی؛ فرایض خود را به من بیاموز. ⁶⁹ گردنکشان با دروغ بر من افترا می‌زنند، اما من به تمامی دل وصایای تو را نگاه می‌دارم. ⁷⁰ دل ایشان مانند پیه بی‌احساس است، اما من از تعلیم تو لذت می‌برم. ⁷¹ برای من نیکو بود که رنج دیدم، تا فرایض تو را بیاموزم. ⁷² تعلیم دهان تو برای من بهتر است از هزاران پارهٔ طلا و نقره.

⁷³ دست‌های تو ساخته و شکل داده است مرا؛ به من فهم عطا کن تا اوامر تو را بیاموزم. ⁷⁴ ترسندگان تو مرا می‌بینند و شادی می‌کنند، زیرا به کلام تو امید بسته‌ام. ⁷⁵ می‌دانم، ای پدرم، که احکام تو عادلانه است، و اینکه از سر وفاداری مرا رنج داده‌ای. ⁷⁶ محبت عهد تو مرا تسلی دهد، بر طبق وعده‌ای که به بندهٔ خود داده‌ای. ⁷⁷ شفقت لطیف تو به من برسد تا زنده بمانم؛ زیرا تعلیم تو مایهٔ لذت من است. ⁷⁸ گردنکشان شرمنده شوند، زیرا با دروغ به من ستم کرده‌اند؛ و اما من در وصایای تو تفکر خواهم کرد. ⁷⁹ ترسندگان تو بازگردند به‌سوی من، آنان که شهادات تو را می‌شناسند. ⁸⁰ دل من در فرایض تو بی‌عیب باشد، تا شرمنده نشوم.

⁸¹ جان من در آرزوی نجات تو ضعف می‌کند؛ به کلام تو امید دارم. ⁸² چشمانم در انتظار وعدهٔ تو خسته می‌شود؛ می‌پرسم: «کی مرا تسلی خواهی داد؟» ⁸³ زیرا مانند مشکی در میان دود شده‌ام، با این حال فرایض تو را فراموش نمی‌کنم. ^a a v83 مشک شرابی که در اتاقی پردود آویخته شود چروکیده و تیره می‌گردد — تصویری که شاعر از حال فرسودهٔ خویش می‌کشد. ⁸⁴ روزهای بندهٔ تو چند است؟ کی بر آنان که مرا آزار می‌رسانند داوری خواهی آورد؟ ⁸⁵ گردنکشان برای من چاله‌ها کنده‌اند؛ ایشان بر طبق تعلیم تو زندگی نمی‌کنند. ⁸⁶ همهٔ اوامر تو امین است؛ ایشان با دروغ مرا آزار می‌رسانند؛ مرا یاری کن! ⁸⁷ نزدیک بود مرا از روی زمین نابود کنند، اما من وصایای تو را ترک نکرده‌ام. ⁸⁸ در محبت عهد خود مرا حیات بخش، تا شهادات دهان تو را نگاه دارم.

⁸⁹ ای پدرم، کلام تو تا ابد در آسمان‌ها استوار و پابرجاست. ⁹⁰ وفاداری تو تا همهٔ نسل‌ها پایدار است؛ زمین را استوار کرده‌ای و برقرار می‌ماند. ⁹¹ تا به امروز برقرارند به‌حکم تو، زیرا همه‌چیز بندگان توست. ⁹² اگر تعلیم تو مایهٔ لذت من نمی‌بود، در رنج خود هلاک می‌شدم. ⁹³ وصایای تو را هرگز فراموش نخواهم کرد، زیرا به‌وسیلهٔ آنها مرا حیات بخشیده‌ای. ⁹⁴ من از آن توام؛ نجات ده مرا، زیرا وصایای تو را جسته‌ام. ⁹⁵ شریران در کمین نشسته‌اند تا نابود کنند مرا، اما من در شهادات تو تأمل می‌کنم. ⁹⁶ برای هر کمالی حدی دیده‌ام، اما امر تو بی‌نهایت وسیع است.

⁹⁷ آه که چقدر تعلیم تو را دوست می‌دارم! تفکر من تمامی روز است. ⁹⁸ امر تو مرا از دشمنانم حکیم‌تر می‌سازد، زیرا همیشه با من است. ⁹⁹ از همهٔ معلمانم فهیم‌ترم، زیرا شهادات تو موضوع تفکر من است. ¹⁰⁰ از پیران داناترم، زیرا وصایای تو را نگاه داشته‌ام. ¹⁰¹ پاهای خود را از هر راه بد بازمی‌دارم، تا کلام تو را نگاه دارم. ¹⁰² از احکام تو روی برنمی‌گردانم، زیرا تو خود مرا تعلیم داده‌ای. ¹⁰³ کلام تو به کام من چه شیرین است، شیرین‌تر از عسل در دهانم! ¹⁰⁴ از وصایای تو فهم می‌یابم؛ از این رو از هر راه دروغ بیزارم.

¹⁰⁵ کلام تو چراغی است برای پاهایم و نوری برای راهم. ¹⁰⁶ سوگند خورده و استوار کرده‌ام آن را، تا احکام عادلانهٔ تو را نگاه دارم. ¹⁰⁷ به‌شدت رنج دیده‌ام؛ ای پدرم، مرا بر طبق کلام خود حیات بخش. ¹⁰⁸ ای پدرم، ستایش‌های داوطلبانهٔ مرا بپذیر، و احکام خود را به من بیاموز. ¹⁰⁹ جان خود را پیوسته در کف دست دارم، اما تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ¹¹⁰ شریران دامی گسترده‌اند برای من، اما من از وصایای تو گمراه نمی‌شوم. ¹¹¹ شهادات تو تا ابد میراث من است، زیرا آنها شادی دل من‌اند. ¹¹² دل خود را نهاده‌ام تا فرایض تو را به‌جا آورم تا ابد، تا به آخر.

¹¹³ از دودلان بیزارم، اما تعلیم تو را دوست می‌دارم. ¹¹⁴ تو پناهگاه و سپر من هستی؛ به کلام تو امید دارم. ¹¹⁵ ای بدکاران، از من دور شوید، تا اوامر پدرم را نگاه دارم. ¹¹⁶ مرا بر طبق وعده‌ات نگاه دار تا زنده بمانم، و مگذار از امید خود شرمنده شوم. ¹¹⁷ مرا استوار بدار تا در امان باشم و پیوسته به فرایض تو توجه کنم. ¹¹⁸ همهٔ کسانی را که از فرایض تو گمراه می‌شوند خوار می‌شماری، زیرا مکر ایشان باطل است. ¹¹⁹ همهٔ شریران زمین را مانند تفاله دور می‌اندازی؛ از این رو شهادات تو را دوست می‌دارم. ¹²⁰ تن من از ترس تو می‌لرزد، و از احکام تو هراسانم.

¹²¹ آنچه را عدل و راست است به‌جا آورده‌ام؛ مرا به ستمگرانم وامگذار. ¹²² بندهٔ خود را ضمانت نیکویی ده؛ مگذار گردنکشان بر من ستم کنند. ¹²³ چشمانم در انتظار نجات تو خسته می‌شود و در انتظار تحقق وعدهٔ عادلانه‌ات. ¹²⁴ با بندهٔ خود بر طبق محبت عهد خویش رفتار کن، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹²⁵ من بندهٔ تو هستم؛ به من فهم عطا کن، تا شهادات تو را بشناسم. ¹²⁶ وقت آن است که پدر ما عمل کند، زیرا تعلیم تو را شکسته‌اند. ¹²⁷ از این رو اوامر تو را بیش از طلا دوست می‌دارم، بیش از زر ناب. ¹²⁸ از این رو همهٔ وصایای تو را راست می‌شمارم؛ از هر راه دروغ بیزارم.

¹²⁹ شهادات تو شگفت‌انگیز است؛ از این رو جان من آنها را نگاه می‌دارد. ¹³⁰ گشوده‌شدن کلام تو نور می‌بخشد؛ و ساده‌دلان را فهم می‌دهد. ¹³¹ دهان خود را می‌گشایم و له‌له می‌زنم، زیرا مشتاق اوامر تو هستم. ¹³² به من رو کن و بر من لطف فرما، چنانکه شیوهٔ توست با آنان که نام تو را دوست می‌دارند. ¹³³ گام‌هایم را بر طبق وعده‌ات استوار بدار، و مگذار هیچ شرارتی بر من تسلط یابد. ¹³⁴ مرا از ستم انسان رهایی ده، تا وصایای تو را نگاه دارم. ¹³⁵ روی خود را بر بنده‌ات تابان کن، و فرایض خود را به من بیاموز. ¹³⁶ از چشمانم جوی‌های اشک جاری است، زیرا مردمان تعلیم تو را نگاه نمی‌دارند.

¹³⁷ تو عادل هستی، ای پدرم، و احکام تو راست است. ¹³⁸ شهادات خود را در عدالت مقرر داشته‌ای و در کمال وفاداری. ¹³⁹ غیرت من می‌گدازد مرا، زیرا دشمنانم کلام تو را فراموش می‌کنند. ¹⁴⁰ وعدهٔ تو کاملاً آزموده شده است، و بندهٔ تو آن را دوست می‌دارد. ¹⁴¹ من کوچک و خوارم، با این حال وصایای تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁴² عدالت تو تا ابد عادلانه است، و تعلیم تو حق است. ¹⁴³ تنگی و اندوه مرا فرا گرفته است، اما اوامر تو مایهٔ لذت من است. ¹⁴⁴ شهادات تو تا ابد عادلانه است؛ به من فهم عطا کن تا زنده بمانم.

¹⁴⁵ به تمامی دل فریاد برمی‌آورم؛ ای پدرم، مرا پاسخ ده! فرایض تو را نگاه خواهم داشت. ¹⁴⁶ تو را می‌خوانم؛ نجات ده مرا، تا شهادات تو را به‌جا آورم. ¹⁴⁷ پیش از سپیده‌دم برمی‌خیزم و فریاد کمک برمی‌آورم؛ به کلام تو امید دارم. ¹⁴⁸ چشمانم پیش از پاس‌های شب بیدار است، تا در وعدهٔ تو تفکر کنم. ^b b v148 شب به پاس‌های معیّنی تقسیم می‌شد (معمولاً سه یا چهار نوبت)؛ شاعر پیش از هر پاس بیدار می‌شود تا دعا کند. ¹⁴⁹ آواز مرا بر طبق محبت عهد خود بشنو؛ ای پدرم، بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁰ نزدیک می‌شوند آنان که با نیت بد مرا آزار می‌رسانند؛ ایشان از تعلیم تو دورند. ¹⁵¹ اما تو نزدیکی، ای پدرم، و همهٔ اوامر تو حق است. ¹⁵² از دیرباز از شهادات تو دانسته‌ام که آنها را تا ابد بنیاد نهاده‌ای.

¹⁵³ بر رنج من بنگر و مرا رهایی ده، زیرا تعلیم تو را فراموش نمی‌کنم. ¹⁵⁴ از دعوای من دفاع کن و رهایی ده مرا؛ بر طبق وعده‌ات مرا حیات بخش. ¹⁵⁵ نجات از شریران دور است، زیرا فرایض تو را نمی‌جویند. ¹⁵⁶ شفقت لطیف تو عظیم است، ای پدرم؛ بر طبق احکام خود مرا حیات بخش. ¹⁵⁷ بسیارند آزاردهندگان و دشمنانم، اما من از شهادات تو منحرف نمی‌شوم. ¹⁵⁸ به بی‌وفایان با نفرت می‌نگرم، زیرا کلام تو را نگاه نمی‌دارند. ¹⁵⁹ ببین که چقدر وصایای تو را دوست می‌دارم! ای پدرم، مرا حیات بخش، بر طبق محبت عهد خود. ¹⁶⁰ جوهر کلام تو حقیقت است، و هر یک از احکام عادلانه‌ات تا ابد پایدار است.

¹⁶¹ بزرگان بی‌سبب مرا آزار می‌رسانند، اما دل من از کلام تو در هیبت است. ¹⁶² به کلام تو شادی می‌کنم، همچون کسی که گنجی بزرگ می‌یابد. ¹⁶³ از دروغ نفرت و بیزاری دارم، اما تعلیم تو را دوست می‌دارم. ¹⁶⁴ روزی هفت بار می‌ستایم تو را، به‌خاطر احکام عادلانه‌ات. ¹⁶⁵ آنان که تعلیم تو را دوست می‌دارند از آرامش عظیم برخوردارند؛ هیچ‌چیز نمی‌تواند ایشان را بلغزاند. ¹⁶⁶ ای پدرم، به نجات تو امید دارم، و اوامر تو را نگاه می‌دارم. ¹⁶⁷ جان من شهادات تو را نگاه می‌دارد؛ آنها را بی‌نهایت دوست می‌دارم. ¹⁶⁸ وصایا و شهادات تو را نگاه می‌دارم، زیرا همهٔ راه‌های من پیش روی توست.

¹⁶⁹ فریاد من به حضور تو برسد، ای پدرم؛ بر طبق کلام خود به من فهم عطا کن. ¹⁷⁰ التماس من برسد به حضور تو؛ بر طبق کلام خود مرا رهایی ده. ¹⁷¹ لب‌هایم ستایش را فرو خواهد ریخت، زیرا تو فرایض خود را به من می‌آموزی. ¹⁷² زبانم کلام تو را خواهد سرایید، زیرا همهٔ اوامر تو راست است. ¹⁷³ دست تو آمادهٔ یاری باشد به من، زیرا وصایای تو را برگزیده‌ام. ¹⁷⁴ ای پدرم، مشتاق نجات تو هستم، و تعلیم تو مایهٔ لذت من است. ¹⁷⁵ جان من زنده بماند و بستاید تو را، و احکام تو مرا یاری کند. ¹⁷⁶ مانند گوسفندی گمشده آواره شده‌ام؛ بندهٔ خود را بجوی، زیرا اوامر تو را فراموش نمی‌کنم. ^c c v176 طولانی‌ترین مزمور با اعتراف به گمگشتگی و التماسی پایان می‌یابد که پدر بیاید و او را بیابد — همان دل شبانی که عیسی آشکار می‌کند، آنگاه که نود و نه گوسفند را می‌گذارد تا آن یک گمشده را بجوید (لوقا ۱۵:۴-۶).