مزامیر 120

120 ¹در تنگیِ خود، پدر ما را خواندم و او مرا اجابت فرمود.

²ای پدر من، مرا از لبهای دروغگو، از زبانِ فریبکار رهایی ده. ³پدر ما به تو چه خواهد داد، و دیگر چه بر تو خواهد افزود، ای زبانِ فریبکار؟ ⁴تیرهای تیزشدهٔ مردِ جنگاور، با اخگرهای سوزانِ درخت رَتَم. ^a a v4 درخت رَتَم بوته‌ای بیابانی است که زغالِ آن بسیار سوزان و برای مدتی بس طولانی می‌سوزد.

⁵وای بر من که در ماشِک به سر می‌برم، که در میان خیمه‌های قیدار ساکنم! ^b b v5 ماشِک در دوردستِ شمال و قیدار در دوردستِ جنوب‌شرقی در بیابانِ عربستان واقع بود — مکان‌هایی در دو سوی متضادِ جهانِ شناخته‌شده، که در کنار هم آورده شده‌اند تا تصویری از زندگی در محاصرهٔ بیگانگانِ دشمن‌خو ترسیم کنند. ⁶دیرزمانی است که در میان آنان که از صلح بیزارند به سر برده‌ام. ⁷من طالبِ صلحم؛ اما چون سخن می‌گویم، آنان طالبِ جنگند.