Di Tengah Jalma nu Ngewa kana Karapihan
Kidung Paunggahan.
Saurang nu keur ngumbara geus bosen hirup di antara jalma-jalma anu ngajawab omonganana ngeunaan katengtreman ku perang. Manehna humaturkeun ka Rama urang ngeunaan letah-letah nu bohong, dijawab ku gambaran jamparing prajurit jeung ruhak anu hurung, sarta nyebut tempat pangbuanganana: Mesekh, tenda-tenda Kedar.
120 1Dina kasusahan, abdi sasambat ka Rama urang, tuluy ku Mantenna dijawab.
2Nun Ama, salametkeun abdi tina biwir nu bohong, tina letah nu linyok. 3Naon anu bakal dipaparinkeun ku Rama urang ka maneh, jeung naon deui anu bakal ditambahkeun ka maneh, eh letah nu linyok? 4Jamparing landep ti prajurit, jeung ruhak seuneu tina kai rotem. a a v4 Kai rotem teh tangkal rungkun di gurun keusik, areng-areng na ngaduruk panas pisan jeung lila pisan.
5Cilaka temen abdi, lantaran hirup di Mesekh, lantaran matuh di tengah-tengah tenda urang Kedar! b b v5 Mesekh perenahna jauh di kaler sarta Kedar jauh di kidul-wetan di gurun keusik Arab — tempat-tempat nu patukang-tukang di tungtung dunya nu kanyahoan, disebut babarengan pikeun ngagambarkeun hirup anu dikurilingan ku jalma-jalma asing nu mumusuhan. 6Geus lila teuing abdi hirup di tengah jalma-jalma anu ngewa kana karapihan. 7Abdi mah hayang rapih; tapi ari abdi nyarita, maranehna mah hayang perang.