Ing Antarane Wong kang Sengit marang Katentreman
Kidung Minggah.
Ana wong lelungan kang wis bosen urip ing tengahe wong-wong kang mangsuli omongane bab tentrem kanthi perang. Dheweke sambat marang Rama kita bab ilat kang goroh, banjur diwangsuli kanthi gambaran panahe prajurit lan mawa kang murub, lan dheweke nyebut papan pambuwangane: Mesekh, tarube Kedar.
120 1Nalika aku nandhang kasusahan, aku sesambat marang Rama kita, lan Panjenengane paring wangsulan marang aku.
2Dhuh Rama, mugi kawula Paduka luwari saking lambe kang goroh, saking ilat kang cidra. 3Apa kang bakal diparingake dening Rama kita marang kowe, lan apa maneh kang bakal ditambahake marang kowe, heh ilat kang cidra? 4Panah-panah landhep saka prajurit, kalawan mawa geni saka wit anjang-anjang. a a v4 Wit anjang-anjang iku grumbul ing ara-ara samun, kang areng-arenge murub banget panase sarta nganti wektu kang suwe banget.
5Iba cilakane aku, dene aku manggon ing Mesekh, dene aku dumunung ing antarane tarub-tarube Kedar! b b v5 Mesekh dununge adoh ing sisih lor lan Kedar adoh ing sisih kidul-wetan ing ara-ara samun Arab — papan-papan kang ana ing pucuk-pucuk kang adhep-adhepan ing jagad kang wis kawruhan, kasebut bebarengan kanggo nggambarake urip kang kinepung ing wong-wong manca kang sengit. 6Wis suwe banget aku manggon ing antarane wong-wong kang sengit marang katentreman. 7Aku ngudi katentreman; nanging bareng aku guneman, wong-wong mau ngarah perang.