امن کان نفرت ڪندڙن جي وچ ۾
زيارت جو گيت.
هڪ مسافر انهن ماڻهن ۾ رهندي بيزار آهي جيڪي سندس صلح جي ڳالهه جو جواب جنگ سان ڏين ٿا. هو ڪوڙين زبانن بابت اسان جي پيءُ کي شڪايت ڪري ٿو، جواب ۾ کيس سورمي جي تيرن ۽ ٻرندڙ ڪوئلن جي تصوير ملي ٿي، ۽ پوءِ هو پنهنجي جلاوطنيءَ کي نالو ڏئي ٿو: مشڪ، قيدار جا خيما.
120 1پنهنجي ڏکيائي ۾ مون اسان جي پيءُ کي سڏيو، تہ هن مون کي وراڻيو.
2اي منهنجا پيءُ، مون کي ڪوڙن چپن کان، دغاباز زبان کان ڇڏاءِ. 3اي دغاباز زبان! اسان جو پيءُ تو کي ڇا ڏيندو، ۽ تو ۾ اڃا ڇا وڌيڪ وجهندو؟ 4ڪنهن سورمي جا تيز ڪيل تير، ۽ جھاڙيءَ جي ٻرندڙ ڪوئلن سان. a a v4 جھاڙي ريگستان جو هڪ ٻوٽو آهي، جنهن جو ڪوئلو تمام تيز ۽ گهڻو وقت ٻرندو آهي.
5مون تي ڪيڏي نہ مصيبت آهي، جو آءٌ مسڪ ۾ رهان ٿو، ۽ قيدار جي خيمن ۾ ٿو ٺهان! b b v5 مسڪ ڏاکڻ کان گهڻو اتر ۾ هو ۽ قيدار عرب جي ريگستان ۾ گهڻو ڏکڻ-اوڀر ۾ هو. اهي جايون ڄاتل دنيا جي ٻن ڇيڙن تي هيون، ۽ هڪٻئي سان گڏ انهيءَ لاءِ ذڪر ڪيون ويون آهن تہ دشمن اجنبين ۾ گهيريل زندگيءَ جو نقشو ڏسجي. 6امن کان نفرت ڪندڙن ۾ مون گهڻو ئي ڊگهو وقت گذاريو آهي. 7آءٌ امن جو طرفدار آهيان، پر جڏهن ڳالهايان ٿو، تڏهن اهي جنگ تي تيار ٿين ٿا.
