Mezmurlar 119

119 ¹Ne mutlu yolları kusursuz olanlara, Babamız'ın öğretisine göre yürüyenlere. ²Ne mutlu O'nun öğütlerine uyanlara, bütün yürekleriyle O'nu arayanlara. ³Onlar hiç haksızlık yapmaz, O'nun yollarında yürürler. ⁴Sen koşullarına özenle uyulmasını buyurdun. ⁵Keşke yollarım kurallarını tutmakta kararlı olsa! ⁶O zaman utanmam, bütün buyruklarına baktığımda. ⁷Dürüst bir yürekle sana şükrederim, adil hükümlerini öğrendiğimde. ⁸Kurallarını tutacağım; beni büsbütün bırakma.

⁹Genç insan yolunu nasıl temiz tutar? Senin sözüne göre onu koruyarak. ¹⁰Bütün yüreğimle seni arıyorum; buyruklarından sapmama izin verme. ¹¹Sözünü bir hazine gibi yüreğimde sakladım, sana karşı günah işlememek için. ¹²Övgüler olsun sana, Babam; kurallarını bana öğret. ¹³Ağzından çıkan bütün hükümleri dudaklarımla sayıp dökerim. ¹⁴Öğütlerinin yolunda, bütün zenginlikler kadar sevinç bulurum. ¹⁵Koşulların üzerinde derin derin düşünürüm, gözlerimi senin yollarına dikerim. ¹⁶Kurallarından zevk alırım; sözünü unutmam.

¹⁷Kuluna cömert davran, yaşayayım ve sözünü tutayım. ¹⁸Gözlerimi aç da göreyim öğretindeki harikaları. ¹⁹Ben yeryüzünde bir garibim; buyruklarını benden gizleme. ²⁰Canım her an tükeniyor, hükümlerine duyduğu özlemle. ²¹Sen küstahları, buyruklarından sapan lanetlileri azarlarsın. ²²Uzaklaştır benden alayı ve hor görülmeyi, çünkü öğütlerine uyuyorum. ²³Önderler oturup bana karşı konuşsalar da, kulun senin kuralların üzerinde derin derin düşünür. ²⁴Öğütlerin benim zevkimdir; onlar benim danışmanlarımdır.

²⁵Canım toprağa yapışmış; sözün uyarınca beni yaşat. ²⁶Yollarımı sana açtım, sen de bana yanıt verdin; kurallarını bana öğret. ²⁷Koşullarının yolunu bana anlat, harika işlerin üzerinde derin derin düşüneyim. ²⁸Canım kederden eriyor; sözün uyarınca beni güçlendir. ²⁹Yalan yolundan beni uzak tut, lütfunla öğretini bana bağışla. ³⁰Sadakat yolunu seçtim, hükümlerini önüme koydum. ³¹Öğütlerine sarılıyorum, Babam; utandırma beni. ³²Buyruklarının yolunda koşarım, çünkü yüreğimi ferahlatırsın.

³³Kurallarının yolunu bana öğret, Babam, sonuna dek onu tutayım. ³⁴Bana anlayış ver ki, öğretini tutayım, bütün yüreğimle ona uyayım. ³⁵Buyruklarının yolunda bana öncülük et, çünkü ondan zevk alıyorum. ³⁶Yüreğimi öğütlerine yönelt, bencil kazanca değil. ³⁷Gözlerimi boş şeylere bakmaktan çevir; yollarında beni yaşat. ³⁸Doğrula kuluna, senden korkanlara verdiğin sözü. ³⁹Korktuğum aşağılanmayı benden uzaklaştır, çünkü senin hükümlerin iyidir. ⁴⁰Koşullarını özlüyorum; doğruluğunla bana yaşam ver.

⁴¹Vefalı sevgin bana ulaşsın, Babam, verdiğin söz uyarınca kurtarışın da. ⁴²O zaman beni aşağılayana bir yanıtım olur, çünkü sözüne güveniyorum. ⁴³Gerçeğin sözünü ağzımdan büsbütün alma, çünkü umudum senin hükümlerinde. ⁴⁴Öğretini sürekli tutacağım, sonsuza dek. ⁴⁵Özgürce yürüyeceğim, çünkü senin koşullarını aradım. ⁴⁶Krallar önünde öğütlerinden söz edeceğim ve utandırılmayacağım. ⁴⁷Buyruklarından zevk alırım, onları severim. ⁴⁸Sevdiğim buyruklarına ellerimi açarım, kuralların üzerinde derin derin düşünürüm.

⁴⁹Kuluna verdiğin sözü anımsa, onunla bana umut verdin. ⁵⁰Acı çektiğimde beni avutan şudur: Verdiğin söz bana yaşam verir. ⁵¹Küstahlar beni alabildiğine küçümser, ama ben öğretinden dönmem. ⁵²Eski çağlardan beri süren hükümlerini düşününce, Babam, avunç bulurum. ⁵³Öğretini bırakan kötüler yüzünden beni büyük bir öfke sarıyor. ⁵⁴Kuralların benim ezgilerim oldu, konakladığım her yerde. ⁵⁵Adını anarım, geceleyin, Babam, öğretini tutarım. ⁵⁶Bana düşen pay şudur: Koşullarını tuttum.

⁵⁷Babam benim payımdır; sözlerini tutacağıma söz veriyorum. ⁵⁸Bütün yüreğimle senin lütfunu ararım; verdiğin söz uyarınca bana lütfet. ⁵⁹Yollarımı düşününce, adımlarımı öğütlerine yöneltirim. ⁶⁰Buyruklarını tutmakta acele ederim, gecikmem. ⁶¹Kötülerin ipleri beni sarsa da, öğretini unutmam. ⁶²Gece yarısı kalkıp adil hükümlerin için sana şükrederim. ⁶³Senden korkan herkesin arkadaşıyım, senin koşullarına uyanların. ⁶⁴Yeryüzü vefalı sevginle dolu, Babam; kurallarını bana öğret.

⁶⁵Sözün uyarınca kuluna iyilik ettin, Babam. ⁶⁶Bana sağduyu ve bilgi öğret, çünkü buyruklarına inanıyorum. ⁶⁷Acı çekmeden önce yoldan sapmıştım, ama şimdi sözünü tutuyorum. ⁶⁸Sen iyisin ve iyilik edersin; kurallarını bana öğret. ⁶⁹Küstahlar bana yalanlar bulaştırıyor, ama ben bütün yüreğimle koşullarını tutuyorum. ⁷⁰Yürekleri yağ gibi duygusuz, ama ben öğretinden zevk alırım. ⁷¹Acı çekmem benim için iyi oldu, kurallarını öğreneyim diye. ⁷²Ağzından çıkan öğreti, binlerce altın ve gümüş parçasından değerlidir benim için.

⁷³Ellerin beni yarattı, bana biçim verdi; bana anlayış ver ki buyruklarını öğreneyim. ⁷⁴Senden korkanlar beni görünce sevinecek, çünkü senin sözüne umut bağladım. ⁷⁵Biliyorum, Babam, hükümlerin adildir, sadakatinle beni sıkıntıya soktun. ⁷⁶Kuluna verdiğin söz uyarınca vefalı sevgin beni avutsun. ⁷⁷Sevecen şefkatin bana ulaşsın da yaşayayım; çünkü öğretin benim zevkimdir. ⁷⁸Küstahlar utandırılsın, çünkü bana yalanla haksızlık ettiler; bense koşulların üzerinde derin derin düşüneceğim. ⁷⁹Senden korkanlar bana dönsün, öğütlerini bilenler. ⁸⁰Yüreğim kurallarında kusursuz olsun, utandırılmayayım diye.

⁸¹Canım kurtarışını özleyip bayılıyor; senin sözüne umut bağlıyorum. ⁸²Gözlerim verdiğin sözü bekleye bekleye yoruldu; «Ne zaman avutacaksın beni?» diye soruyorum. ⁸³Çünkü dumana asılmış tulum gibi oldum, yine de kurallarını unutmam. ^a a v83 Dumanlı bir odaya asılan tulum büzüşüp kararır — ozanın kendi yıpranmış halini betimlemek için kullandığı bir imge. ⁸⁴Kulunun daha kaç günü var? Bana zulmedenleri ne zaman yargılayacaksın? ⁸⁵Küstahlar benim için çukurlar kazdı; onlar senin öğretine göre yaşamıyor. ⁸⁶Bütün buyrukların güvenilirdir; yalanla bana zulmediyorlar; yardım et bana! ⁸⁷Neredeyse beni yeryüzünden silecekler, ama ben koşullarını bırakmadım. ⁸⁸Vefalı sevginle bana yaşam ver ki, ağzından çıkan öğütleri tutayım.

⁸⁹Sonsuza dek, Babam, sözün göklerde sapasağlam duruyor. ⁹⁰Sadakatin kuşaklar boyu sürer; yeryüzünü kurdun, o da yerinde duruyor. ⁹¹Bugün de ayakta duruyorlar senin buyruğunla, çünkü her şey senin kulundur. ⁹²Öğretin benim zevkim olmasaydı, acı içinde yok olup giderdim. ⁹³Koşullarını asla unutmayacağım, çünkü onlarla bana yaşam verdin. ⁹⁴Ben seninim; kurtar beni, çünkü koşullarını aradım. ⁹⁵Kötüler beni yok etmek için pusuda bekliyor, ama ben öğütlerin üzerinde düşünüyorum. ⁹⁶Her yetkinliğin bir sınırı olduğunu gördüm, ama senin buyruğun sınırsızca geniştir.

⁹⁷Ah, öğretini ne kadar seviyorum! Gün boyu onu düşünürüm. ⁹⁸Buyruğun beni düşmanlarımdan bilge kılar, çünkü o her zaman benimledir. ⁹⁹Bütün öğretmenlerimden daha anlayışlıyım, çünkü öğütlerin üzerinde düşünürüm. ¹⁰⁰Yaşlılardan daha çok anlarım, çünkü senin koşullarını tutuyorum. ¹⁰¹Sözünü tutmak için ayaklarımı her kötü yoldan alıkoyarım. ¹⁰²Hükümlerinden sapmam, çünkü bana öğreten sensin. ¹⁰³Sözlerin damağıma ne tatlı gelir, ağzıma baldan tatlı! ¹⁰⁴Koşulların sayesinde anlayış kazanırım; bu yüzden her yalan yoldan nefret ederim.

¹⁰⁵Sözün ayaklarıma bir çıra, yoluma bir ışıktır. ¹⁰⁶Ant içtim ve pekiştirdim onu, adil hükümlerini tutmak için. ¹⁰⁷Ağır acılar çekiyorum; sözün uyarınca bana yaşam ver, Babam. ¹⁰⁸Gönülden sunduğum övgüleri kabul et, Babam, ve hükümlerini bana öğret. ¹⁰⁹Canımı sürekli avucumda taşırım, ama öğretini unutmam. ¹¹⁰Kötüler bana tuzak kurdu, ama ben koşullarından sapmam. ¹¹¹Öğütlerin sonsuza dek benim mirasımdır, çünkü onlar yüreğimin sevincidir. ¹¹²Yüreğimi kurallarını yerine getirmeye adadım, sonsuza dek, sonuna kadar.

¹¹³Döneklerden tiksinirim, ama öğretini severim. ¹¹⁴Sen benim sığınağım ve kalkanımsın; senin sözüne umut bağlıyorum. ¹¹⁵Uzaklaşın benden, ey kötülük yapanlar, Babam'ın buyruklarını tutayım diye. ¹¹⁶Verdiğin söz uyarınca beni ayakta tut da yaşayayım, umudumdan utandırma beni. ¹¹⁷Bana destek ol ki güvende olayım ve sürekli kurallarını göz önünde tutayım. ¹¹⁸Kurallarından sapan herkesi geri çevirirsin, çünkü onların kurnazlığı boşunadır. ¹¹⁹Yeryüzünün bütün kötülerini cüruf gibi atarsın; bu yüzden öğütlerini severim. ¹²⁰Bedenim senin korkunla titrer, hükümlerinden ürkerim.

¹²¹Adil ve doğru olanı yaptım; beni bana zulmedenlere bırakma. ¹²²Kuluna iyilik için bir güvence ver; küstahlar bana baskı yapmasın. ¹²³Gözlerim kurtarışını bekleye bekleye yoruldu, adil sözünün yerine gelmesini de. ¹²⁴Kuluna vefalı sevgin uyarınca davran ve kurallarını bana öğret. ¹²⁵Ben senin kulunum; bana anlayış ver, öğütlerini bileyim diye. ¹²⁶Babamız'ın harekete geçme zamanıdır, çünkü öğretin çiğnendi. ¹²⁷Bu yüzden buyruklarını altından çok severim, saf altından bile. ¹²⁸Bu yüzden bütün koşullarını doğru sayarım; her yalan yoldan nefret ederim.

¹²⁹Öğütlerin harikadır; bu yüzden canım onları tutar. ¹³⁰Sözlerinin açıklanışı ışık saçar; saf insana anlayış verir. ¹³¹Ağzımı açıp soluk soluğa kalırım, çünkü buyruklarını özlerim. ¹³²Bana dön ve lütfet, adını sevenlere davrandığın gibi. ¹³³Verdiğin söz uyarınca adımlarımı sağlam kıl, hiçbir günah bana egemen olmasın. ¹³⁴Beni insanın baskısından kurtar ki, koşullarını tutayım. ¹³⁵Yüzünü kulunun üzerine parlat, ve kurallarını bana öğret. ¹³⁶Gözlerimden gözyaşı ırmakları akıyor, çünkü insanlar öğretini tutmuyor.

¹³⁷Sen doğrusun, Babam, hükümlerin de adildir. ¹³⁸Öğütlerini doğrulukla buyurdun, tam bir sadakatle. ¹³⁹Gayretim beni tüketiyor, çünkü düşmanlarım senin sözlerini unutuyor. ¹⁴⁰Verdiğin söz iyice denenmiştir, kulun da onu sever. ¹⁴¹Küçük ve hor görülmüş biriyim, yine de koşullarını unutmam. ¹⁴²Doğruluğun sonsuza dek doğrudur, öğretin de gerçektir. ¹⁴³Sıkıntı ve dert beni yakaladı, ama buyrukların benim zevkimdir. ¹⁴⁴Öğütlerin sonsuza dek doğrudur; bana anlayış ver ki yaşayayım.

¹⁴⁵Bütün yüreğimle haykırıyorum; yanıtla beni, Babam! Kurallarını tutacağım. ¹⁴⁶Sana sesleniyorum; kurtar beni, öğütlerine uyayım diye. ¹⁴⁷Şafaktan önce kalkıp yardım için haykırırım; senin sözlerine umut bağlarım. ¹⁴⁸Gecenin nöbetlerinden önce gözlerim açık kalır, verdiğin sözü derin derin düşüneyim diye. ^b b v148 Gece belirli nöbet dönemlerine bölünürdü (genellikle üç ya da dört vardiya); ozan dua etmek için her nöbetin öncesinde uyanır. ¹⁴⁹Vefalı sevgin uyarınca sesimi işit; Babam, hükümlerin uyarınca bana yaşam ver. ¹⁵⁰Yaklaşıyor bana kötü niyetle zulmedenler; onlar senin öğretinden uzaktır. ¹⁵¹Ama sen yakınsın, Babam, bütün buyrukların da gerçektir. ¹⁵²Öğütlerinden çoktan öğrendim ki, onları sonsuza dek temellendirdin.

¹⁵³Çektiğim acıya bak ve beni kurtar, çünkü öğretini unutmam. ¹⁵⁴Davamı savun ve kurtar beni; verdiğin söz uyarınca bana yaşam ver. ¹⁵⁵Kurtuluş kötülerden uzaktır, çünkü senin kurallarını aramazlar. ¹⁵⁶Sevecen şefkatin büyüktür, Babam; hükümlerin uyarınca bana yaşam ver. ¹⁵⁷Çoktur bana zulmedenler ve düşmanlarım, ama ben öğütlerinden sapmam. ¹⁵⁸Hainlere tiksintiyle bakarım, çünkü senin sözünü tutmazlar. ¹⁵⁹Koşullarını ne kadar sevdiğime bak! Bana yaşam ver, Babam, vefalı sevgin uyarınca. ¹⁶⁰Sözünün özü gerçektir, adil hükümlerinin her biri sonsuza dek sürer.

¹⁶¹Önderler boş yere bana zulmediyor, ama yüreğim senin sözlerin karşısında saygıyla titrer. ¹⁶²Büyük bir hazine bulan biri gibi sözünle sevinirim. ¹⁶³Yalandan nefret eder, ondan tiksinirim, ama öğretini severim. ¹⁶⁴Günde yedi kez seni överim, adil hükümlerin için. ¹⁶⁵Öğretini sevenlerin büyük esenliği olur; hiçbir şey onları sendeletemez. ¹⁶⁶Kurtarışını umut ederim, Babam, ve buyruklarını tutarım. ¹⁶⁷Canım öğütlerini tutar; onları çok severim. ¹⁶⁸Koşullarını ve öğütlerini tutarım, çünkü bütün yollarım senin önündedir.

¹⁶⁹Feryadım sana ulaşsın, Babam; sözün uyarınca bana anlayış ver. ¹⁷⁰Yalvarışım senin önüne gelsin; sözün uyarınca beni kurtar. ¹⁷¹Dudaklarım övgüyle taşacak, çünkü kurallarını bana öğretirsin. ¹⁷²Dilim senin sözünü ezgiyle anlatacak, çünkü bütün buyrukların doğrudur. ¹⁷³Elin bana yardıma hazır olsun, çünkü senin koşullarını seçtim. ¹⁷⁴Kurtarışını özlerim, Babam, öğretin de benim zevkimdir. ¹⁷⁵Canım yaşasın ve seni övsün, hükümlerin bana yardım etsin. ¹⁷⁶Yitik bir koyun gibi yoldan saptım; kulunu ara, çünkü buyruklarını unutmam. ^c c v176 En uzun mezmur, bir yolunu şaşırma itirafıyla ve Baba'nın gelip onu bulması için bir yakarışla son bulur — İsa'nın, yolunu şaşıran tek koyunu aramak için doksan dokuzunu bırakırken açığa vurduğu aynı çoban yüreği (Luka 15:4-6).