رهبرَ 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹يروبعل جو پٽ ابيمالڪ سڪم ۾ پنهنجي ماما وٽ ويو، ۽ کين ۽ پنهنجي نانا جي سڄي ڪٽنب کي چيائين. ²سڪم جي سڀني شهرين کان پڇو تہ ’اوهان لاءِ ڪهڙو بهتر آهي: يروبعل جي سڀني پٽن مان ستر ماڻهن جو اوهان تي حڪومت ڪرڻ، يا هڪڙي ماڻهوءَ جو؟‘ ياد رکو تہ آءٌ اوهان جو پنهنجو گوشت ۽ رت آهيان.

³سندس ماما اهي سڀ ڳالهيون سڪم جي شهرين کي ٻڌايون، تڏهن انهن جا دل ابيمالڪ ڏانهن مڙيا، ڇالاءِ جو هنن چيو تہ ”هو اسان جو ڀاءُ آهي.“ ⁴هنن کيس بعل برِيت جي مندر مان چانديءَ جا ستر ٽڪرا ڏنا، جن سان ابيمالڪ ڪنگال ۽ بي پرواهه ماڻهو اجرت تي رکيا، ۽ اهي سندس پٺيان هلڻ لڳا. ⁵پوءِ عفرہ ۾ پنهنجي پيءُ جي گھر وڃي هڪ پٿر تي پنهنجن ڀائرن، يعني يروبعل جي ستر پٽن کي ماري ڇڏيائين. پر يروبعل جو ننڍو پٽ يوتام لڪي بچي ويو. ⁶سڪم جا سڀ شهري ۽ سڄو بيت ملو گڏ ٿي، وڃي سڪم ۾ ٿنڀي واري بلوط وٽ ابيمالڪ کي بادشاهه بڻايائون.

⁷جڏهن يوتام کي خبر پئي، تڏهن هو وڃي گرزيم جبل جي چوٽيءَ تي بيٺو، ۽ پنهنجو آواز بلند ڪري سڏي چيائين تہ ”اي سڪم جا شهريؤ، منهنجي ٻڌو، تہ جيئن اسان جو پيءُ اوهان جي ٻڌي. ⁸هڪ ڏينهن وڻ پنهنجي مٿان بادشاهه مسح ڪرڻ لاءِ نڪتا. هنن زيتون جي وڻ کي چيو تہ ’اسان تي بادشاهي ڪر.‘ ⁹پر زيتون جي وڻ کين وراڻيو تہ ’ڇا آءٌ پنهنجو تيل ڇڏي ڏيان، جنهن سان اسان جو پيءُ ۽ ماڻهو ٻئي عزت وارا ٿين ٿا، ۽ وڃي وڻن مٿان لڏان؟‘ ¹⁰پوءِ وڻن انجير جي وڻ کي چيو تہ ’تون اچي اسان تي بادشاهي ڪر.‘ ¹¹پر انجير جي وڻ کين وراڻيو تہ ’ڇا آءٌ پنهنجي مٺاڻ ۽ پنهنجي سٺي ميوي کي ڇڏي ڏيان، ۽ وڃي وڻن مٿان لڏان؟‘ ¹²پوءِ وڻن انگور جي ويل کي چيو تہ ’تون اچي اسان تي بادشاهي ڪر.‘ ¹³پر انگور جي ويل کين وراڻيو تہ ’ڇا آءٌ پنهنجو نئون مَي ڇڏي ڏيان، جيڪو اسان جي پيءُ کي ۽ ماڻهن کي بہ خوش ڪري ٿو، ۽ وڃي وڻن مٿان لڏان؟‘ ¹⁴پوءِ سڀني وڻن ڪنڊي واري ٻوٽي کي چيو تہ ’تون اچي اسان تي بادشاهي ڪر.‘ ¹⁵تڏهن ڪنڊي واري ٻوٽي وڻن کي چيو تہ ’جيڪڏهن اوهان سچ مچ مون کي پنهنجو بادشاهه مسح ڪرڻ چاهيو ٿا، تہ اچي منهنجي ڇانوَ ۾ پناهه وٺو؛ نہ تہ ڪنڊي واري ٻوٽي مان باهه نڪري لبنان جي ديودار وڻن کي ساڙي ڇڏي.‘

¹⁶هاڻي جيڪڏهن اوهان ابيمالڪ کي بادشاهه ڪرڻ ۾ ايمانداري ۽ سچائيءَ سان ڪم ڪيو آهي، ۽ يروبعل ۽ سندس گھراڻي سان چڱائي ڪئي آهي، ۽ سندس ڪمن جي لائق کيس بدلو ڏنو آهي، ¹⁷منهنجي پيءُ اوهان لاءِ جنگ وڙهي، پنهنجي جان کي خطري ۾ وجهي، اوهان کي مديان جي هٿان ڇڏايو، ¹⁸پر اڄ اوهان منهنجي پيءُ جي گھراڻي خلاف اٿي، سندس پٽن کي، يعني هڪ پٿر تي ستر ماڻهن کي ماريو، ۽ سندس ٻانهيءَ جي پٽ ابيمالڪ کي سڪم جي شهرين تي بادشاهه بڻايو، ڇاڪاڻ تہ هو اوهان جو ڀاءُ آهي، ¹⁹جيڪڏهن اوهان اڄ يروبعل ۽ سندس گھراڻي سان ايمانداري ۽ سچائيءَ سان ڪم ڪيو آهي، تہ ابيمالڪ ۾ خوش ٿيو، ۽ هو بہ اوهان ۾ خوش ٿئي. ²⁰پر جيڪڏهن نہ، تہ ابيمالڪ مان باهه نڪري سڪم جي شهرين ۽ بيت ملو کي ساڙي ڇڏي، ۽ سڪم جي شهرين ۽ بيت ملو مان باهه نڪري ابيمالڪ کي ساڙي ڇڏي.“

²¹يوتام ڀڄي بچي نڪتو، ۽ بير ڏانهن وڃي اتي رهڻ لڳو، پنهنجي ڀاءُ ابيمالڪ کان پري.

پيءُ رت وهائڻ جو بدلو ڏئي ٿو

²²جڏهن ابيمالڪ کي اسرائيل تي حڪومت ڪندي ٽي سال ٿي ويا، ²³تڏهن اسان جي پيءُ ابيمالڪ ۽ سڪم جي شهرين جي وچ ۾ هڪ بڇڙو روح موڪليو، ۽ هنن ابيمالڪ سان دغا ڪئي. ^a a v23 اسان جي پيءُ سندن دلين ۾ بڇڙائي نہ پوکي؛ هن ابيمالڪ ۽ سڪم جي ماڻهن کي انهيءَ دغا جي حوالي ڪيو جيڪا هنن اڳ ئي چونڊي هئي، تہ جيئن قتل ٿيل ڀائرن جي رت کي انصاف ملي. ²⁴تہ جيئن يروبعل جي ستر پٽن سان ٿيل ظلم جو بدلو ڏنو وڃي، ۽ سندن رت انهن جي ڀاءُ ابيمالڪ تي، جنهن کين ماريو، ۽ سڪم جي انهن شهرين تي رکيو وڃي، جن پنهنجن ڀائرن کي ماري ڇڏڻ لاءِ سندس هٿ مضبوط ڪيا. ²⁵سڪم جي شهرين سندس خلاف جبلن جي چوٽين تي گھات ۾ ويھندڙ بيهاريا، ۽ هنن انهيءَ رستي تان لنگھندڙ هر ڪنهن کي ڦريو. تڏهن ابيمالڪ کي ٻڌايو ويو.

²⁶عبد جو پٽ جعل پنهنجن ڀائرن سميت سڪم ۾ اچي رهيو، ۽ ان جي شهرين مٿس ڀروسو ڪيو. ²⁷اهي ميدانن ۾ نڪري ويا، پنهنجن انگورن جي باغن مان انگور چونڊي، لتاڙي، پنهنجي معبود جي مندر ۾ ميلو ڪيائون، جتي کاڌائون، پيتائون، ۽ ابيمالڪ تي لعنت ڪيائون.

²⁸عبد جي پٽ جعل چيو تہ ”ابيمالڪ ڪير آهي، ۽ سڪم ڪير آهي، جو اسان سندس خدمت ڪريون؟ ڇا هو يروبعل جو پٽ ناهي، ۽ زبول سندس نائب ناهي؟ سڪم جي پيءُ حمور جي ماڻهن جي خدمت ڪريو! اسان ابيمالڪ جي خدمت ڇو ڪريون؟ ²⁹ڪاش هي قوم منهنجي حڪم هيٺ هجي ها! تڏهن آءٌ ابيمالڪ کي هٽائي ڇڏيان ها؛ ۽ کيس چوان ها تہ ’پنهنجو سڄو لشڪر ٻاهر ڪڍ!‘“

³⁰جڏهن شهر جي حاڪم زبول عبد جي پٽ جعل جون ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن سندس غضب ڀڙڪي اٿيو. ³¹هن ابيمالڪ ڏانهن ڳجھيءَ طرح قاصد موڪلي چيو تہ ”عبد جو پٽ جعل ۽ سندس ڀائر سڪم ۾ آيا آهن، ۽ شهر کي تنهنجي خلاف ڀڙڪائي رهيا آهن. ³²تنهنڪري هاڻي رات جو اٿي، ميدان ۾ گھات ۾ ويھي رهو، تون ۽ تو سان گڏ جيڪي ماڻهو آهن. ³³صبح جو سج اڀرندي ئي سوير اٿي شهر تي ڪاهي پئو. تڏهن جڏهن جعل ۽ سندس ماڻهو اوهان تي حملو ڪرڻ لاءِ ٻاهر نڪرن، تہ هنن سان اهو ڪريو جيڪو اوهان جي هٿ ۾ اچي.“

³⁴سو ابيمالڪ ۽ سندس سڀ ماڻهو رات جو روانا ٿيا، ۽ چئن ٽولن ۾ ورهائجي سڪم جي خلاف گھات ۾ ويٺا. ³⁵عبد جو پٽ جعل ٻاهر نڪري شهر جي دروازي جي مدخل تي بيٺو؛ تڏهن ابيمالڪ ۽ سندس گڏ وارا ماڻهو گھات مان اٿيا.

³⁶جعل ماڻهن کي ڏسي زبول کي چيو تہ ”ڏس، جبلن جي چوٽين تان ماڻهو لهي رهيا آهن!“ زبول وراڻيو تہ ”تون جبلن جي ڇانوَ کي ماڻهو سمجھي رهيو آهين.“

³⁷جعل وري چيو تہ ”ڏس، ملڪ جي وچ مان ماڻهو لهي رهيا آهن، ۽ هڪ ٽولو فال ڪڍندڙن جي بلوط واري رستي کان اچي رهيو آهي.“

³⁸تڏهن زبول کيس چيو تہ ”هاڻي تنهنجي وڏي ڳالهه ڪٿي آهي، تو جيڪو چيو هو تہ ’ابيمالڪ ڪير آهي جو اسان سندس خدمت ڪريون؟‘ ڇا هي اهي ماڻهو ناهن جن کي تو ڪمتر ڄاتو؟ هاڻي نڪري هنن سان وڙهه!“

³⁹تڏهن جعل سڪم جي شهرين جي اڳيان ٻاهر نڪري ابيمالڪ سان وڙهيو. ⁴⁰پر ابيمالڪ سندس پٺيان لڳو، ۽ جعل سندس اڳيان ڀڄي ويو، ۽ دروازي جي مدخل تائين ڪيترائي زخمي ٿي ڪري پيا. ⁴¹ابيمالڪ ارومہ ۾ رهيو، ۽ زبول جعل ۽ سندس ڀائرن کي سڪم مان ڪڍي ڇڏيو، تہ جيئن هو اتي رهي نہ سگھن. ⁴²ٻئي ڏينهن ماڻهو ميدانن ۾ نڪري ويا، ۽ ابيمالڪ کي ٻڌايو ويو. ⁴³تڏهن هن پنهنجن ماڻهن کي وٺي ٽن ٽولن ۾ ورهايو، ۽ ميدان ۾ گھات ويھاريائين. جڏهن ڏٺائين تہ ماڻهو شهر مان نڪري رهيا آهن، تڏهن مٿن اٿي بيٺو ۽ کين ماري وڌائين. ⁴⁴ابيمالڪ ۽ سندس ٽولا ڊوڙي اڳتي وڌيا ۽ شهر جي دروازي جي مدخل تي بيھي رهيا، جڏهن تہ ٻين ٻن ٽولن ميدان ۾ سڀني تي ڪاهي پئي، کين ماري وڌائون. ⁴⁵ابيمالڪ اهو سڄو ڏينهن شهر سان وڙهي، ان کي قبضي ۾ ڪري، ان جي ماڻهن کي ماري، شهر کي ڊاهي، ان ۾ لوڻ پوکيائين. ^b b v45 فتح ٿيل شهر ۾ لوڻ پوکڻ هڪ قديم لعنت وارو عمل هو، يعني اهو نشان تہ زمين بنجر رهي ۽ اها جاءِ ڪڏهن بہ وري نہ ٺاهي وڃي.

⁴⁶اهو ٻڌي سڪم جي برج جا سڀ اڳواڻ ايل برِيت جي مندر جي قلعي ۾ گھڙي ويا. ⁴⁷ابيمالڪ کي ٻڌايو ويو تہ سڪم جي برج جا سڀ اڳواڻ اتي گڏ ٿيا آهن، ⁴⁸تنهنڪري هو ۽ سندس سڀ ماڻهو صلمون جبل تي چڙهيا. هن پنهنجي هٿ ۾ ڪھاڙي کڻي، جھنگلي ٻوٽن جي هڪ ٽاري ڪپي، کڻي پنهنجي ڪلهي تي رکي، پنهنجن ماڻهن کي چيو تہ ”جلدي ڪريو، جيڪو مون کي ڪندي ڏٺو اٿو، سو اوهان بہ ڪريو!“ ⁴⁹تنهنڪري هر ڪنهن ٽاريون ڪپي، ابيمالڪ جي پٺيان هلي، انهن کي قلعي سان لڳ ڍير ڪري، اندر وارن مٿان باهه ٻاري ڇڏيائون. سڪم جي برج جا ماڻهو بہ مري ويا، تقريباً هڪ هزار مرد ۽ عورتون.

⁵⁰پوءِ ابيمالڪ تيبيز ڏانهن ويو، ان جي سامهون پڙاءُ وجھي، ان کي قبضي ۾ ڪيائين. ⁵¹شهر جي اندر هڪ مضبوط برج هو، ۽ سڀئي مرد ۽ عورتون، يعني شهر جا سڀ اڳواڻ، ان ڏانهن ڀڄي ويا، پاڻ کي اندر بند ڪري، برج جي ڇت تي چڙهي ويا. ⁵²ابيمالڪ برج تائين پهچي، ان تي حملو ڪيو، ۽ ان کي ساڙڻ لاءِ ان جي دروازي جي ويجھو آيو. ⁵³پر هڪ عورت ابيمالڪ جي مٿي تي چڪيءَ جو مٿيون پٿر ڪيرايو، جنهن سندس کوپڙي ڀڃي وڌي. ⁵⁴هن جلدي پنهنجي هٿيار کڻندڙ نوڪر کي سڏي چيو تہ ”پنهنجي تلوار ڪڍي مون کي ماري ڇڏ، تہ جيئن هو منهنجي باري ۾ نہ چون تہ ’هڪ عورت ماريس.‘“ پوءِ نوجوان تلوار سان ڇيهي وڌائينس، ۽ هو مري ويو.

⁵⁵جڏهن اسرائيل جي ماڻهن ڏٺو تہ ابيمالڪ مري ويو آهي، تڏهن سڀيئي پنهنجي پنهنجي گھر هليا ويا. ⁵⁶اهڙيءَ طرح اسان جي پيءُ ابيمالڪ جي ان بڇڙائيءَ جو بدلو ڏنو، جيڪا هن پنهنجي پيءُ سان پنهنجن ستر ڀائرن کي ماري ڪئي هئي. ⁵⁷اسان جي پيءُ سڪم جي ماڻهن جي سڄي بڇڙائي سندن ئي مٿن تي موٽائي، ۽ يروبعل جي پٽ يوتام جي لعنت مٿن اچي پئي.