Księga Kapłańska 13

13 ¹Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza i Aarona:

²„Gdy ktoś ma na skórze opuchliznę, wysypkę lub lśniącą plamę, która przeradza się w chorobę skóry, należy go przyprowadzić do kapłana Aarona albo do jednego z jego synów, kapłanów. ^a a v2 Opisany tutaj stan skóry nie jest współczesną chorobą zwaną trądem (chorobą Hansena); obejmuje szereg rozprzestrzeniających się dolegliwości skóry, tkanin i powierzchni, które czyniły człowieka nieczystym obrzędowo. ³Kapłan obejrzy znak na skórze. Jeśli włos na nim zbielał, a znak wydaje się głębszy niż skóra, jest to zakaźna choroba skóry; kapłan go obejrzy i uzna go za nieczystego. ⁴Ale jeśli lśniąca plama na jego skórze jest biała, nie głębsza niż skóra, a jej włos nie zbielał, kapłan odosobni tego człowieka na siedem dni. ⁵Siódmego dnia kapłan go obejrzy; jeśli znak się nie zmienił ani nie rozszerzył na skórze, odosobni go na kolejnych siedem dni. ⁶Siódmego dnia kapłan obejrzy go ponownie. Jeśli owrzodzenie zbladło i nie rozszerzyło się na skórze, uzna go za czystego — to tylko wysypka. Wypierze swoje szaty i będzie czysty. ⁷Ale jeśli wysypka rozszerzy się na jego skórze po tym, jak pokazał się kapłanowi, by być oczyszczonym, musi pokazać się kapłanowi ponownie. ⁸Kapłan go obejrzy: jeśli wysypka rozszerzyła się na skórze, uzna go za nieczystego — to choroba skóry.

⁹„Gdy u kogoś pojawi się kalająca choroba skóry, należy go przyprowadzić do kapłana. ¹⁰Kapłan go obejrzy: jeśli biała opuchlizna na skórze sprawiła, że włos zbielał, a w niej jest żywe mięso, ¹¹jest to przewlekła choroba skóry; kapłan uzna go za nieczystego. Nie będzie go odosabniał, ponieważ jest nieczysty.

¹²„Ale jeśli choroba wybuchnie i pokryje całą jego skórę, od głowy po stopy, wszędzie, gdzie spojrzy kapłan, ¹³kapłan go obejrzy; jeśli choroba pokrywa całe jego ciało, uzna go za czystego — skoro wszystko zbielało, jest czysty. ¹⁴Ale w dniu, gdy pojawi się na nim żywe mięso, będzie nieczysty. ¹⁵Kapłan zobaczy żywe mięso i uzna go za nieczystego; żywe mięso jest nieczyste — to choroba skóry. ¹⁶Ale jeśli żywe mięso zmieni się i zbieleje, przyjdzie do kapłana. ¹⁷Kapłan go obejrzy; jeśli znak zbielał, uzna go za czystego — jest czysty.

¹⁸„Gdy ktoś ma na skórze wrzód, który się zagoił, ¹⁹a na miejscu wrzodu utworzy się biała opuchlizna albo czerwonobiała lśniąca plama, niech pokaże to kapłanowi. ²⁰Kapłan to obejrzy; jeśli wydaje się niższe niż skóra, a włos zbielał, uzna go za nieczystego — choroba skóry wybuchła we wrzodzie. ²¹Ale jeśli kapłan nie zobaczy w nim białego włosa, nie sięga ono głębiej niż skóra i zbladło, odosobni go na siedem dni. ²²Jeśli rozszerzy się dalej na skórze, kapłan uzna go za nieczystego; to choroba. ²³Ale jeśli lśniąca plama pozostaje na miejscu i nie rozszerzyła się, jest to blizna po wrzodzie, a kapłan uzna go za czystego.

²⁴„Albo gdy na skórze powstanie oparzenie od ognia, a żywe mięso w oparzeniu stanie się czerwonobiałą lub białą lśniącą plamą, ²⁵kapłan to obejrzy: jeśli włos w lśniącej plamie zbielał, a ona wydaje się głębsza niż skóra, jest to choroba skóry, która wybuchła w oparzeniu — uzna go za nieczystego; to choroba skóry. ²⁶Jeśli kapłan to obejrzy i nie znajdzie białego włosa w lśniącej plamie, a nie jest ona głębsza niż skóra, lecz zbladła, odosobni go na siedem dni. ²⁷Siódmego dnia kapłan go obejrzy. Jeśli rozszerzyła się na skórze, kapłan uzna go za nieczystego — to kalająca choroba skóry. ²⁸Ale jeśli lśniąca plama pozostaje na miejscu, nie rozszerzyła się na skórze i zbladła, jest to opuchlizna po oparzeniu; kapłan uzna go za czystego — to tylko blizna po oparzeniu.

²⁹„Gdy mężczyzna albo kobieta ma znak na głowie lub na brodzie, ³⁰kapłan obejrzy znak; jeśli jest głębszy niż skóra, z cienkim żółtym włosem, uzna go za nieczystego — to świerzb, choroba skóry głowy lub brody. ³¹Ale jeśli kapłan obejrzy znak świerzbu i wydaje się on nie głębszy niż skóra i nie ma w nim czarnego włosa, kapłan odosobni tego człowieka na siedem dni. ³²Siódmego dnia kapłan obejrzy znak: jeśli świerzb się nie rozszerzył, nie ma żółtego włosa i wydaje się nie głębszy niż skóra, ³³człowiek ten ma się ogolić, ale nie chore miejsce; kapłan odosobni go na kolejnych siedem dni. ³⁴Siódmego dnia kapłan obejrzy świerzb. Jeśli nie rozszerzył się na skórze i wydaje się nie głębszy niż skóra, kapłan uzna go za czystego. Wypierze swoje szaty i będzie czysty. ³⁵Ale jeśli świerzb rozszerzy się dalej na skórze po jego oczyszczeniu, ³⁶kapłan go obejrzy; jeśli świerzb rozszerzył się na skórze, kapłan nie musi szukać żółtego włosa — ten człowiek jest nieczysty. ³⁷Ale jeśli kapłan zobaczy, że jest niezmieniony, a wyrósł w nim czarny włos, to się zagoił; jest czysty — kapłan uzna go za czystego.

³⁸„Gdy mężczyzna albo kobieta ma na skórze białe lśniące plamy, ³⁹kapłan ich obejrzy; jeśli lśniące plamy na ich skórze są matowobiałe, jest to niegroźna wysypka, która wybuchła na skórze; jest czysty.

⁴⁰„Gdy mężczyzna traci włosy na głowie, jest łysy, ale jest czysty. ⁴¹Jeśli włosy wypadają z przodu jego głowy, ma łyse czoło, ale jest czysty. ⁴²Ale jeśli na jego łysej głowie lub czole jest czerwonobiała rana, jest to choroba skóry wybuchająca na jego łysej głowie lub czole. ⁴³Kapłan go obejrzy; jeśli na jego łysej głowie lub czole jest czerwonobiała opuchlizna, podobna do choroby skóry na skórze ciała, ⁴⁴człowiek z chorobą skóry jest nieczysty; kapłan musi uznać go za nieczystego, jego znak jest na jego głowie.

⁴⁵„Każdy, kto ma chorobę skóry, musi nosić rozdarte szaty, rozpuścić włosy, zakryć górną wargę i wołać: «Nieczysty, nieczysty!» ^b b v45 Zakrycie górnej wargi było w starożytności znakiem żałoby oraz odcięcia od wspólnoty. ⁴⁶Dopóki znak pozostaje, są nieczyści — nieczyści; muszą mieszkać samotnie, poza obozem.

Pleśń na szatach

⁴⁷„Gdy na szacie pojawi się znak pleśni, czy to na szacie wełnianej, czy lnianej, ⁴⁸na tkaninie lnianej lub wełnianej, tkanej lub dzianej, albo na skórze czy jakimkolwiek wyrobie ze skóry, ⁴⁹jeśli znak na szacie, skórze, osnowie lub wątku albo na jakimkolwiek wyrobie ze skóry jest zielonkawy lub czerwonawy, jest to pleśń i trzeba go pokazać kapłanowi. ⁵⁰Kapłan obejrzy znak i odosobni dotknięty nim przedmiot na siedem dni. ⁵¹Siódmego dnia obejrzy znak. Jeśli rozszerzył się na szacie, osnowie lub wątku albo na skórze czy czymkolwiek zrobionym ze skóry, jest to niszcząca pleśń — rzecz nieczysta. ⁵²Spal szatę — osnowę lub wątek, wełnę lub len — albo jakikolwiek wyrób ze skóry, na którym jest znak, gdyż jest to niszcząca pleśń; spal to w ogniu.

⁵³„Ale jeśli kapłan to obejrzy i znak nie rozszerzył się na szacie, osnowie lub wątku ani na jakimkolwiek wyrobie ze skóry, ⁵⁴kapłan każe wyprać przedmiot ze znakiem i odosobni go na kolejnych siedem dni. ⁵⁵Po wypraniu dotkniętej tkaniny kapłan ją obejrzy. Jeśli wygląd znaku się nie zmienił, choć się nie rozszerzył, jest nieczysta. Spal ją w ogniu — to wżerająca się plama, od wewnątrz czy z zewnątrz. ⁵⁶Jeśli kapłan zobaczy, że znak zbladł po wypraniu, musi go oderwać od szaty, skóry albo tkaniny tkanej czy dzianej. ⁵⁷Jeśli pojawi się ponownie na szacie, tkanej lub dzianej, albo na jakiejkolwiek skórze, to się rozszerza; spal w ogniu to, na czym jest znak. ⁵⁸Ale jeśli znak zniknie z szaty, osnowy, wątku lub wyrobu ze skóry, które wyprałeś, wypierz to ponownie — i będzie czyste.

⁵⁹„To jest prawo dotyczące znaku pleśni na szacie wełnianej lub lnianej, na osnowie lub wątku albo na jakimkolwiek wyrobie ze skóry — aby uznać go za czysty lub nieczysty.”