Qanûna Kahîntiyê 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Bavê me ji Mûsa û Harûn re got:

²“Gava li ser çermê kesekî werimînek, pizikek an deqeke biriqokî hebe û bibe nexweşiyeke çerm, divê ew bê birin ba Harûnê kahîn an ba yekî ji kurên wî yên kahîn. ^a a v2 Nexweşiya çerm a ku li vir tê gotin ne nexweşiya îroyîn e ku jê re kotîtî (nexweşiya Hansen) tê gotin. Ew gelek rewşên çerm, qumaş û rûyan ên ku belav dibûn dihewîne, ên ku mirov bi awayê dînî nepak dikirin. ³Kahîn li deqa ser çerm dinêre. Heke mûyê tê de spî bûbe û ew ji çerm kûrtir xuya bike, ew nexweşiyeke çerm a qirêjker e; kahîn li wî dinêre û wî nepak îlan dike. ⁴Lê heke deqa biriqokî ya li ser çermê wî spî be, ji çerm ne kûrtir be û mûyê wê spî nebûbe, divê kahîn wî kesî heft rojan veqetîne. ⁵Roja heftan kahîn li wî dinêre; heke deq neguheriye û li ser çerm belav nebûbe, ew wî heft rojên din jî vediqetîne. ⁶Roja heftan kahîn dîsa li wî dinêre. Heke birîn tarî bûbe û li ser çerm belav nebûbe, ew wî pak îlan dike: tenê pizik e. Ew cilên xwe dişo û pak e. ⁷Lê heke piştî ku wî xwe ji bo paqijbûnê nîşanî kahîn daye pizik li ser çermê wî belav bibe, divê ew dîsa xwe nîşanî kahîn bide. ⁸Kahîn li wî dinêre: heke pizik li ser çerm belav bûbe, ew wî nepak îlan dike, çimkî ew nexweşiyeke çerm e.

⁹“Gava nexweşiyeke çerm a qirêjker li ser kesekî xuya bibe, divê ew bê birin ba kahîn. ¹⁰Kahîn li wî dinêre: heke werimîneke spî li ser çerm mû spî kiribe û goştê zindî tê de hebe. ¹¹Ew nexweşiyeke çerm a kevn e; kahîn wê wî nepak îlan bike. Divê ew wî veneqetîne, çimkî ew nepak e.

¹²“Lê heke nexweşî derkeve û hemû çermê wî ji serî heta lingan bigire, li her derê ku kahîn lê dinêre, ¹³kahîn li wî dinêre; heke nexweşî hemû bedena wî girtibe, ew wî pak îlan dike: çimkî hemû spî bûye, ew pak e. ¹⁴Lê roja ku goştê zindî li ser wî xuya bibe, ew wê nepak be. ¹⁵Kahîn goştê zindî dibîne û wî nepak îlan dike; goştê zindî nepak e, çimkî ew nexweşiyeke çerm e. ¹⁶Lê heke goştê zindî biguhere û spî bibe, divê ew were ba kahîn. ¹⁷Kahîn li wî dinêre; heke deq spî bûbe, ew wî pak îlan dike, çimkî ew pak e.

¹⁸“Gava li ser çermê kesekî kulek hebe û ew sax bibe, ¹⁹heke li cihê kulê werimîneke spî an deqeke biriqokî ya spî-sor çêbibe, divê ew nîşanî kahîn bê dayîn. ²⁰Kahîn lê dinêre; heke ew ji çerm nizmtir xuya bike û mû spî bûbe, ew wî nepak îlan dike, çimkî nexweşiyeke çerm di kulê de derketiye. ²¹Lê heke kahîn tê de mûyê spî nebîne, ew ne di binê çerm de be û tarî bûbe, divê ew wî heft rojan veqetîne. ²²Heke ew li ser çerm hîn bêtir belav bibe, kahîn wî nepak îlan dike; ew nexweşî ye. ²³Lê heke deqa biriqokî di cihê xwe de bimîne û belav nebûbe, ew şopa kulê ye û divê kahîn wî pak îlan bike.

²⁴“An jî gava li ser çerm şewateke agir hebe û goştê zindî yê şewatê bibe deqeke biriqokî ya spî-sor an spî, ²⁵kahîn lê dinêre: heke mûyê di deqa biriqokî de spî bûbe û ew ji çerm kûrtir xuya bike, ew nexweşiyeke çerm e ku di şewatê de derketiye. Ew wî nepak îlan dike; ew nexweşiyeke çerm e. ²⁶Heke kahîn lê binêre û di deqa biriqokî de mûyê spî nebîne, û ew ji çerm ne kûrtir be lê tarî bûbe, divê ew wî heft rojan veqetîne. ²⁷Roja heftan kahîn li wî dinêre. Heke ew li ser çerm belav bûbe, kahîn wî nepak îlan dike, çimkî ew nexweşiyeke çerm a qirêjker e. ²⁸Lê heke deqa biriqokî di cihê xwe de bimîne, li ser çerm belav nebûbe û tarî bûbe, ew werimîna şewatê ye. Divê kahîn wî pak îlan bike, çimkî ew tenê şopa şewatê ye.

²⁹“Gava li ser serê mêrekî an jinekê an di rihê de deqek hebe, ³⁰kahîn li deqê dinêre; heke ew ji çerm kûrtir be û mûyê zer û zirav tê de hebe, ew wan nepak îlan dike. Ew xurî ye, nexweşiyeke çerm a serî an rihê ye. ³¹Lê heke kahîn li deqa xurîyê binêre û ew ji çerm ne kûrtir xuya bike û mûyê reş tê de tunebe, divê kahîn wî kesî heft rojan veqetîne. ³²Roja heftan kahîn li deqê dinêre: heke xurî belav nebûbe, mûyê zer tê de tunebe û ji çerm ne kûrtir xuya bike. ³³Divê ew mêr xwe bitraşe, lê ne cihê birînê; kahîn wî heft rojên din jî vediqetîne. ³⁴Roja heftan kahîn li xurîyê dinêre. Heke ew li ser çerm belav nebûbe û ji çerm ne kûrtir xuya bike, kahîn wî pak îlan dike. Ew cilên xwe dişo û pak e. ³⁵Lê heke piştî paqijbûna wî xurî li ser çerm hîn bêtir belav bibe, ³⁶kahîn li wî dinêre; heke xurî li ser çerm belav bûbe, ne hewce ye ku kahîn li mûyê zer bigere: ew mêr nepak e. ³⁷Lê heke kahîn bibîne ku ew neguheriye û mûyê reş tê de şîn bûye, ew sax bûye. Ew pak e, û kahîn wî pak îlan dike.

³⁸“Gava li ser çermê mêrekî an jinekê deqên biriqokî yên spî hebin, ³⁹kahîn li wan dinêre; heke deqên biriqokî yên li ser çermê wan spiyekî tarî bin, ew pizikeke bêzirar e ku li ser çerm derketiye; ew pak e.

⁴⁰“Gava porê serê mêrekî biweşe, ew keçel e, lê ew pak e. ⁴¹Heke por ji pêşiya serê wî biweşe, eniya wî keçel e, lê ew pak e. ⁴²Lê heke li ser serê wî yê keçel an li ser eniya wî birîneke spî-sor hebe, ew nexweşiyeke çerm e ku li ser serê wî yê keçel an li ser eniya wî derdikeve. ⁴³Kahîn li wî dinêre; heke li ser serê wî yê keçel an li ser eniya wî werimîneke spî-sor hebe, wek nexweşiya çerm a li ser çermê bedenê. ⁴⁴Mêrê ku nexweşiya çerm pê re heye nepak e; divê kahîn wî nepak îlan bike, çimkî deqa wî li ser serê wî ye.

⁴⁵“Her kesê ku nexweşiya çerm pê re hebe, divê cilên dirandî li xwe bike, porê xwe berdayî bihêle, lêva xwe ya jorîn bigire û bike qîrîn: ‘Nepak, nepak!’ ^b b v45 Girtina lêva jorîn nîşaneke kevnar a şînê û ya ji civakê qutbûnê bû. ⁴⁶Heta ku deq bimîne, ew nepak in, bi rastî nepak in; divê ew bi tena serê xwe, li derveyî wargehê bijîn.

Kufik di cilan de

⁴⁷“Gava di cilekî de deqa kufikê hebe, çi cilekî hirî be, çi cilekî kitanî be, ⁴⁸di qumaşê kitan an hiriyê de, çi hûnandî çi çinandî be, an di çerm de an di tiştekî ji çerm de, ⁴⁹heke deqa li ser cil, çerm, têlên dirêj an têlên pahn, an li ser her tiştekî ji çerm, keskayî an sorayî be, ew kufik e û divê nîşanî kahîn bê dayîn. ⁵⁰Divê kahîn li deqê binêre û tiştê ku pê ketiye heft rojan veqetîne. ⁵¹Roja heftan ew li deqê dinêre. Heke ew di cil de, di têlên dirêj an pahn de, an di çerm an tiştekî ji çerm çêkirî de belav bûbe, ew kufikeke wêranker e û nepak e. ⁵²Cil, çi têlên dirêj çi têlên pahn, çi hirî çi kitan, an her tiştê ji çerm ku deq pê re heye, bişewitînin, çimkî ew kufikeke wêranker e; wî di agir de bişewitînin.

⁵³“Lê heke kahîn lê binêre û birîn di cil de, an di têlên dirêj de, an di têlên pahn de, an di her tiştekî ji çerm de belav nebûbe, ⁵⁴kahîn wê emir bike ku tiştê bi deq bê şuştin, û wê wî heft rojên din jî veqetîne. ⁵⁵Piştî ku qumaşê pê ketî tê şuştin, kahîn lê dinêre. Heke xuyabûna deqê neguheriye, her çend belav nebûbe jî, ew nepak e. Wî di agir de bişewitînin, çimkî ew deqeke xwarker e, çi li hundir be çi li derve. ⁵⁶Heke kahîn bibîne ku piştî şuştinê deq tarî bûye, divê ew wê ji cil, ji çerm an ji qumaşê hûnandî an çinandî biçirîne. ⁵⁷Heke ew dîsa di cil de, di qumaşê hûnandî an çinandî de, an di her çermî de xuya bibe, ew belav dibe; tiştê ku deq pê re heye di agir de bişewitînin. ⁵⁸Lê heke deq ji cil, têlên dirêj, têlên pahn an tiştê çermî yê ku we şuştiye derkeve, wî dîsa bişon, û ew pak e.

⁵⁹“Ev qanûna deqa kufikê ye ya li ser cilekî hirî an kitanî, li ser têlên dirêj an pahn, an li ser her tiştekî çermî, ji bo ku ew pak an nepak bê îlankirin.”