ليويانو 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته وفرمائيل چې،

²”کۀ د چا د بدن په پوستکى باندې پړسوب، دانې يا روښانه داغ وى چې د پوستکى په ناروغۍ بدليږى، نو هغه دې هارون کاهن ته يا د هغۀ د کاهنانو زامنو نه يو ته راوستلے شى. ^a a v2 دلته چې کوم د پوستکى حالت بيان شوے دے، هغه د اوسنۍ ناروغۍ جُذام (د هينسن ناروغى) نۀ ده؛ دا د پوستکى، کپړې او سطحې هغه ګڼې خورېدونکې ناروغۍ رانغاړى چې انسان رواجى طور ناپاک کوى. ³کاهن دې د پوستکى داغ وګورى. کۀ په هغۀ کښې وېښتان سپين شوى وى او د پوستکى نه ژور ښکارى، نو دا د پوستکى خورېدونکې ناروغى ده؛ کاهن دې هغه وګورى او ناپاک يې اعلان کړى. ⁴خو کۀ د هغۀ د پوستکى روښانه داغ سپين وى، د پوستکى نه ژور نۀ وى، او وېښتان يې سپين شوى نۀ وى، نو کاهن دې هغه اووۀ ورځې بېل ساتى. ⁵په اوومه ورځ دې کاهن هغه وګورى؛ کۀ داغ بدل شوے نۀ وى او په پوستکى باندې خور شوے نۀ وى، نو هغه دې نورې اووۀ ورځې بېل ساتى. ⁶په اوومه ورځ دې کاهن هغه بيا وګورى. کۀ زخم کم شوے وى او په پوستکى باندې خور شوے نۀ وى، نو پاک دې يې اعلان کړى، دا خو يوازې دانې دى. هغه دې خپلې جامې ووينځى او پاک دے. ⁷خو کۀ د پاکۍ دپاره د کاهن په وړاندې ځان ښودلو نه پس دانې د هغۀ په پوستکى باندې خورې شى، نو هغه دې بيا هم ځان کاهن ته وښايى. ⁸کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ دانې په پوستکى باندې خورې شوې وى، نو ناپاک دې يې اعلان کړى، دا د پوستکى ناروغى ده.

⁹”کۀ د چا په بدن د پوستکى ناپاکه ناروغى څرګنده شى، نو هغه دې کاهن ته راوستلے شى. ¹⁰کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ په پوستکى باندې سپين پړسوب وى چې وېښتان يې سپين کړى وى، او په هغۀ کښې کچه غوښه وى، ¹¹نو دا د پوستکى پخوانۍ ناروغى ده؛ کاهن دې هغه ناپاک اعلان کړى. هغه دې بېل نۀ ساتى، ځکه چې هغه ناپاک دے.

¹²”خو کۀ ناروغى داسې راوپاريږى چې د سر نه تر پښو د هغۀ ټول پوستکے ونيسى، چرته چې هم کاهن ګورى، ¹³نو کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ ناروغۍ د هغۀ ټول بدن نيولے وى، نو پاک دې يې اعلان کړى، ځکه چې ټول سپين شوے دے، هغه پاک دے. ¹⁴خو په کومه ورځ چې په هغۀ کچه غوښه راڅرګنده شى، نو هغه به ناپاک وى. ¹⁵کاهن دې کچه غوښه وګورى او ناپاک دې يې اعلان کړى؛ کچه غوښه ناپاکه ده، دا د پوستکى ناروغى ده. ¹⁶خو کۀ کچه غوښه بدله شى او سپينه شى، نو هغه دې کاهن ته راشى. ¹⁷کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ داغ سپين شوے وى، نو پاک دې يې اعلان کړى، هغه پاک دے.

¹⁸”کۀ د چا د بدن په پوستکى باندې دُنبل وى او جوړ شى، ¹⁹او د دُنبل په ځائ باندې سپين پړسوب يا سُرخى مائله سپين روښانه داغ راشى، نو کاهن ته دې وښودلے شى. ²⁰کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ د پوستکى نه ژور ښکارى او وېښتان يې سپين شوى وى، نو ناپاک دې يې اعلان کړى، د پوستکى ناروغى د دُنبل په ځائ کښې راپاريدلې ده. ²¹خو کۀ کاهن په هغۀ کښې هيڅ سپين وېښتان ونۀ ګورى، او د پوستکى نه ژور نۀ وى، او کم شوے وى، نو هغه دې اووۀ ورځې بېل ساتى. ²²کۀ په پوستکى باندې نور هم خور شى، نو کاهن دې ناپاک اعلان کړى؛ دا ناروغى ده. ²³خو کۀ روښانه داغ په خپل ځائ پاتې شى او خور شوے نۀ وى، نو دا د دُنبل داغ دے، او کاهن دې هغه پاک اعلان کړى.

²⁴”يا کۀ د چا په پوستکى باندې د اور سوځ وى، او د سوځ کچه غوښه سُرخى مائله سپينه يا سپينه روښانه داغ شى، ²⁵نو کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ د روښانه داغ وېښتان سپين شوى وى او د پوستکى نه ژور ښکارى، نو دا د پوستکى ناروغى ده چې په سوځ کښې راپاريدلې ده، هغه دې ناپاک اعلان کړى؛ دا د پوستکى ناروغى ده. ²⁶کۀ کاهن هغه وګورى او په روښانه داغ کښې سپين وېښتان ونۀ مومى، او د پوستکى نه ژور نۀ وى بلکې کم شوے وى، نو هغه دې اووۀ ورځې بېل ساتى. ²⁷په اوومه ورځ دې کاهن هغه وګورى. کۀ په پوستکى باندې خور شوے وى، نو کاهن دې ناپاک اعلان کړى، دا د پوستکى ناپاکه ناروغى ده. ²⁸خو کۀ روښانه داغ په خپل ځائ پاتې شى، په پوستکى باندې خور شوے نۀ وى، او کم شوے وى، نو دا د سوځ پړسوب دے؛ کاهن دې هغه پاک اعلان کړى، دا خو يوازې د سوځ داغ دے.

²⁹”کۀ د چا سړى يا ښځې په سر يا په ږيره کښې داغ وى، ³⁰نو کاهن دې هغه داغ وګورى؛ کۀ د پوستکى نه ژور وى، او په هغۀ کښې زېړ باريک وېښتان وى، نو هغه دې ناپاک اعلان کړى، دا خارښ ده، د سر يا د ږيرې د پوستکى ناروغى ده. ³¹خو کۀ کاهن د خارښ داغ وګورى او د پوستکى نه ژور نۀ ښکارى او په هغۀ کښې تور وېښتان نۀ وى، نو کاهن دې هغه اووۀ ورځې بېل ساتى. ³²په اوومه ورځ دې کاهن هغه داغ وګورى؛ کۀ خارښ خوره شوې نۀ وى، په هغۀ کښې زېړ وېښتان نۀ وى، او د پوستکى نه ژور نۀ ښکارى، ³³نو هغه سړے دې وېښتان خريى، خو د زخم ځائ دې نۀ خريى؛ کاهن دې هغه نورې اووۀ ورځې بېل ساتى. ³⁴په اوومه ورځ دې کاهن خارښ وګورى. کۀ په پوستکى باندې خوره شوې نۀ وى او د پوستکى نه ژوره نۀ ښکارى، نو کاهن دې هغه پاک اعلان کړى. هغه دې خپلې جامې ووينځى او پاک دے. ³⁵خو کۀ د پاکۍ نه پس خارښ په پوستکى باندې نوره هم خوره شى، ³⁶نو کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ خارښ په پوستکى باندې خوره شوې وى، نو کاهن ته د زېړو وېښتانو لټون په کار نۀ دے، هغه سړے ناپاک دے. ³⁷خو کۀ کاهن هغه بې بدلۍ وګورى او په هغۀ کښې تور وېښتان راټوکېدلى وى، نو جوړ شوے دے؛ هغه پاک دے، کاهن دې هغه پاک اعلان کړى.

³⁸”کۀ د چا سړى يا ښځې په پوستکى باندې سپين روښانه داغونه وى، ³⁹نو کاهن دې هغوئ وګورى؛ کۀ د هغوئ د پوستکى روښانه داغونه تريو سپين وى، نو دا بې زيانه دانې دى چې په پوستکى باندې راپاريدلى دى، هغه پاک دے.

⁴⁰”کۀ د چا سړى د سر وېښتان ولوېږى، نو هغه ګنج دے، خو هغه پاک دے. ⁴¹کۀ د سر د مخکښې طرف نه وېښتان ولوېږى، نو د هغۀ تندے ګنج دے، خو هغه پاک دے. ⁴²خو کۀ د هغۀ په ګنج سر يا تندى باندې سُرخى مائله سپين زخم وى، نو دا د پوستکى ناروغى ده چې د هغۀ په ګنج سر يا تندى باندې راپاريږى. ⁴³کاهن دې هغه وګورى؛ کۀ د هغۀ په ګنج سر يا تندى باندې سُرخى مائله سپين پړسوب وى لکه د بدن په پوستکى باندې د پوستکى ناروغى، ⁴⁴نو هغه سړے د پوستکى ناروغى لرى، هغه ناپاک دے؛ کاهن دې هغه ناپاک اعلان کړى، د هغۀ داغ د هغۀ په سر دے.

⁴⁵”څوک چې د پوستکى دا ناروغى لرى، هغه دې شلېدلې جامې اغوندى، خپل وېښتان دې خوشې پرېږدى، خپله پورتنۍ شونډه دې پټه کړى، او چغې دې وهى، ’ناپاک، ناپاک!‘ ^b b v45 د پورتنۍ شونډې پټول د ماتم او د ټولنې نه د بېلتون يوه زړه نښه وه. ⁴⁶تر څو چې داغ پاتې وى، هغه ناپاک دے، ناپاک؛ هغه دې يوازې اوسيږى، د کېمپ نه بهر.

په جامو کښې پوپناک

⁴⁷”کۀ په کومه جامه کښې د پوپناک داغ وى، کۀ د وړيو جامه وى که د کتان، ⁴⁸که د کتان يا وړيو په کپړه کښې، اوبدلې که ګنډلې، يا په څرمن کښې که د څرمنې په هر شى کښې، ⁴⁹کۀ د جامې، څرمنې، تار که پوړ، يا د څرمنې د هر شى داغ شين مائل که سُرخ مائل وى، نو دا پوپناک دے او کاهن ته دې وښودلے شى. ⁵⁰کاهن دې داغ وګورى او هغه داغى شے دې اووۀ ورځې بېل کړى. ⁵¹په اوومه ورځ دې هغه داغ وګورى. کۀ په جامه کښې، په تار که پوړ کښې، يا په څرمن که د څرمنې په جوړ شوى شى کښې خور شوے وى، نو دا تباه کوونکے پوپناک دے، دا ناپاک دے. ⁵²هغه جامه دې وسوزى، که تار وى که پوړ، که وړۍ وى که کتان، يا د څرمنې هر شے چې داغ لرى، ځکه چې دا تباه کوونکے پوپناک دے؛ په اور کښې دې وسوزى.

⁵³”خو کۀ کاهن هغه وګورى او زخم په جامه کښې، که تار کښې، که پوړ کښې، يا د څرمنې په هر شى کښې خور شوے نۀ وى، ⁵⁴نو کاهن دې حُکم ورکړى چې داغى شے دې ووينځلے شى، او نورې اووۀ ورځې دې يې بېل کړى. ⁵⁵د داغې کپړې د وينځلو نه پس دې کاهن هغه وګورى. کۀ د داغ بڼه بدله شوې نۀ وى، اګر چې خور شوے نۀ وى، نو دا ناپاک دے. په اور کښې دې وسوزى، دا يو خورېدونکے داغ دے، که دننه وى که بهر. ⁵⁶کۀ کاهن د وينځلو نه پس وګورى چې داغ کم شوے دے، نو هغه دې د جامې، څرمنې، يا اوبدلې که ګنډلې کپړې نه هغه وشکوى. ⁵⁷کۀ بيا په جامه کښې، اوبدلى که ګنډلى کښې، يا په هره څرمن کښې راڅرګند شى، نو دا خورېږى؛ څۀ چې داغ لرى هغه په اور کښې وسوزوئ. ⁵⁸خو کۀ د جامې، تار، پوړ، يا د څرمنې د هغه شى نه چې تاسو وينځلے دے، داغ لاړ شى، نو هغه دې بيا ووينځلے شى، دا پاک دے.

⁵⁹”دا د وړيو که کتان په جامه کښې، په تار که پوړ کښې، يا د څرمنې په هر شى کښې د پوپناک د داغ شريعت دے، چې پاک که ناپاک اعلان شى.“