Kaimaman 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Rama kita ngandika marang Musa lan Harun, dhawuhe:

²“Manawa ana wong ing kulite tuwuh abuh, utawa gudhig, utawa tutul putih kang mancorong, kang banjur malih dadi lelara kulit, wong iku kudu digawa menyang ngarsane Imam Harun utawa salah sawijining anake lanang kang dadi imam. ^a a v2 Kahanan kulit kang diterangake ing kene iku dudu lelara modern kang diarani lepra (lelarane Hansen); nanging nyakup werna-werna kahanan kulit, kain, lan lumahing barang kang nular, kang njalari wong dadi najis miturut adat. ³Imam banjur mriksa tandha ing kulit mau. Yen wulune ing kono wis dadi putih lan katon luwih jero tinimbang kulite, iku lelara kulit kang najisake; imam mriksa wong iku lan netepake yen najis. ⁴Nanging yen tutul putih kang mancorong ing kulite iku putih, ora luwih jero tinimbang kulite, lan wulune durung dadi putih, imam kudu mingitake wong iku pitung dina. ⁵Ing dina kapitu imam mriksa wong iku; yen tandhane ora owah lan ora sumebar ing kulit, imam mingitake wong iku pitung dina maneh. ⁶Ing dina kapitu imam mriksa wong iku maneh. Yen tatune wis surem lan ora sumebar ing kulit, imam netepake yen resik—mung gudhig. Wong iku ngumbah sandhangane, banjur resik. ⁷Nanging yen gudhige sumebar ing kulite sawise dheweke ngaton marang imam supaya diresiki, wong iku kudu ngaton marang imam maneh. ⁸Imam mriksa wong iku: yen gudhige wis sumebar ing kulit, imam netepake yen najis—iku lelara kulit.

⁹“Manawa lelara kulit kang najisake tuwuh ing sawijining wong, wong iku kudu digawa menyang ngarsane imam. ¹⁰Imam mriksa wong iku: yen ana abuh putih ing kulit kang njalari wulune dadi putih, lan ana daging mentah ing kono, ¹¹iku lelara kulit kang wis nahun; imam bakal netepake yen najis. Imam ora prelu mingitake wong iku, amarga pancen wis najis.

¹²“Nanging yen lelarane njeblug lan ngebaki sakulite, saka sirah tekan sikil, ing ngendi wae kang dipirsani imam, ¹³imam mriksa wong iku; yen lelarane ngebaki sakojur awake, imam netepake yen resik—amarga kabeh wis dadi putih, wong iku resik. ¹⁴Nanging ing dina nalika daging mentah katon ing awake, wong iku dadi najis. ¹⁵Imam mriksa daging mentah mau lan netepake yen najis; daging mentah iku najis—iku lelara kulit. ¹⁶Nanging yen daging mentah mau owah dadi putih, wong iku kudu sowan marang imam. ¹⁷Imam mriksa wong iku; yen tandhane wis dadi putih, imam netepake yen resik—wong iku resik.

¹⁸“Manawa ana wong ing kulite thukul wudun banjur mari, ¹⁹yen ing tilas wudun mau tuwuh abuh putih utawa tutul mancorong putih semu abang, iku kudu dituduhake marang imam. ²⁰Imam mriksa; yen katon luwih jero tinimbang kulite lan wulune wis dadi putih, imam netepake yen najis—lelara kulit wis njeblug ing wudun mau. ²¹Nanging yen imam ora nemu wulu putih ing kono, lan ora luwih jero tinimbang kulite, sarta wis surem, imam kudu mingitake wong iku pitung dina. ²²Yen sumebar maneh ing kulit, imam netepake yen najis; iku lelara. ²³Nanging yen tutul mancorong mau tetep, ora sumebar, iku mung tilas wudun, lan imam kudu netepake yen resik.

²⁴“Utawa manawa ana kulit kang kobong geni, lan daging mentah ing tatu kobong mau dadi tutul mancorong putih semu abang utawa putih, ²⁵imam mriksa: yen wulu ing tutul mancorong mau wis dadi putih lan katon luwih jero tinimbang kulite, iku lelara kulit kang njeblug ing tatu kobong—imam netepake yen najis; iku lelara kulit. ²⁶Yen imam mriksa lan ora nemu wulu putih ing tutul mancorong mau, sarta ora luwih jero tinimbang kulite nanging wis surem, imam kudu mingitake wong iku pitung dina. ²⁷Ing dina kapitu imam mriksa wong iku. Yen wis sumebar ing kulit, imam netepake yen najis—lelara kulit kang najisake. ²⁸Nanging yen tutul mancorong mau tetep ing panggonane, ora sumebar ing kulit, lan wis surem, iku mung abuhe tatu kobong; imam kudu netepake yen resik—iku mung tilas tatu kobong.

²⁹“Manawa ana wong lanang utawa wong wadon kang nduweni tandha ing sirah utawa ing jenggot, ³⁰imam mriksa tandhane; yen luwih jero tinimbang kulite, kanthi wulu kuning kang lembut, imam netepake yen najis—iku gudhig, lelara kulit ing sirah utawa jenggot. ³¹Nanging yen imam mriksa tandha gudhig mau lan katon ora luwih jero tinimbang kulite sarta ora ana wulu ireng ing kono, imam kudu mingitake wong iku pitung dina. ³²Ing dina kapitu imam mriksa tandhane: yen gudhige ora sumebar, ora ana wulu kuning, lan katon ora luwih jero tinimbang kulite. ³³Wong iku kudu nyukur, nanging ora ing panggonan kang tatu; imam mingitake wong iku pitung dina maneh. ³⁴Ing dina kapitu imam mriksa gudhig mau. Yen ora sumebar ing kulit lan katon ora luwih jero tinimbang kulite, imam netepake yen resik. Wong iku ngumbah sandhangane, banjur resik. ³⁵Nanging yen gudhige sumebar maneh ing kulit sawise diresiki, ³⁶imam mriksa wong iku; yen gudhige wis sumebar ing kulit, imam ora prelu nggoleki wulu kuning—wong iku najis. ³⁷Nanging yen imam mirsa ora owah, lan ana wulu ireng kang thukul ing kono, iku wis mari; wong iku resik—imam netepake yen resik.

³⁸“Manawa ana wong lanang utawa wong wadon kang nduweni tutul-tutul mancorong putih ing kulite, ³⁹imam mriksa; yen tutul-tutul mancorong ing kulite iku putih surem, iku mung gudhig kang ora mbebayani kang njeblug ing kulit; wong iku resik.

⁴⁰“Manawa ana wong lanang kang rontok rambute, wong iku gundhul, nanging resik. ⁴¹Yen rambute rontok saka sisih ngarep sirahe, batuke gundhul, nanging wong iku resik. ⁴²Nanging yen ana tatu putih semu abang ing sirahe kang gundhul utawa ing batuke, iku lelara kulit kang njeblug ing sirahe kang gundhul utawa ing batuke. ⁴³Imam mriksa wong iku; yen ana abuh putih semu abang ing sirahe kang gundhul utawa ing batuke, kaya lelara kulit ing kulit awak. ⁴⁴Wong kang kena lelara kulit iku najis; imam kudu netepake yen najis, tandhane ana ing sirahe.

⁴⁵“Saben wong kang kena lelara kulit iku kudu nganggo sandhangan suwek, rambute diudhar, lambene sisih ndhuwur ditutupi, lan nywara: ‘Najis, najis!’ ^b b v45 Nutupi lambe sisih ndhuwur iku tandha kuna kanggo nelakake kasusahan lan tandha dipisah saka pasrawungan. ⁴⁶Sajrone tandhane isih ana, wong iku najis—najis; wong iku kudu manggon dhewe, ana ing sanjabane pakemah.

Jamur ing Sandhangan

⁴⁷“Manawa ana sandhangan kang ketaman jamur, dadia sandhangan wulu utawa sandhangan lena, ⁴⁸ing kain lena utawa wulu, kang ditenun utawa dirajut, utawa ing kulit utawa samubarang kang digawe saka kulit, ⁴⁹yen tandha ing sandhangan, kulit, lungsi, utawa pakan, utawa samubarang gaweyan kulit, iku semu ijo utawa semu abang, iku jamur lan kudu dituduhake marang imam. ⁵⁰Imam kudu mriksa tandha mau lan mingitake barang kang ketaman mau pitung dina. ⁵¹Ing dina kapitu imam mriksa tandhane. Yen wis sumebar ing sandhangan, lungsi utawa pakan, utawa ing kulit utawa samubarang gaweyan kulit, iku jamur kang ngrusak—najis. ⁵²Sandhangan mau kudu diobong—lungsi utawa pakan, wulu utawa lena—utawa samubarang gaweyan kulit kang ketaman tandha mau, amarga iku jamur kang ngrusak; kabeh kudu diobong ing geni.

⁵³“Nanging yen imam mriksa lan tandhane ora sumebar ing sandhangan, utawa lungsi, utawa pakan, utawa samubarang gaweyan kulit, ⁵⁴imam bakal dhawuh supaya barang kang ketaman mau dikumbah, banjur mingitake pitung dina maneh. ⁵⁵Sawise kain kang ketaman mau dikumbah, imam mriksa. Yen rupane tandhane ora owah, sanadyan ora sumebar, iku najis. Obongen ing geni—iku tutul kang ngrusak, dadia ing jero utawa ing njaba. ⁵⁶Yen imam mirsa tandhane wis surem sawise dikumbah, imam kudu nyuwek tandha mau saka sandhangan, kulit, utawa kain tenunan utawa rajutan. ⁵⁷Yen katon maneh ing sandhangan, tenunan utawa rajutan, utawa samubarang kulit, iku lagi sumebar; obongen ing geni samubarang kang ketaman tandha mau. ⁵⁸Nanging yen tandhane ilang saka sandhangan, lungsi, pakan, utawa barang kulit kang kokumbah mau, kumbahen maneh—iku resik.

⁵⁹“Iki pranatan bab tandha jamur ing sandhangan wulu utawa lena, lungsi utawa pakan, utawa samubarang barang kulit—kanggo netepake iku resik utawa najis.”