Jabur 78 FHB Father's Heart Bible™

78 ¹He umatku, padha ngrungokna piwulangku; tilingna kupingmu marang tembunge cangkemku.

²Aku bakal mbukak cangkemku kanthi pasemon; aku bakal ngwedharake bedhekan-bedhekan saka jaman kuna, ^a a v2 Injil Matius nyritakake yen bab iki kayekten nalika Gusti Yesus mulang kanthi pasemon, mbabarake apa kang wis kasingidan wiwit jagad tinitahake. ³yaiku bab-bab kang wis padha kita rungu lan kita mangerteni, kang wis dicritakake dening para leluhur kita marang kita. ⁴Iku ora bakal padha kita umpetake saka anak-anake, nanging bakal padha kita critakake marang turun kang bakal teka, yaiku pepujian marang Rama kita, pangwasane, lan kaelokan-kaelokan kang wis katindakake. ⁵Panjenengane netepake paseksi ing Yakub lan netepake angger-angger ing Israel, kang didhawuhake marang para leluhur kita supaya diwulangake marang anak-anake, ⁶supaya turun kang bakal teka padha mangerteni, yaiku anak-anak kang durung lair, lan supaya padha ngadeg sarta nyritakake marang anak-anake, ⁷supaya padha ngadhepake pangarep-arepe marang Rama kita lan ora lali marang pakaryane, nanging netepi dhawuh-dhawuhe, ⁸lan aja padha kaya para leluhure, yaiku turun kang wangkot lan mbalela, turun kang atine ora setya, kang rohe ora tuhu marang Rama kita.

⁹Wong-wong Efraim, kang sikep gegaman lan nggawa gandhewa, padha mundur ing dina paprangan. ¹⁰Wong-wong mau ora netepi prajanjiane Rama kita lan padha emoh urip manut angger-anggere. ¹¹Padha lali marang apa kang wis katindakake, yaiku kaelokan-kaelokan kang wis katuduhake marang wong-wong mau. ¹²Ana ing sangarepe mripate para leluhure, Panjenengane nindakake kaelokan, ing tanah Mesir, ing wewengkon Zoan. ^b b v12 Zoan iku kutha krajan kuna ing delta Kali Nil ing tanah Mesir, kang uga sinebut Tanis. ¹³Panjenengane mbelah segara lan nuntun wong-wong mau liwat ing kono; banyune didadekake ngadeg kaya tembok. ¹⁴Panjenengane nuntun wong-wong mau srana mega ing wayah awan lan sawengi muput srana cahya geni. ¹⁵Panjenengane mbelah watu-watu ing ara-ara samun lan maringi wong-wong mau ngombe kang nglubera kaya teleng samodra. ¹⁶Panjenengane ngwetokake kali-kali saka ing parang lan ndadekake banyu mili mudhun kaya bengawan.

¹⁷Nanging wong-wong mau isih terus padha gawe dosa marang Panjenengane, mbalela marang Kang Mahaluhur, Rama kita, ing tanah kang cengkar. ¹⁸Wong-wong mau nyoba Rama kita ing sajroning atine kanthi njaluk pangan kang dikepengini. ¹⁹Wong-wong mau padha nggunem Rama kita, pangucape: “Apa Gusti Allah bisa nyawisake meja pangan ing ara-ara samun? ²⁰Pancen, Panjenengane wis mukul watu nganti banyune mancur metu, lan kali-kaline padha luber. Nanging apa Panjenengane uga bisa paring roti utawa nyedhiyakake daging kanggo umate?” ²¹Mulane, bareng Rama kita midhanget bab iku, banjur duka banget; geni murub marang Yakub, lan dukane mumbul marang Israel, ²²amarga padha ora precaya marang Rama kita lan ora kumandel marang karahayon peparinge. ²³Ewadene Panjenengane dhawuh marang langit ing dhuwur lan mbukak lawang-lawanging swarga; ²⁴Panjenengane nurunake manna kaya udan kanggo pangane wong-wong mau lan maringi gandum saka swarga. ²⁵Manungsa padha mangan rotine para malaekat; Panjenengane ngirimake pangan marang wong-wong mau nganti lubera. ²⁶Panjenengane nguculake angin wetan ing langit lan nggiring angin kidul srana pangwasane. ²⁷Panjenengane nurunake daging marang wong-wong mau kaya lebu, manuk-manuk kang asuwiwi kaya wedhine segara; ²⁸Panjenengane ndadekake iku padha tiba ing satengahe pakemahane, ing saubenge tarub-tarube. ²⁹Wong-wong mau padha mangan nganti wareg, amarga Panjenengane maringi apa kang dikepengini. ³⁰Nanging sadurunge padha mareni pepenginane, nalika pangan isih ana ing cangkeme, ³¹dukane Rama kita mumbul marang wong-wong mau; Panjenengane mateni kang padha rosa dhewe ing antarane sarta negor para nonoman Israel.

³²Sanadyan mangkono, wong-wong mau isih terus gawe dosa; sanadyan kaelokan-kaelokane, nanging padha ora precaya. ³³Mulane dina-dinane dipungkasi kanthi muspra lan taun-taune kanthi kagiris kang dumadakan. ³⁴Nalika Panjenengane mateni wong-wong mau, banjur padha nggoleki Panjenengane; padha mratobat lan kanthi temen golek Rama kita. ³⁵Padha eling yen Rama kita iku gunung watune, Kang Mahaluhur iku Panebuse. ³⁶Nanging padha ngarih-arih Panjenengane srana cangkeme, lan ngapusi Panjenengane srana ilate; ³⁷atine padha ora setya marang Panjenengane, lan padha ora tuhu marang prajanjiane. ³⁸Ewadene Panjenengane, kang kebak welas asih, ngapura dosane lan ora numpes wong-wong mau. Bola-bali Panjenengane ngampet dukane lan ora nglepasake sakabehing bebendune. ³⁹Panjenengane enget yen wong-wong mau iku mung daging, napas kang liwat lan ora bali maneh.

⁴⁰Saben-saben wong-wong mau padha mbalela marang Panjenengane ing ara-ara samun lan nusahake panggalihe ing pasamunan! ⁴¹Bola-bali wong-wong mau padha nyoba Rama kita lan gawe dukane Kang Mahasuci ing Israel. ⁴²Padha ora eling marang pangwasane, yaiku dina nalika Panjenengane nebus wong-wong mau saka panindhes, ⁴³nalika Panjenengane nedahake pratandha-pratandhane ing Mesir, sarta kaelokan-kaelokane ing wewengkon Zoan. ⁴⁴Bengawan-bengawane padha didadekake getih, nganti wong-wong mau ora bisa ngombe saka kali-kaline. ⁴⁵Panjenengane ngirimake laler akeh kang nggrogoti wong-wong mau, sarta kodhok kang gawe karusakan. ⁴⁶Asil tandurane dipasrahake marang uler, lan panene marang walang. ⁴⁷Wit anggure dirusak srana udan es, lan wit arane srana bun beku. ⁴⁸Raja-kayane dipasrahake marang udan es, lan ingon-ingone marang bledheg. ⁴⁹Panjenengane nibakake marang wong-wong mau dukane kang mulad-mulad—bebendu, nepsu, lan karibedan—yaiku sagolongan malaekat kang numpes. ⁵⁰Panjenengane nggawe dalan kanggo dukane; ora ngeman wong-wong mau saka pati nanging masrahake nyawane marang pageblug. ⁵¹Panjenengane numpes sakabehing anak mbarep ing Mesir, yaiku wiwitaning kakuwatane ing tarub-tarube Ham. ^c c v51 Tarub-tarube Ham: sebutan puitis kanggo tanah Mesir; Ham iku anake Nuh lan leluhure wong Mesir. ⁵²Nanging Panjenengane nuntun metu umate dhewe kaya wedhus, lan nggiring wong-wong mau kaya pepanthan ing ara-ara samun. ⁵³Panjenengane nuntun wong-wong mau kanthi slamet, nganti padha ora wedi, nanging segara nguntal mungsuh-mungsuhe. ⁵⁴Panjenengane nggawa wong-wong mau menyang tapel wates kang suci, menyang gunung kang wis karebut dening astane tengen. ⁵⁵Panjenengane nundhung bangsa-bangsa saka ngarepe wong-wong mau, lan ndum warisane nganggo tali ukur, sarta manggonake taler-taler Israel ing omah-omahe.

⁵⁶Ewadene wong-wong mau isih nyoba lan mbalela marang Rama kita, Kang Mahaluhur, lan ora netepi pranatan-pranatane. ⁵⁷Padha mrucut lan ora setya kaya para leluhure; padha menggak-menggok kaya gandhewa kang cidra. ⁵⁸Padha gawe dukane srana papan-papan dhuwur pamujane lan nangekake butarepane srana brahala-brahalane. ^d d v58 Papan-papan dhuwur: candhi-candhi ing pucaking gunung, panggonane wong Israel nyembah allah-allah manca, kang dilarang dening angger-anggere Gusti Allah. ⁵⁹Nalika Rama kita midhanget, banjur duka banget lan nampik Israel babar pisan. ⁶⁰Panjenengane negakake Tarub Suci ing Silo, yaiku tarub, panggonane Panjenengane dedalem ana ing satengahe manungsa. ⁶¹Panjenengane masrahake kakiyatane marang pabandan, lan kaluhurane marang tangane mungsuh. ⁶²Panjenengane masrahake umate marang pedhang lan duka marang tanah pusakane. ⁶³Geni nguntal para nom-nomane lanang, lan para prawane ora duwe kidung mantenan. ⁶⁴Para imame padha tiwas dening pedhang, lan para randhane ora bisa nangis.

⁶⁵Banjur Sang Rama Kang Mahakwasa wungu kaya saka sare, kaya prajurit kang tangi saka anggur. ⁶⁶Panjenengane nggebag mungsuh-mungsuhe nganti mundur lan ndadekake wong-wong mau nandhang wirang langgeng. ⁶⁷Panjenengane nampik tarube Yusuf lan ora milih taler Efraim; ⁶⁸nanging milih taler Yehuda, Gunung Sion, kang ditresnani. ⁶⁹Panjenengane ngedegake papan sucine kaya pucaking langit, kaya bumi kang didadekake langgeng ing salawas-lawase. ⁷⁰Panjenengane milih Dawud, abdine, sarta njupuk dheweke saka kandhang wedhus; ⁷¹saka anggone ngengon wedhus kang lagi nusoni, Panjenengane nggawa dheweke supaya dadi pangone Yakub, umate, yaiku Israel, tanah pusakane. ⁷²Lan Dawud ngengon wong-wong mau kanthi tulusing ati sarta nuntun kanthi tangan kang trampil. ^e e v72 Dawud, sang ratu-pangon, nuduhake marang Gusti Yesus, tedhake Dawud sarta Pangon kang utama, kang nuntun umate kanthi ati kang setya.