مزامیر 78

78 ¹ ای قوم من، به تعلیم من گوش فرا دهید؛ گوش‌های خود را به سخنان دهانم بسپارید.

² دهان خود را به مَثَل خواهم گشود؛ معماهای روزگاران کهن را بیرون خواهم ریخت— ^a a v2 متّیٰ به ما می‌گوید که این هنگامی تحقق یافت که عیسی با مَثَل‌ها تعلیم داد و آنچه را که از آغاز جهان پنهان مانده بود، آشکار ساخت. ³ چیزهایی که شنیده و دانسته‌ایم، و پدران ما آنها را به ما بازگفته‌اند. ⁴ آنها را از فرزندانشان پنهان نخواهیم کرد، بلکه به نسل آینده خواهیم گفت: ستایش‌های پدر ما، توانایی او، و کارهای شگفتی را که کرده است. ⁵ او در یعقوب شهادتی برقرار کرد و در اسرائیل شریعتی مقرر داشت، که پدران ما را فرمان داد تا آن را به فرزندانشان تعلیم دهند، ⁶ تا نسل آینده بداند آنها را، فرزندانی که هنوز زاده نشده‌اند، و برخیزند و آنها را به فرزندان خود بازگویند، ⁷ تا امید خود را بر پدر ما بگذارند و کارهای او را فراموش نکنند، بلکه فرمان‌های او را نگاه دارند. ⁸ و مانند پدرانشان نباشند، نسلی سرکش و یاغی، نسلی که دلش وفادار نبود، و روحش به پدر ما امین نبود.

⁹ افرایمیان، مسلح و کمان‌به‌دست، در روز جنگ روی برگرداندند. ¹⁰ آنها عهد را نگاه نداشتند عهد پدر ما را، و از پیروی شریعت او سر باز زدند. ¹¹ کارهای او را فراموش کردند، و شگفتی‌هایی را که به آنها نشان داده بود. ¹² در برابر چشمان پدرانشان کارهای شگرف کرد، در سرزمین مصر، در ناحیهٔ صوعن. ^b b v12 صوعن شهری سلطنتی و باستانی در دلتای نیل مصر بود که تانیس نیز خوانده می‌شد. ¹³ دریا را شکافت و آنها را از میان آن گذرانید؛ آب‌ها را چون دیوار برپا داشت. ¹⁴ روزها آنها را با ابری هدایت کرد و تمام شب با نوری آتشین. ¹⁵ صخره‌ها را در بیابان شکافت و ایشان را چون از ژرفای دریا، به‌فراوانی نوشانید. ¹⁶ جویبارها از صخره بیرون آورد و آب را چون رودها جاری ساخت.

¹⁷ اما آنها همچنان گناه می‌ورزیدند بر ضد او، و بر ضد آن متعال، پدر ما، در آن سرزمین خشک یاغی می‌شدند. ¹⁸ با خواستن خوراکی که آرزو می‌کردند، پدر ما را در دل خود آزمودند. ¹⁹ بر ضد پدر ما سخن گفتند و گفتند: «آیا خدا می‌تواند در بیابان سفره‌ای بگسترد؟» ²⁰ «درست است که صخره را زد و آب فوران کرد، و جویبارها سرریز شد. اما آیا می‌تواند نان نیز بدهد یا برای قوم خود گوشت فراهم آورد؟» ²¹ پس چون پدر ما شنید، به خشم آمد؛ آتش بر ضد یعقوب شعله‌ور شد، و غضب او بر اسرائیل برخاست، ²² زیرا به پدر ما ایمان نیاوردند و بر نجات او توکل نکردند. ²³ با این حال، آسمان‌های فوقانی را فرمان داد و درهای آسمان را گشود؛ ²⁴ مَنّا را برای خوردنشان بارانید و ایشان را از غلّهٔ آسمان داد. ²⁵ آدمیان نان فرشتگان را خوردند؛ او به فراوانی برایشان خوراک فرستاد. ²⁶ باد شرقی را در آسمان‌ها وزانید و باد جنوبی را به قدرت خود راند. ²⁷ گوشت را چون غبار بر آنها بارانید، و پرندگان بال‌دار را چون شن دریاها؛ ²⁸ آنها را در میان اردوگاهشان فرود آورد، در اطراف خیمه‌هایشان. ²⁹ خوردند و کاملاً سیر شدند، زیرا او آنچه را آرزو می‌کردند به آنها داد. ³⁰ اما پیش از آنکه از آرزوی خود دست بکشند، در حالی که خوراک هنوز در دهانشان بود، ³¹ غضب پدر ما برخاست بر ضد آنها؛ نیرومندترینشان را کشت و جوانان اسرائیل را از پای درآورد.

³² با وجود همهٔ اینها، همچنان گناه می‌کردند؛ با وجود شگفتی‌های او، ایمان نیاوردند. ³³ پس روزهایشان را در بطالت به پایان رسانید و سال‌هایشان را در وحشتی ناگهانی. ³⁴ چون آنها را می‌کشت، او را می‌جُستند؛ توبه می‌کردند و مشتاقانه پدر ما را می‌طلبیدند. ³⁵ به یاد می‌آوردند که پدر ما صخرهٔ آنها بود، و آن متعال، رهانندهٔ ایشان. ³⁶ اما با دهان خود او را تملّق می‌گفتند، و با زبان خود به او دروغ می‌گفتند؛ ³⁷ دل‌هایشان به او وفادار نبود، و به عهد او امین نبودند. ³⁸ با این حال او، که آکنده از شفقت بود، گناه ایشان را کفّاره داد و نابود نکرد آنها را. بارها و بارها خشم خود را فرو نشاند و همهٔ غضب خود را برنیفروخت. ³⁹ به یاد آورد که آنها تنها جسم بودند، نسیمی گذرا که باز نمی‌گردد.

⁴⁰ چه بسیار در بیابان بر ضد او یاغی شدند و در آن سرزمین ویران او را غمگین ساختند! ⁴¹ بارها و بارها پدر ما را آزمودند و قدّوس اسرائیل را رنجاندند. ⁴² قدرت او را به یاد نیاوردند، آن روزی را که ایشان را از دست ستمگر رهانید، ⁴³ آنگاه که نشانه‌های خود را در مصر ظاهر ساخت، و شگفتی‌های خود را در ناحیهٔ صوعن. ⁴⁴ رودهایشان را به خون بدل کرد، و از جویبارهایشان نتوانستند بنوشند. ⁴⁵ انبوه مگسان فرستاد که بلعیدند ایشان را، و قورباغه‌هایی که ویرانشان کردند. ⁴⁶ محصولاتشان را به کرم داد، و خرمنشان را به ملخ. ⁴⁷ تاک‌هایشان را با تگرگ نابود کرد و درختان انجیرشان را با سرمازدگی. ⁴⁸ چارپایانشان را به تگرگ سپرد، و رمه‌هایشان را به صاعقه‌های آتشین. ⁴⁹ بر ضد آنها فرو ریخت خشم سوزان خود را—غضب، خشم و بلا—گروهی از فرشتگان هلاک‌کننده. ⁵⁰ راهی برای خشم خود هموار کرد؛ آنها را از مرگ دریغ نداشت، بلکه جانشان را به طاعون سپرد. ⁵¹ همهٔ نخست‌زادگان مصر را از پای درآورد، نوبر قوّتشان را در خیمه‌های حام. ^c c v51 خیمه‌های حام: نامی شاعرانه برای مصر؛ حام پسر نوح و نیای مصریان بود. ⁵² اما قوم خود را چون گوسفندان بیرون برد و آنها را چون گله‌ای در بیابان هدایت کرد. ⁵³ آنها را به سلامت رهبری کرد، چنان‌که نترسیدند، اما دریا دشمنانشان را فرو بلعید. ⁵⁴ آنها را به مرز مقدّس خود آورد، به کوهی که دست راستش به دست آورده بود. ⁵⁵ قوم‌ها را از پیش روی بیرون راند آنها را، میراثشان را تقسیم کرد با ریسمان، و قبایل اسرائیل را در خانه‌هایشان ساکن ساخت.

⁵⁶ با این حال پدر ما، آن متعال، را آزمودند و بر ضد او یاغی شدند، و فرایض او را نگاه نداشتند. ⁵⁷ روی برگرداندند و مانند پدرانشان بی‌وفا شدند؛ همچون کمانی خیانت‌کار کج شدند. ⁵⁸ با مکان‌های بلند خود او را به خشم آوردند و با بت‌های خود غیرت او را برانگیختند. ^d d v58 مکان‌های بلند: پرستشگاه‌های بالای تپه‌ها که اسرائیل در آنها خدایان بیگانه را می‌پرستید، که در شریعت خدا ممنوع بود. ⁵⁹ چون پدر ما شنید، به خشم آمد و اسرائیل را به‌کلی رد کرد. ⁶⁰ خیمهٔ عبادت در شیلوه را ترک کرد، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان ساکن شده بود. ⁶¹ قوّت خود را به اسارت داد، و جلال خود را به دست دشمنان. ⁶² قوم خود را به شمشیر سپرد و بر میراث خود به خشم آمد. ⁶³ آتش جوانانشان را بلعید، و دخترانشان سرود عروسی نداشتند. ⁶⁴ کاهنانشان به دم شمشیر افتادند، و بیوه‌زنانشان نتوانستند بگریند.

⁶⁵ آنگاه پدر متعال چون کسی که از خواب بیدار شود، برخاست، همچون دلاوری که از شراب به هوش آید. ⁶⁶ دشمنان خود را به عقب راند و آنها را به رسوایی جاودانه دچار ساخت. ⁶⁷ خیمهٔ یوسف را رد کرد و قبیلهٔ افرایم را برنگزید؛ ⁶⁸ بلکه قبیلهٔ یهودا را برگزید، کوه صهیون را که دوست می‌داشت. ⁶⁹ قُدس خود را چون بلندی‌ها بنا کرد، همچون زمین که آن را تا ابد استوار ساخت. ⁷⁰ بندهٔ خود داوود را برگزید و او را از آغل‌های گوسفندان برگرفت؛ ⁷¹ از پی گوسفندان شیرده او را آورد تا شبان یعقوب باشد، قوم او، و میراث او اسرائیل. ⁷² و او با یکدلی شبانی‌شان کرد و با دستان ماهر هدایتشان نمود. ^e e v72 داوودِ شبان‌پادشاه به عیسی اشاره دارد، پسر داوود و شبان نیکو که قوم خود را با دلی وفادار هدایت می‌کند.