مزامیر 78

78 ¹ای قوم من، به تعلیم من گوش فرا دهید؛ گوش‌های خود را به سخنان دهانم بسپارید.

²دهان خود را به مَثَلی خواهم گشود؛ معماهای روزگاران کهن را فرو خواهم ریخت، ^a a v2 مَتّی به ما می‌گوید که این هنگامی به انجام رسید که عیسی به مَثَل‌ها تعلیم داد و آنچه را که از آغاز جهان پنهان بود، آشکار ساخت. ³چیزهایی که شنیده و دانسته‌ایم، و پدرانمان برای ما بازگفته‌اند. ⁴آنها را از فرزندانشان پنهان نخواهیم کرد، بلکه ستایش‌های پدر ما، قدرت او، و شگفتی‌هایی را که کرده است، به نسل آینده باز خواهیم گفت. ⁵او در یعقوب شهادتی برقرار ساخت و در اسرائیل شریعتی مقرر داشت، که پدران ما را فرمان داد تا آن را به فرزندانشان تعلیم دهند، ⁶تا نسل آینده آنها را بشناسد، فرزندانی که هنوز زاده نشده‌اند، و آنها برخیزند و آنها را به فرزندان خود بازگویند، ⁷تا امید خود را بر پدر ما بنهند و کارهای او را فراموش نکنند، بلکه احکام او را نگاه دارند، ⁸و همچون پدرانشان نباشند، نسلی سرکش و عِصیانگر، نسلی که دلش وفادار نبود، و روحش به پدر ما امین نبود.

⁹بنی‌افرایم، مسلح و کمان‌به‌دست، در روز نبرد روی گرداندند. ¹⁰آنها عهد پدر ما را نگاه نداشتند و از زیستن بر طبق شریعت او سر باز زدند. ¹¹آنچه را که او کرده بود فراموش کردند، و شگفتی‌هایی را که به آنها نشان داده بود. ¹²در برابر چشمان پدرانشان کارهای شگفت کرد، در سرزمین مصر، در ناحیهٔ صوعن. ^b b v12 صوعن شهری سلطنتی و باستانی در دلتای رود نیل در مصر بود که تانیس نیز خوانده می‌شد. ¹³دریا را شکافت و آنها را از میان آن گذرانید؛ آب‌ها را همچون دیوار برپا داشت. ¹⁴در روز، آنها را با ابری رهبری کرد و تمام شب با نوری آتشین. ¹⁵صخره‌ها را در بیابان شکافت و آنها را همچون ژرفای دریا، به‌فراوانی سیراب کرد. ¹⁶جویبارها را از صخره بیرون آورد و آب را همچون رودها جاری ساخت.

¹⁷اما آنها همچنان بر ضد او گناه می‌کردند، و در آن سرزمین خشک، بر متعال، پدر ما، عِصیان می‌ورزیدند. ¹⁸آنها در دل خود پدر ما را آزمودند، با طلب کردن خوراکی که هوس آن را داشتند. ¹⁹آنها بر ضد پدر ما سخن گفتند و گفتند: «آیا خدا می‌تواند در بیابان سفره‌ای بگستراند؟ ²⁰درست است که او صخره را زد و آب فوران کرد و جویبارها سرازیر شد. اما آیا می‌تواند نان نیز بدهد یا برای قوم خود گوشت فراهم کند؟» ²¹پس چون پدر ما شنید، به خشم آمد؛ آتش بر ضد یعقوب شعله‌ور شد، و خشم او بر اسرائیل برافروخته گشت، ²²زیرا آنها به پدر ما ایمان نیاوردند و به نجات او توکل نکردند. ²³با این حال، او آسمان‌های بالا را فرمان داد و درهای آسمان را گشود؛ ²⁴مَنّا را بر آنها بارانید تا بخورند و غلّهٔ آسمان را به آنها بخشید. ²⁵آدمیان نان فرشتگان را خوردند؛ او خوراک را به‌فراوانی برایشان فرستاد. ²⁶باد شرقی را در آسمان‌ها وزیدن داد و باد جنوبی را به قدرت خود راند. ²⁷گوشت را همچون غبار بر آنها بارانید، و پرندگان بال‌دار را همچون ریگ دریاها؛ ²⁸آنها را در میان اردوگاهشان فرود آورد، در گرداگرد خیمه‌هایشان. ²⁹پس خوردند و کاملاً سیر شدند، زیرا او آنچه را که هوس داشتند به آنها داد. ³⁰اما پیش از آنکه از هوس خود دست کشند، در حالی که خوراک هنوز در دهانشان بود، ³¹خشم پدر ما بر آنها برافروخته شد؛ او نیرومندترینشان را کشت و جوانان اسرائیل را از پای درآورد.

³²با وجود همهٔ این‌ها، آنها همچنان گناه می‌کردند؛ با آنکه شگفتی‌های او را دیدند، ایمان نیاوردند. ³³پس روزهایشان را در بطالت به پایان رسانید و سال‌هایشان را در وحشتی ناگهانی. ³⁴هرگاه آنها را می‌کشت، او را می‌جستند؛ توبه می‌کردند و مشتاقانه پدر ما را می‌طلبیدند. ³⁵به یاد می‌آوردند که پدر ما صخرهٔ آنها بود، و متعال، نجات‌دهندهٔ ایشان. ³⁶اما با دهان‌های خود او را چاپلوسی می‌کردند و با زبان‌های خود به او دروغ می‌گفتند؛ ³⁷دل‌هایشان به او وفادار نبود، و به عهد او امین نبودند. ³⁸با این حال او که پر از شفقت است، گناهشان را کفّاره کرد و آنها را نابود نساخت. بارها و بارها خشم خود را فرو نشاند و تمام غضب خود را برنیفروخت. ³⁹به یاد آورد که آنها جز جسمی نبودند، نسیمی گذرا که باز نمی‌گردد.

⁴⁰چه بسیار در بیابان بر ضد او عِصیان ورزیدند و در آن سرزمین ویران او را رنجاندند! ⁴¹بارها و بارها پدر ما را آزمودند و قدّوسِ اسرائیل را به خشم آوردند. ⁴²قدرت او را به یاد نیاوردند، آن روزی را که آنها را از دست ستمگر رهانید، ⁴³هنگامی که آیات خود را در مصر نمایان ساخت، و شگفتی‌های خود را در ناحیهٔ صوعن. ⁴⁴رودهایشان را به خون مبدل ساخت، چنان که نتوانستند از جویبارهایشان بنوشند. ⁴⁵دسته‌های مگس فرستاد که آنها را بلعیدند، و غوک‌هایی که ویرانشان کردند. ⁴⁶محصولاتشان را به کِرم داد، و حاصلشان را به ملخ. ⁴⁷تاک‌هایشان را با تگرگ نابود کرد و درختان انجیرِ وحشی‌شان را با یخبندان. ⁴⁸چارپایانشان را به تگرگ سپرد، و گله‌هایشان را به صاعقه‌های آتشین. ⁴⁹خشمِ سوزان خود را بر آنها فرو ریخت—غضب و خشم و بلا—دسته‌ای از فرشتگان نابودکننده. ⁵⁰برای خشم خود راهی هموار ساخت؛ آنها را از مرگ باز نداشت، بلکه جانشان را به وبا سپرد. ⁵¹همهٔ نخست‌زادگان مصر را از پای درآورد، نوبرِ توانِ آنها را در خیمه‌های حام. ^c c v51 خیمه‌های حام: نامی شاعرانه برای مصر؛ حام پسر نوح و نیای مصریان بود. ⁵²اما قوم خود را همچون گوسفندان بیرون برد و آنها را همچون گله‌ای در بیابان هدایت کرد. ⁵³آنها را به سلامت رهبری کرد، چنان که هراسی نداشتند، اما دریا دشمنانشان را فرو بلعید. ⁵⁴آنها را به مرز مقدّس خود آورد، به آن کوهی که دست راستش به دست آورده بود. ⁵⁵قوم‌ها را از پیش روی آنها بیرون راند، میراثشان را با ریسمان تقسیم کرد، و قبیله‌های اسرائیل را در خانه‌هایشان ساکن ساخت.

⁵⁶با این حال، آنها پدر ما، آن متعال، را آزمودند و بر ضد او عِصیان ورزیدند، و فرایض او را نگاه نداشتند. ⁵⁷روی گرداندند و همچون پدرانشان بی‌وفا شدند؛ همچون کمانی خطاکار کج شدند. ⁵⁸با بتکده‌های بلندِ خود او را به خشم آوردند و با بت‌های خود غیرت او را برانگیختند. ^d d v58 بتکده‌های بلند: پرستشگاه‌هایی بر فراز تپه‌ها که اسرائیل در آنها خدایان بیگانه را می‌پرستید، و بر طبق شریعت خدا ممنوع بود. ⁵⁹چون پدر ما شنید، به خشم آمد و اسرائیل را به‌کلی طرد کرد. ⁶⁰مسکن خود را در شیلوه ترک گفت، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان ساکن شده بود. ⁶¹قوّت خود را به اسارت سپرد، و شکوه خود را به دست دشمن. ⁶²قوم خود را به شمشیر سپرد و بر میراث خود به خشم آمد. ⁶³آتش جوانانشان را بلعید، و دخترانشان را نغمهٔ عروسی نبود. ⁶⁴کاهنانشان به دم شمشیر افتادند، و بیوه‌زنانشان نتوانستند بگریند.

⁶⁵آنگاه پدرِ حاکمِ متعال همچون کسی که از خواب برخیزد، بیدار شد، همچون دلاوری که از سرمستی شراب به هوش آید. ⁶⁶دشمنان خود را عقب راند و آنها را به رسوایی جاودانه دچار ساخت. ⁶⁷خیمهٔ یوسف را طرد کرد و قبیلهٔ افرایم را برنگزید؛ ⁶⁸بلکه قبیلهٔ یهودا را برگزید، کوه صهیون را که آن را دوست می‌داشت. ⁶⁹مقدس خود را همچون بلندی‌ها بنا کرد، همچون زمینی که تا ابد استوار ساخته است. ⁷⁰بندهٔ خود داوود را برگزید و او را از آغل‌های گوسفندان برگرفت؛ ⁷¹از پیِ میش‌های شیرده او را آورد تا قوم او یعقوب را شبانی کند، و میراث او اسرائیل را. ⁷²و او آنها را با دلی درستکار شبانی کرد و با دستانی ماهر هدایتشان نمود. ^e e v72 داوودِ شبان‌شاه به عیسی اشاره دارد، پسر داوود و شبانِ نیکو که قوم خود را با دلی وفادار هدایت می‌کند.