مزامیر 77

77 ¹با صدای بلند نزد پدر ما فریاد برمی‌آورم؛ صدایم به سوی پدر ما بلند می‌شود تا مرا بشنود. ²در روزِ تنگیِ خود، پدرِ مقتدر را جُستم؛ شب‌هنگام دستم گشوده ماند و خسته نشد؛ جانم از تسلّی‌یافتن سر باز زد. ³پدر ما را به یاد می‌آورم و می‌نالم؛ تفکر می‌کنم و روحم بی‌تاب می‌شود.

⁴پلک‌های چشمانم را باز نگاه داشتی؛ آشفته بودم و نمی‌توانستم سخن بگویم. ⁵دربارهٔ ایّامِ قدیم اندیشیدم، سال‌های دیرینه را. ⁶سرودِ خود را در شب به یاد آوردم؛ در دلِ خویش تفکر کردم و روحم کاوش کرد: ⁷«آیا پدرِ مقتدر تا به ابد ترک خواهد کرد، و دیگر هرگز لطف نخواهد نمود؟ ⁸آیا محبتِ عهدِ او تا به ابد قطع شده است؟ آیا وعده‌اش برای همهٔ نسل‌ها به پایان رسیده است؟ ⁹آیا پدر ما فراموش کرده که فیض بخشد؟ آیا در خشم، شفقتِ خود را دریغ داشته است؟»

¹⁰آنگاه گفتم: «این است تمنّای من: سال‌های دستِ راستِ حضرت متعال.» ^a a v10 این تمنّا ناظر به سال‌های گذشته است، آنگاه که دستِ توانمندِ حضرت متعال برای قومِ خود با قدرت عمل کرد. ¹¹کارهای پدر ما را به یاد خواهم آورد؛ آری، عجایبِ تو را از زمانِ قدیم به یاد خواهم آورد. ¹²در تمامیِ کارِ تو تفکر خواهم کرد، و در اعمالِ نیرومندِ تو خواهم اندیشید. ¹³طریقِ تو، ای پدر ما، مقدّس است. کدام خدا به بزرگیِ پدر ما است؟ ¹⁴تویی پدر ما که عجایب می‌کنی؛ نیروی خود را در میانِ قوم‌ها آشکار ساخته‌ای. ¹⁵با بازوی خود قومِ خویش را رهانیدی، فرزندانِ یعقوب و یوسف را.

¹⁶ای پدر ما، آب‌ها تو را دیدند؛ آب‌ها تو را دیدند و به خود پیچیدند؛ آری، ژرفناها لرزیدند. ¹⁷ابرها آب فرو ریختند؛ آسمان‌ها به غرّشِ رعد طنین افکندند؛ تیرهای تو از هر سو درخشیدند. ¹⁸صدای رعدِ تو در گردباد پیچید؛ برق‌هایت جهان را روشن ساختند؛ زمین لرزید و به تکان آمد. ¹⁹طریقِ تو از میانِ دریا بود، راهِ تو از میانِ آب‌های عظیم؛ اما جای پاهایت دیده نشد. ²⁰قومِ خود را همچون گله رهبری کردی، به دستِ موسی و هارون.