Urang Israil Ingkar Satia
Salila Musa aya di gunung, jalma-jalma nitah Harun nyieun anak sapi tina emas sarta nyebut éta anu nyalametkeun maranehna. Rama urang nawarkeun rék ngamimitian deui ti Musa, tapi Musa ngadu'a ku jalan jangji ka Ibrahim. Musa meupeuskeun papan-papan batu, ngagiling anak sapi nepi ka jadi lebu, sarta menta supaya manéhna wé anu dipupus.
32 1Waktu jalma-jalma ningali yen Musa geus lila teu lungsur ti gunung, maranehna ngagimbung ka Harun tuluy ngomong, “Geura jieunkeun kami allah-allah anu baris mingpin lalampahan urang. Sabab Musa, jelema anu geus mingpin urang kaluar ti tanah Mesir teh, teu nyaho kumaha nasibna ayeuna.”
2Ceuk Harun ka maranehna, “Coplokkeun anting-anting emas anu dina ceuli pamajikan, anak lalaki, jeung anak awewe maraneh, tuluy bawa ka kami.”
3Kabeh jalma tuluy nyoplokkeun anting-anting emas tina ceulina, terus dibawa ka Harun. 4Emas tina leungeun maranehna ku Harun ditampanan, tuluy dibentuk ku parabot ukir sarta dicitak jadi hiji arca anak sapi. Ti dinya maranehna ngaromong, “Eh urang Israil, ieu allah-allah maraneh, anu geus mingpin maraneh kaluar ti tanah Mesir!”
5Ningali kitu, Harun tuluy nyieun hiji altar hareupeun arca eta, bari ngumumkeun, “Isukan aya pesta pikeun Rama urang.” a a v5 Harun nyoba-nyoba ngabulen arca anak sapi dina jenengan Rama urang, bari ngayakeun pesta keur Mantenna — tapi nyampur panyembahan brahala jeung ibadah anu sajati teh enya-enya dosa anu diebrehkeun ku pasal ieu.
6Isukna maranehna harudang isuk-isuk, tuluy ngahaturkeun kurban beuleuman jeung mawa kurban karahayuan. Jalma-jalma tuluy dariuk bari dalahar jeung nginum, ti dinya narangtung deui pikeun suka-suka.
7Geus kitu Rama urang ngandika ka Musa, “Geura lungsur, sabab umat maneh, anu ku maneh dipingpin kaluar ti tanah Mesir teh, geus ngarusak dirina sorangan. 8Maranehna geus buru-buru naringgalkeun jalan anu diparentahkeun ku Kami, tuluy nyieun arca anak sapi citakan, sujud ka eta, ngurban ka eta, bari ngaromong, ‘Eh Israil, ieu allah-allah maraneh anu geus mingpin maraneh kaluar ti tanah Mesir.’”
9Rama urang ngandika deui ka Musa, “Kami geus ningali ieu umat. Maranehna teh umat anu tegar tengek. 10Ayeuna antep Kami sorangan, sangkan bendu Kami hurung ka maranehna sarta ku Kami ditumpes, tuluy maneh ku Kami rek dijadikeun hiji bangsa anu agung.”
11Musa neneda ka Rama urang bari mihatur, “Nun Ama, ku naon bendu Ama hurung ka umat Ama, anu ku Ama dikaluarkeun ti tanah Mesir ku kakawasaan anu agung sareng panangan anu rohaka?
12Ku naon urang Mesir kedah ngaromong, ‘Maranehanana dikaluarkeun ku maksud jahat, supaya dipaehan di pagunungan sarta ditumpes ti beungeut bumi’? Mugi Ama ngarandeg tina bendu anu hurung, sareng ngabatalkeun niat ngadatangkeun balahi ieu ka umat Ama.
13Mugi Ama emut ka Ibrahim, Ishak, sareng Israil, abdi-abdi Ama, anu ku Ama parantos disumpahan demi salira Ama sareng ditimbalan: ‘Turunan maneh ku Kami rek dijadikeun loba lir béntang di langit, sarta sakabeh tanah ieu anu geus dijangjikeun ku Kami rek dibikeun ka turunan maneh, sarta bakal jadi milik maranehna salalanggengna.’”
14Ku kituna Rama urang ngabatalkeun balahi anu tadina geus dicaritakeun baris ditibankeun ka umat-Na.
15Musa tuluy mungkur sarta lungsur ti gunung, bari nyepeng dua papan batu panyaksian dina leungeunna, papan anu ditulisan dina dua sisina, beulah hareup jeung beulah tukang. 16Papan-papan eta teh yasana Rama urang; ari tulisanana nya tulisan Rama urang pisan, anu diukir dina papan-papan eta.
17Waktu Yosua ngadenge sora jalma-jalma anu tingjarerit, manehna ngomong ka Musa, “Eta mah sora perang di pakemahan.”
18Walon Musa, “Lain sora surak kaunggulan, lain ogé sora ceurik eleh — anu kadenge ku kami mah sora nyanyi.” 19Barang Musa geus deukeut ka pakemahan tuluy ningali arca anak sapi jeung nu ngarigel, amarahna hurung; papan-papan tina leungeunna dialungkeun, nepi ka peupeus di suku gunung. 20Arca anak sapi jieunan maranehna dicokot, tuluy diduruk dina seuneu, digiling nepi ka jadi bubuk, tuluy disawurkeun kana cai, terus dipaksa diinum ku urang Israil.
21Ceuk Musa ka Harun, “Naon anu geus dipigawe ieu umat ka anjeun, nepi ka anjeun ngadatangkeun dosa anu kacida gedéna ka maranehna?”
22Walon Harun, “Ulah bendu, juragan; juragan ogé uninga yen ieu umat teh condong kana kajahatan. 23Maranehna ngaromong ka kuring, ‘Jieunkeun kami allah-allah anu baris mingpin lalampahan urang. Sabab Musa, jelema anu geus mingpin urang kaluar ti tanah Mesir teh, teu nyaho kumaha nasibna ayeuna.’ 24Ceuk kuring ka maranehna, ‘Saha-saha anu boga emas, coplokkeun.’ Tuluy dibikeun ka kuring; ku kuring dialungkeun kana seuneu, breh kaluar ieu arca anak sapi.”
25Musa ningali yen umat geus leupas kadali, lantaran ku Harun diantep ngarucah, nepi ka jadi bahan moyok musuh-musuhna. 26Musa tuluy nangtung di lawang pakemahan bari ngagero, “Saha-saha anu aya di pihak Rama urang, geura ka dieu ka kami!” Sakabeh urang Lewi tuluy ngagimbung ka manehna.
27Ceuk Musa ka maranehna, “Kieu timbalan Rama urang: Masing-masing kudu nyengkelan pedang dina angkeng. Jarugjagan pakemahan ti lawang ka lawang, tuluy paehan dulur maneh, batur maneh, jeung tatangga maneh.”
28Urang Lewi tuluy ngalampahkeun saperti parentah Musa, sarta poe eta aya kira-kira 3.000 urang jalma anu tiwas. 29Ceuk Musa, “Poe ieu maraneh geus misahkeun diri pikeun Rama urang, masing-masing ku kurban anakna jeung dulurna sorangan, supaya Mantenna maparin berkah ka maraneh poé ieu.”
30Isukna Musa ngomong ka umat, “Maraneh geus midosa anu kacida gedena. Ayeuna kami rek unggah ka Rama urang — meureun bisa neda panebusan pikeun dosa maraneh.”
31Musa tuluy mulang deui ka Rama urang bari mihatur, “Nun Ama, ieu umat parantos midosa anu kacida ageungna, dugi ka ngadamel allah-allah tina emas pikeun dirina. 32Ayeuna, upami Ama kersa ngahampura dosana — nanging upami henteu, mugi abdi dipupus bae tina kitab anu parantos diserat ku Ama.” b b v32 ‘Kitab’ Allah teh catetan ngeunaan jalma-jalma anu jaradi kagungana-Na — Musa nawarkeun tempat dirina sorangan dina eta kitab pikeun nebus umat.
33Tapi Rama urang ngandika ka Musa, “Saha-saha anu geus midosa ka Kami, eta anu ku Kami rek dipupus tina kitab Kami. 34Ayeuna geura indit, pingpin umat ka tempat anu geus dituduhkeun ku Kami; malaikat Kami anu bakal ngaping di hareupeun maneh. Tapi dina poe Kami ngitung deui, dosa maranehna ku Kami rek dibales ka maranehna.”
35Geus kitu Rama urang neunggeul umat ku pagebug, lantaran lampah maranehna kana arca anak sapi jieunan Harun.