እስራኤል እምነቱ ጠሓሰ

ሙሴ ኣብ እምባ እንተሎ፥ እቶም ህዝቢ ንኣሮን ናይ ወርቂ ምራኽ ኣቕረፅዎ፥ ‘እዚ እቲ ዘውፅኣና እዩ’ ኢሎም ፀውዕዎ። ኣቦና ምስ ሙሴ ኻብ መጀመርታ ክጅምር ቀረበ፥ ንሱ ግና ነቲ ንኣብርሃም ዝኣተዎ ቃል ለመነሉ። ሙሴ ነተን ፅላት ሰበረን፥ ነቲ ምራኽ ጥሒኑ ኣድቀቖ፥ ኣብ ክንድኡ ባዕሉ ኺድምሰስ ከዓ ለመነ።

ምዕራፍ 32።

እቲ ህዝቢ ሙሴ ካብቲ እምባ ወሪዱ ኽመፅእ ከም ዝደንጐየ ምስ ረአዩ፥ ኣብ ከባቢ ኣሮን ተኣኪቦም “ተሲእካ ቀቅድሜና ዝኸዱ ኣማልኽቲ ግበረልና። እዝ ሙሴ፥ እቲ ኻብ ምድሪ ግብፂ ዘውፅአና ሰብ፥ እንታይ ከም ዝኾነ ኣይንፈልጥን ኢና” በልዎ።

ኣሮን ድማ “ነቲ ኣብ እዝኒ ኣንስትኹምን ኣወዳትኩምን ኣዋልድኩምን ዘሎ ኵትሻታት ወርቂ ኣውፅኡ፥ ናባይ ከዓ ኣምፅእዎ” በሎም።

ኵሎም እቲ ህዝቢ ነቲ ኣብ ኣእዛኖም ዝነበረ ኵትሻታት ወርቂ ኣውፂኦም ናብ ኣሮን ኣምፅእዎ። ነቲ ወርቂ ኻብ ኣእዳዎም ወሲዱ፥ ብመቕረፂ ኣበላሊፁ ምስሊ ምራኽ ሰርሐ። ሽዑ ድማ “ኦ እስራኤል፥ እዚኣቶም እቶም ኻብ ምድሪ ግብፂ ዘውፅኡኻ ኣማልኽትኻ እዮም!” በሉ።

ኣሮን ድማ እዙይ ምስ ረኣየ፥ ኣብ ቅድሚኡ መሰውኢ ሰርሐ፤ “ፅባሕ ንኣቦና በዓል እዩ” ኢሉ ኣወጀ። ^a

ንፅባሒቱ ድማ ተሲኦም ኣንጊሆም፥ ዝቃፀል መስዋእቲ ኣቕረቡ፤ መስዋእቲ ሰላምውን ኣምፅኡ። እቲ ህዝቢ ኺበልዑን ኺሰትዩን ተቐመጡ፤ ድሕሪኡ ኸዓ ኺፃወቱ ተሲኦም።

ሽዑ ኣቦና ንሙሴ ከምዙይ በሎ፦ “እቲ ኻብ ምድሪ ግብፂ ዘውፃእኻዮ ህዝብኻ ርእሱ ኣበላሽዩ እዩ እሞ፥ ውረድ። ካብቲ ኣነ ዝኣዘዝክዎም መንገዲ ቐልጢፎም ኣግሊሶም፥ ምስሊ ምራኽ ቀሪፆም ገበሩ፤ ሰገዱሉ፥ ሰውኡሉ፥ ‘ኦ እስራኤል፥ እዚኣቶም እቶም ኻብ ምድሪ ግብፂ ዘውፅኡኻ ኣማልኽትኻ እዮም’ ድማ በሉ።”

ኣቦና ኸዓ ንሙሴ “ነዝ ህዝቢ እዙይ ሪአዮ ኣለኹ፤ ተሪር ዝኽሳዱ ህዝቢ ድማ እዩ። ሕዚ ድማ በይነይ ሕደገኒ፤ ቍጥዓይ ኣባታቶም ክነድድ፥ ኣነ ኸዓ ኸጥፍኦም እየ፤ ንኣኻ ድማ ዓብዪ ህዝቢ ኽገብረካ እየ” በሎ።

ሙሴ ግና ንኣቦና ለመኖ፦ “ኦ ኣቦ፥ ነዝ ብዓብዪ ሓይልን ብሓያል ኢድን ካብ ምድሪ ግብፂ ዘውፃእኻዮ ህዝብኻ፥ ቍጥዓኻ ስለ ምንታይ ኣብ ልዕሊኡ ይነድድ?

እቶም ግብፃውያን ‘ብኽፉእ ሓሳብ ኣብ ኣኽራን ክቐትሎም፥ ካብ ገፅ ምድሪ ኸዓ ኸጥፍኦም ኢሉ ኣውፅኦም’ ስለ ምንታይ ይበሉ? ካብቲ ዝነደደ ቍጥዓኻ ተመለስ፤ ነዝ ኣብ ልዕሊ ህዝብኻ ዝመፅእ ጥፍኣት ከዓ ተነሳሕ።

ንኣገልገልትኻ ንኣብርሃምን ንይስሓቅን ንእስራኤልን ዘክር፤ ‘ዘርእኹም ከም ከዋኽብቲ ሰማይ ከብዝሖ እየ፤ ነዛ ዝተዛረብኩላ ኵላ ምድሪ ኸዓ ንዘርእኹም ክህቦም እየ፥ ንዘለኣለምውን ክወርስዋ እዮም’ ኢልካ ብርእስኻ ዝመሓልካሎም።”

ኣቦና ድማ በቲ ኣብ ልዕሊ ህዝቡ ኸውርዶ ዝተዛረበ ጥፍኣት ተነሳሐ።

ሙሴ ድማ ተመሊሱ ኻብቲ እምባ ወረደ፤ እተን ክልተ ፅላት ምስክር ከዓ ኣብ ኢዱ ነበራ፤ እተን ፅላት ብክልቲኡ ወገን፥ ብቕድሚትን ብድሕሪትን ዝተፅሓፋ ነበራ። እተን ፅላት ናይ ኣቦና ስራሕ ነበራ፤ እቲ ፅሕፈትውን ኣብተን ፅላት ዝተቐረፀ ፅሕፈት ኣቦና ነበረ።

ኢያሱ ድማ ድምፂ እቲ ዓው ዝብል ዝነበረ ህዝቢ ምስ ሰምዐ፥ ንሙሴ “ኣብቲ ሰፈር ድምፂ ውግእ ኣሎ” በሎ።

ሙሴ ግና “ድምፂ ዓወት ዕልልታ ኣይኮነን፥ ድምፂ ስዕረት ኣውያትውን ኣይኮነን፤ ኣነ ድምፂ ደርፊ እየ ዝሰምዕ ዘለኹ” ኢሉ መለሰ። ሙሴ ናብቲ ሰፈር ምስ ቀረበ፥ ነቲ ምራኽን ነቲ ስዕስዒትን ረአየ፤ ሽዑ ቍጥዓኡ ነደደ፤ ነተን ፅላት ካብ ኣእዳዉ ደርቢዩ ኣብ እግሪ እቲ እምባ ሰበረን። ነቲ ዝገበርዎ ምራኽ ወሲዱ ብሓዊ ኣንደዶ፥ ደቒቑ ጥጥቖ ገበሮ፥ ኣብ ልዕሊ ማይ በተኖ፥ ንደቂ እስራኤል ድማ ኣስተዮም።

ሙሴ ድማ ንኣሮን “እዝ ህዝቢ እዙይ እንታይ ገይሩካ እዩ፥ ክሳዕ ክንድዙይ ዓብዪ ሓጢኣት ዘምፃእካሎም?” በሎ።

ኣሮን ከዓ “ኦ ጐይታይ፥ ኣይትቈጣዕ፤ እዝ ህዝቢ ናብ ክፉእ ዝዛዘወ ምዃኑ ንስኻ ትፈልጥ ኢኻ። ንኣይ ድማ ‘ቀቅድሜና ዝኸዱ ኣማልኽቲ ግበረልና። እዝ ሙሴ፥ እቲ ኻብ ምድሪ ግብፂ ዘውፅአና ሰብ፥ እንታይ ከም ዝኾነ ኽንፈልጥ ኣይንኽእልን ኢና’ በሉኒ። ኣነ ኸዓ ‘ወርቂ ዘለዎ ዅሉ የውፅኣዮ’ በልክዎም። ንሳቶም ድማ ሃቡኒ፤ ናብ ሓዊ ደርበኽዎ፥ ካብኡ ድማ እዝ ምራኽ እዙይ ወፀ” በሎ።

ሙሴ ድማ እቲ ህዝቢ ከም ዝተፈትሐ ረአየ፤ ኣሮን ንባጫ ፀላእቶም ክኾኑ ፈቲሕዎም ነበረ እሞ። ሽዑ ሙሴ ኣብ ኣፍ ደገ እቲ ሰፈር ደው ኢሉ “ንኣቦና ዝኾነ ዅሉ ናባይ ይምፃእ!” በለ። ኵሎም ሌዋውያን ድማ ናብኡ ተኣከቡ።

ንሳቶም ድማ ከምዙይ በሎም፦ “ኣቦና ከምዙይ ይብል ኣሎ፦ ነፍሲ ወከፍኩም ሰይፉ ይተዓጠቕ፤ ኣብቲ ሰፈር ካብ ደገ ናብ ደገ ንየው ነጀው እናበልኩም፥ ነፍሲ ወከፍ ንሓዉን ንፈታዊኡን ንጎረቤቱን ቕተሉ።”

ሌዋውያን ድማ ከምቲ ሙሴ ዝኣዘዞ ገበሩ፤ በታ መዓልቲ እቲኣ ኸዓ ካብቲ ህዝቢ ኣስታት ሰለስተ ሽሕ ወደቑ። ሙሴ ድማ “ሎሚ ነፍሲ ወከፍኩም ብወዱን ብሓዉን ንኣቦና ርእስኹም ፈለኹም፤ ስለዙይ ሎሚ ክባርኸኩም እዩ” በለ።

ንፅባሒቱ ሙሴ ነቲ ህዝቢ “ንስኻትኩም ዓብዪ ሓጢኣት ገይርኩም፤ ሕዚ ኸዓ ናብ ኣቦና ክድይብ እየ፤ ምናልባሽ ንሓጢኣትኩም ዕርቂ ክገብር እኽእል ይኸውን” በሎም።

ሙሴ ድማ ናብ ኣቦና ተመሊሱ “ኣየ፥ እዝ ህዝቢ እዙይ ኣማልኽቲ ወርቂ ገይሩ ዓብዪ ሓጢኣት ገይሩ። ሕዚ ድማ ሓጢኣቶም ይቕረ እንተ በልካሎም…፤ እንተ ዘይኮነ ግና፥ በይዛኻ ካብታ ዝፀሓፍካያ መፅሓፍ ደምስሰኒ” በለ። ^b

ኣቦና ግና ንሙሴ “ኣብ ልዕለይ ሓጢኣት ዝገበረ ዅሉ ኻብ መፅሓፈይ ክድምስሶ እየ። ሕዚ ኺድ፥ ነቲ ህዝቢ ናብቲ ኣነ ዝነገርኩኻ ምርሓዮ፤ መልኣኸይ ድማ ቀቅድሜኻ ኽኸይድ እዩ። ግናኸ በታ ዝቐፅዓሉ መዓልቲ፥ ንሓጢኣቶም ክቐፅዖም እየ” በሎ።

ሽዑ ኣቦና ነቲ ህዝቢ፥ በቲ ኣሮን ዝገበሮ ምራኽ ብዝገበርዎ ምኽንያት፥ ብመቕሰፍቲ ወቕዖም።