اِسرائيل بې‌وفائى کوى

په داسې حال کې چې موسیٰ پر غره دی، خلک هارون ته وايي چې یو زرین سخی جوړ کړي او هغه خپل ژغورونکی بولي. زموږ پلار وړاندیز کوي چې له موسیٰ سره له سره پیل وکړي، خو موسیٰ ابراهیم ته شوې وعده یادوي او زارۍ کوي. موسیٰ تختې ماتوي، سخی وړه کوي، او غوښتنه کوي چې د دوی پر ځای هغه پخپله محوه شي.

څپرکی 32.

کله چې خلقو وليدل چې موسىٰ د غرۀ نه د راکوزېدو کښې ځنډ وکړو، نو د هارون چاپېره راجمع شول او هغۀ ته يې ووئيل چې، ”پاڅه، مونږ ته داسې بتان جوړ کړه چې زمونږ مخکښې لاړ شى. دا موسىٰ، هغه سړے چې مونږ يې د مصر د مُلک نه راوويستلو، مونږ ته نۀ دى معلوم چې څۀ پرې شوى دى.“

هارون هغوئ ته ووئيل چې، ”د خپلو ښځو، زامنو او لوڼو د غوږونو نه د سرو زرو والۍ وباسئ او ما له يې راوړئ.“

نو ټولو خلقو د خپلو غوږونو نه د سرو زرو والۍ وايستلې او هارون له يې راوړلې. هغۀ د هغوئ د لاسونو نه سره زر واخستل، په يو اوزار يې توږل او د سخى په شکل يې واچول. بيا هغوئ ووئيل چې، ”اے اِسرائيله، دا ستا هغه بتان دى چې تۀ يې د مصر د مُلک نه راوويستلې!“

کله چې هارون دا وليدل، نو د هغۀ مخکښې يې يوه قربان‌ګاه جوړه کړه او اعلان يې وکړو چې، ”سبا د زمونږ پلار دپاره اختر دے.“ ^a

بل سحر هغوئ وختيزه پاڅېدل، سوزولې قربانۍ يې وړاندې کړې او د سلامتۍ قربانۍ يې راوړې. خلق د خوراک او څښاک دپاره کښېناستل او بيا د عيش او عشرت دپاره پاڅېدل.

بيا زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”لاندې لاړ شه، ځکه چې ستا قوم چې تا د مصر د مُلک نه راوويستلو، هغوئ خپل ځانونه خراب کړى دى. هغوئ ژر د هغې لارې نه واوښتل چې ما ورته حُکم کړے وو، يو تويولے سخے يې خپل ځان دپاره جوړ کړو، هغۀ ته يې سجده وکړه، هغۀ ته يې قربانۍ وکړې او ووئيل يې چې، ’اے اِسرائيله، دا ستا هغه بتان دى چې تۀ يې د مصر د مُلک نه راوويستلې.‘“

زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”ما دا قوم وليدو، او دا يو ضدى قوم دے. نو اوس ما يواځې پرېږده، چې زما غصه پرې بل شى او زۀ هغوئ ختم کړم، او زۀ به تا يو لوئ قوم جوړ کړم.“

موسىٰ د زمونږ پلار نه زارى وکړه چې، ”اے پلاره، ستا غصه ستا په قوم باندې ولې بل شوې ده چې تا هغوئ د مصر د مُلک نه په لوئ قدرت او زورور لاس سره راوويستل؟

مصريان ولې داسې ووائى چې، ’هغۀ دوئ په بد نيت سره راوويستل، چې په غرونو کښې يې ووژنى او د زمکې د مخ نه يې ختم کړى‘؟ د خپلې بلېدونکې غصې نه راوګرځه؛ خپل قوم باندې د دې آفت د راوستو نه راوګرځه.

خپل بندګان اِبراهيم، اِسحاق او اِسرائيل دې ياد کړه چې تا په خپل ځان قسم خوړلے وو او هغوئ ته دې وئيلى وُو چې، ’زۀ به ستاسو نسل د آسمان د ستوريو په شان زيات کړم، او دا ټوله مُلک چې ما وعده کړې ده ستاسو نسل ته به يې ورکړم، او هغوئ به تل دپاره د دې وارثان شى.‘“

نو زمونږ پلار د هغه آفت نه راوګرځېدو چې هغۀ د خپل قوم باندې د راوستو خبره کړې وه.

موسىٰ راوګرځېدو او د غرۀ نه راکوز شو، د ګواهۍ دوه تختۍ يې په لاس کښې وې، هغه تختۍ چې په دواړو خواؤ، مخ او شا، ليکلے شوې وې. دا تختۍ د زمونږ پلار د لاس کار وو؛ او ليکل د زمونږ پلار ليکل وو چې په تختيو باندې توږلے شوى وو.

کله چې يشوع د خلقو د چغو اواز واورېدو، نو موسىٰ ته يې ووئيل چې، ”په خېمه‌ګاه کښې د جنګ اواز دے.“

موسىٰ جواب ورکړو چې، ”دا نۀ د فتح د چغو اواز دے، او نۀ د ماتې د ژړا اواز—زۀ د سندرو اواز اورم.“ کله چې موسىٰ خېمه‌ګاه ته نژدې شو او سخے او نڅا يې وليدل، نو د هغۀ غصه بله شوه؛ هغۀ تختۍ د خپلو لاسونو نه وغورزولې او د غرۀ په لمن کښې يې ماتې کړې. هغۀ هغه سخے چې هغوئ جوړ کړے وو واخستو، په اور کښې يې وسوزولو، ميده ميده يې کړو، په اوبو باندې يې وشيندلو او بنى اِسرائيلو ته يې وڅښلو.

موسىٰ هارون ته ووئيل چې، ”دې قوم تا سره څۀ وکړل چې تا دومره لويه ګناه هغوئ باندې راوسته؟“

هارون ووئيل چې، ”اے زما مالِکه، غصه مۀ کېږه؛ تۀ پوهېږې چې دا خلق بديو ته مائل دى. هغوئ ما ته ووئيل چې، ’مونږ ته داسې بتان جوړ کړه چې زمونږ مخکښې لاړ شى. دا موسىٰ، هغه سړے چې مونږ يې د مصر د مُلک نه راوويستلو—مونږ نۀ شو وئيلے چې څۀ پرې شول.‘ ما هغوئ ته ووئيل چې، ’د چا سره چې سره زر وى، هغه دې وباسى.‘ نو هغوئ هغه ما ته راکړل؛ ما هغه اور ته واچول، او دا سخے راووتو.“

موسىٰ وليدل چې خلق بې‌لګامه شوى وُو، ځکه چې هارون هغوئ بې‌لګامه پرېښى وُو، چې د خپلو دُښمنانو د مسخرو جوګه شوى وُو. موسىٰ د خېمه‌ګاه په دروازه کښې ودرېدو او ووئيل چې، ”څوک چې د زمونږ پلار په خوا دے، هغه دې ما ته راشى!“ نو ټول لاويان د هغۀ چاپېره راجمع شول.

هغۀ هغوئ ته ووئيل چې، ”زمونږ پلار داسې فرمائى چې، هر يو ستاسو دې خپله تُوره په خپله مِلا وتړى. د خېمه‌ګاه په مينځ کښې راشئ ورشئ، د يوې دروازې نه بلې ته، او خپل ورور، خپل دوست او خپل ګاونډے ووژنئ.“

لاويانو هغه شان وکړل لکه چې موسىٰ حُکم کړے وو، او په هغه ورځ د خلقو نه قريب درې زره تنه ووژلے شول. موسىٰ ووئيل چې، ”نن تاسو خپل ځانونه د زمونږ پلار دپاره مخصوص کړل، هر يو د خپل زوئ او ورور په بدل کښې، چې هغه نن تاسو ته برکت درکړى.“

بل ورځ موسىٰ خلقو ته ووئيل چې، ”تاسو ډېره لويه ګناه کړې ده. نو اوس زۀ به د زمونږ پلار په خوا بره لاړ شم—ښايى چې زۀ ستاسو د ګناه کفاره وکړم.“

موسىٰ د زمونږ پلار په خوا بېرته راوګرځېدو او ووئيل چې، ”افسوس، دې قوم ډېره لويه ګناه کړې ده، چې د سرو زرو بتان يې خپل ځان دپاره جوړ کړل. نو اوس، کۀ تۀ د هغوئ ګناه معاف کوې نو ښه—کۀ نه، نو مهربانى وکړه او زما نوم د هغه کتاب نه ړنګ کړه چې تا ليکلے دے.“ ^b

خو زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”څوک چې زما خلاف ګناه کړې وى، هغه به زۀ د خپل کتاب نه ړنګ کړم. اوس لاړ شه، خلق هغه ځائ ته بوځه چې ما درته وئيلى دى؛ زما فرښته به ستا مخکښې ځى. خو کله چې زۀ حساب وکړم، نو زۀ به هغوئ باندې د هغوئ ګناه راوړم.“

بيا زمونږ پلار په خلقو باندې وبا راوستله، ځکه چې هغوئ د هغه سخى سره دا کار کړے وو چې هارون جوړ کړے وو.