Pangentasan 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Bareng wong-wong mau padha weruh yen Musa kesuwen anggone mudhun saka ing gunung, banjur padha ngrubung Harun sarta matur: “Sumangga, kula sami panjenengan yasakna allah ingkang badhe mlampah wonten ing ngajeng kula. Amargi Musa, tiyang ingkang sampun ngirid kula minggah saking tanah Mesir punika, kula boten mangertos punapa ingkang sampun kelampahan tumrap piyambakipun.”

²Harun banjur kandha marang wong-wong mau: “Subang-subang emas ing kupinge bojomu, anak-anakmu lanang lan wadon, padha copoten, banjur gawanen mrene marang aku.”

³Wong kabeh banjur padha nyopoti subang emas saka ing kupinge, banjur disaosake marang Harun. ⁴Harun nampani emas mau saka ing tangane wong-wong iku, banjur dibentuk nganggo piranti pangukir sarta dicithak dadi reca pedhet. Wong-wong mau nuli padha ngucap: “He Israel, iki allahmu kang wis ngirid kowe metu saka ing tanah Mesir!”

⁵Bareng Harun weruh kaya mangkono, banjur yasa misbyah ing ngarepe reca mau sarta ngundhangake: “Sesuk ana riyaya kagem Rama kita.” ^a a v5 Harun ngarah nutupi reca pedhet mau nganggo asmane Rama kita, kalawan ngundhangake riyaya kagem Panjenengane — nanging nyampur pangibadah brahala karo pangibadah kang sejati iku malah dosa kang dibabar ana ing bab iki.

⁶Esuke wong-wong mau padha tangi esuk-esuk, banjur nyaosake kurban obaran sarta nggawa kurban slametan. Wong-wong padha lungguh mangan lan ngombe, banjur padha ngadeg kanggo suka-suka.

⁷Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Mudhuna, amarga umatmu, kang wis kokirid metu saka ing tanah Mesir, wis padha ngrusak awake dhewe. ⁸Dheweke padha enggal nyimpang saka dalan kang wis Dakprentahake marang wong-wong mau, banjur padha gawe reca pedhet cithakan, nyembah marang reca iku lan saos kurban marang reca mau, sarta padha ngucap: ‘He Israel, iki allahmu kang wis ngirid kowe metu saka ing tanah Mesir.’”

⁹Rama kita banjur ngandika maneh marang Musa: “Aku wis mirsani bangsa iki, lan pancen iki bangsa kang wangkal lan kaku atine. ¹⁰Saiki Aku togna, supaya bebenduKu mulad-mulad marang wong-wong iku lan Aku bisa numpes dheweke, sarta kowe bakal Dakdadekake bangsa kang gedhe.”

¹¹Nanging Musa nyuwun kanthi adreng marang Rama kita: “Dhuh Rama, punapaa dene bebendu Paduka mulad-mulad dhateng umat Paduka, ingkang sampun Paduka entasaken saking tanah Mesir kanthi panguwaos ingkang ageng tuwin asta ingkang santosa?

¹²Punapaa dene tiyang Mesir ngantos saged mungel: ‘Anggone ngentasake wong-wong iku kanthi niyat ala, supaya dipateni ana ing pagunungan lan disirnakake saka ing salumahing bumi’? Mugi Paduka karsaa mareni bebendu Paduka ingkang mulad-mulad, saha mangun welas, boten ndhatengaken bilai dhateng umat Paduka.

¹³Mugi Paduka karsaa ngengeti dhateng Abraham, Iskak, saha Israel, abdi Paduka, ingkang sampun Paduka supaosi kanthi asma Paduka piyambak, sarta sampun Paduka ngandikani: ‘Aku bakal ngakehake turunmu kaya lintang-lintang ing langit, lan sakehing tanah iki kang wis Dakjanjekake bakal Dakparingake marang turunmu, sarta bakal diduweni dadi tanah pusaka ing salawas-lawase.’”

¹⁴Mulane Rama kita banjur nglironi karsane, ora sida ndhatengake bilai kang wis dingandikakake bakal ditandukake marang umate.

¹⁵Musa banjur minger lan mudhun saka ing gunung, karo nyekel papan loro isi angger-anggering paseksen ana ing tangane, yaiku papan kang katulisan ing sisih loro, ngarep lan buri. ¹⁶Papan-papan mau iku yasane Rama kita; lan tulisane iku tulisane Rama kita piyambak, kang kaukir ing papan-papan mau.

¹⁷Bareng Yusak krungu swarane wong-wong kang padha giyak-giyak, banjur matur marang Musa: “Wonten swantening paprangan ing pakemahan.”

¹⁸Nanging wangsulane Musa: “Iki dudu swarane wong kang surak-surak marga menang, uga dudu swarane wong kang sambat marga kalah—kang dakrungu iki swarane wong kang padha kekidungan.” ¹⁹Bareng Musa wis cedhak karo pakemahan lan weruh reca pedhet sarta wong-wong kang padha jejogedan, banjur mulad nepsune; papan-papan mau dibanting saka ing tangane, nganti remuk ana ing sikiling gunung. ²⁰Reca pedhet gaweane wong-wong mau banjur dijupuk, diobong ing geni, digerus nganti dadi lembut, disebar ing banyu, lan diombekake marang wong Israel.

²¹Musa banjur takon marang Harun: “Bangsa iki tumindak apa marang kowe, nganti kowe nggawa dosa kang samono gedhene marang dheweke?”

²²Wangsulane Harun: “Dhuh gusti kawula, sampun ngantos duka; panjenengan pirsa piyambak bilih bangsa punika wateke remen dhateng piawon. ²³Tiyang-tiyang punika sami matur dhateng kula: ‘Yasakna allah kanggo aku kabeh kang bakal lumaku ing ngarepku. Awit Musa, wong kang ngirid aku kabeh metu saka ing tanah Mesir iku, aku ora ngerti kepriye kadadeane.’ ²⁴Kula lajeng mangsuli: ‘Sapa kang duwe emas, copoten.’ Tiyang-tiyang lajeng masrahaken dhateng kula; emas punika kula cemplungaken ing geni, lajeng metu reca pedhet punika.”

²⁵Musa weruh yen bangsa iku wis padha ngedan-edan ora kena kaampah, amarga Harun negakake wae, satemah dadi pepoyokaning mungsuh-mungsuhe. ²⁶Musa banjur jumeneng ing gapuraning pakemahan sarta nguwuh: “Sapa kang ngiloni Rama kita, mrenea marang aku!” Wong Lewi kabeh banjur padha nglumpuk marani Musa.

²⁷Musa banjur kandha marang wong-wong mau: “Mangkene pangandikane Rama kita: Saben wong nyengkelita pedhange ing lambunge. Padha mrana-mrene ngliwati pakemahan, saka gapura siji menyang gapura liyane, sarta patenana sadulurmu, kancamu, lan tanggamu.”

²⁸Wong Lewi banjur padha nglakoni kaya kang diprentahake Musa, lan ing dina iku wong kang mati watara telung ewu. ²⁹Musa banjur kandha: “Ing dina iki kowe wis padha nyaosake awakmu kanggo Rama kita, saben wong kanthi tumbal anake lan sadulure dhewe, supaya ing dina iki kowe diparingi berkah.”

³⁰Esuke Musa kandha marang bangsa iku: “Kowe wis padha gawe dosa kang gedhe banget. Saiki aku arep munggah sowan marang Rama kita—bokmanawa aku bisa nebus dosamu.”

³¹Musa banjur wangsul sowan ing ngarsane Rama kita sarta munjuk: “Dhuh, bangsa punika sampun damel dosa ingkang ageng, inggih punika sami damel allah saking emas kagem piyambakipun. ³²Nanging samangke, mugi Paduka karsaa ngapunten dosanipun—nanging manawi boten, kawula mugi Paduka busek saking kitab ingkang Paduka serat.” ^b b v32 ‘Kitab’e Gusti Allah iku cathetane bab sapa kang dadi kagungane — Musa nyaosake panggonane dhewe ing kitab mau supaya bangsa iku luwar.

³³Nanging Rama kita ngandika marang Musa: “Sing sapa gawe dosa marang Aku, iku kang bakal Dakbusek saka ing kitabKu. ³⁴Saiki lungaa, tuntunen bangsa iki menyang panggonan kang wis Dakkandhakake marang kowe; MalaekatKu bakal lumaku ing ngarepmu. Nanging ing dina Aku ngetung-etung, dosane wong-wong iku bakal Dakpatrapake marang dheweke.”

³⁵Rama kita banjur ndhawahake wewelak marang bangsa iku, amarga tumindake wong-wong mau tumrap reca pedhet gaweane Harun.