اسرائيل جي بيوفائي

جڏهن موسيٰ جبل تي آهي، ماڻهو هارون کان سون جو گابو ٺهرائين ٿا ۽ ان کي پنهنجو ڇوٽڪارو ڏيندڙ سڏين ٿا. اسان جو پيءُ موسيٰ سان نئين سر شروعات ڪرڻ جي آڇ ڪري ٿو، جيڪو ابراهيم سان ڪيل واعدي جو واسطو ڏئي منٿ ڪري ٿو. موسيٰ تختيون ڀڃي ڇڏي ٿو، گابي کي پيهي ڌوڙ ڪري ٿو، ۽ گذارش ڪري ٿو ته ان جي بدران کيس ميٽيو وڃي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 7–10, 27, 33–34

باب 32.

جڏهن ماڻهن ڏٺو تہ موسيٰ جبل تان لهڻ ۾ دير ڪئي آهي، تڏهن هارون جي چوڌاري گڏ ٿي کيس چيائون تہ ”اُٿ، اسان لاءِ اهڙا معبود ٺاهه جيڪي اسان جي اڳيان هلن. هي موسيٰ، جنهن ماڻهوءَ اسان کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو، تنهن سان ڇا ٿيو، سو اسان کي خبر ناهي.“

هارون کين چيو تہ ”اوهان جي زالن، پٽن ۽ ڌيئرن جي ڪنن ۾ جيڪي سون جون واليون آهن، سي لاهي مون وٽ کڻي اچو.“

سڀني ماڻهن پنهنجي ڪنن مان سون جون واليون لاهي هارون وٽ آنديون. هن سندن هٿن مان سون ورتو، ان کي اوزار سان شڪل ڏئي وڇڙي جي صورت ۾ ڍاريائين. پوءِ هنن چيو تہ ”اي اسرائيل، اهي تنهنجا معبود آهن، جن توکي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو!“

هارون اهو ڏسي ان جي اڳيان قربانگاهه ٺاهي ۽ اعلان ڪيائين تہ ”سڀاڻي اسان جي پيءُ جي عيد آهي.“ ^a

ٻئي ڏينهن سوير اُٿي هنن ساڙڻ جون قربانيون چاڙهيون ۽ سلامتيءَ جون قربانيون آنديون. ماڻهو کائڻ پيئڻ لاءِ ويٺا، پوءِ اُٿي مستي ڪرڻ لڳا.

پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”هيٺ لهي وڃ، ڇاڪاڻ تہ تنهنجي قوم، جنهن کي تو مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو، سا بگڙي وئي آهي. اهي منهنجي حڪم ڏنل واٽ کان جلدي ڦري ويا آهن، پنهنجي لاءِ ڍاريل وڇڙو ٺاهي ورتو اٿن، ان آڏو سجدو ڪيو اٿن، ان لاءِ قربانيون ڏنيون اٿن، ۽ چيو اٿن تہ ’اي اسرائيل، اهي تنهنجا معبود آهن جن توکي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو.‘“

اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”مون هن قوم کي ڏٺو آهي، ۽ اها هڪ ضدي قوم آهي. هاڻي مون کي ڇڏي ڏي، تہ منهنجو غضب هنن تي ڀڙڪي ۽ آءٌ کين ناس ڪريان، ۽ توکي هڪ وڏي قوم بڻائيندس.“

موسيٰ اسان جي پيءُ آڏو منٿ ڪندي چيو تہ ”اي اسان جا بابا، تنهنجو غضب تنهنجي ان قوم تي ڇو ٿو ڀڙڪي، جنهن کي تو وڏي قدرت ۽ زوردار هٿ سان مصر جي ملڪ مان ڪڍيو آهي؟

مصري ڇو چون تہ ’هن کين بڇڙي ارادي سان ڪڍيو، تہ جيئن جبلن ۾ کين ماري ڇڏي ۽ زمين تان ميٽي ڇڏي‘؟ تون پنهنجي ٻرندڙ غضب کان موٽ، ۽ پنهنجي قوم تي هيءَ آفت آڻڻ جو ارادو ڇڏي ڏي.

پنهنجن ٻانهن ابراهيم، اسحاق ۽ اسرائيل کي ياد ڪر، جن سان تو پنهنجي ذات جو قسم کڻي چيو تہ ’آءٌ اوهان جي نسل کي آسمان جي تارن جيان وڌائيندس، ۽ هي سڀ ملڪ، جنهن جو مون واعدو ڪيو آهي، اوهان جي نسل کي ڏيندس، ۽ اهي هميشه لاءِ ان جا وارث ٿيندا.‘“

تنهنڪري اسان جي پيءُ پنهنجي قوم تي جيڪا آفت آڻڻ جو چيو هئائين، ان جو ارادو ڇڏي ڏنائين.

موسيٰ ڦري جبل تان هيٺ لهي ويو، سندس هٿ ۾ شاهديءَ جون ٻه تختيون هيون، جيڪي ٻنهي پاسن کان، اڳيان ۽ پويان لکيل هيون. اهي تختيون اسان جي پيءُ جي ٺاهيل هيون، ۽ اها لکڻي اسان جي پيءُ جي لکيل هئي، جيڪا تختين تي کوٽيل هئي.

جڏهن يشوع ماڻهن جي نعرن جو آواز ٻڌو، تڏهن موسيٰ کي چيائين تہ ”ڇانوڻيءَ ۾ جنگ جو آواز آهي.“

موسيٰ وراڻيو تہ ”نڪي فتح جي نعري جو آواز آهي، نڪي شڪست جي ڪوڪ جو، آءٌ ڳائڻ جو آواز ٻڌان ٿو.“ جڏهن موسيٰ ڇانوڻيءَ جي ويجهو آيو ۽ وڇڙو ۽ ناچ ڏٺائين، تڏهن سندس ڪاوڙ ڀڙڪي اٿي، ۽ هٿن مان تختيون اڇلي جبل جي پاڙ وٽ ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيائين. هنن جيڪو وڇڙو ٺاهيو هو، سو کڻي باهه ۾ ساڙي، پيهي ڀورو ڪري، پاڻيءَ تي ڇنڊي، بني اسرائيل کي پياريائين.

موسيٰ هارون کي چيو تہ ”هن قوم تو سان ڇا ڪيو، جو تو هنن تي ايڏو وڏو گناهه آندو؟“

هارون چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ، ڪاوڙ نہ ڪر، تون ڄاڻين ٿو تہ هي ماڻهو بڇڙائيءَ ڏانهن مائل آهن. هنن مون کي چيو تہ ’اسان لاءِ اهڙا معبود ٺاهه جيڪي اسان جي اڳيان هلن. هي موسيٰ، جنهن ماڻهوءَ اسان کي مصر جي ملڪ مان ڪڍي آندو، تنهن سان ڇا ٿيو، سو اسان چئي نٿا سگهون.‘ مون کين چيو تہ ’جنهن وٽ سون آهي، سو لاهي ڏيو.‘ هنن اهو مون کي ڏنو، مون باهه ۾ اڇلايو، ۽ هي وڇڙو نڪري آيو.“

موسيٰ ڏٺو تہ ماڻهو ڇڙواڳ ٿي ويا آهن، ڇاڪاڻ تہ هارون کين ڇڙواڳ ٿيڻ ڏنو هو، ايتري قدر جو سندن دشمنن جي ٺٺولي جو نشانو بڻجي ويا. موسيٰ ڇانوڻيءَ جي دروازي وٽ بيهي چيو تہ ”جيڪو اسان جي پيءُ جي پاسي وارو آهي، سو مون وٽ اچي!“ تڏهن سڀ لاوي سندس چوڌاري گڏ ٿيا.

هن کين چيو تہ ”اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ اوهان مان هر هڪ پنهنجي پاسي سان تلوار ٻَڌي، ڇانوڻيءَ ۾ دروازي کان دروازي تائين اچو وڃو، ۽ پنهنجي ڀاءُ، دوست ۽ پاڙيسريءَ کي ماري وجهو.“

لاوين موسيٰ جي حڪم موجب ڪيو، ۽ انهيءَ ڏينهن ماڻهن مان اٽڪل ٽي هزار ڄڻا ڪري پيا. موسيٰ چيو تہ ”اڄ اوهان پاڻ کي اسان جي پيءُ لاءِ الڳ ڪيو آهي، هر هڪ پنهنجي پٽ ۽ ڀاءُ جي قيمت تي، تہ جيئن هو اڄ اوهان کي برڪت ڏئي.“

ٻئي ڏينهن موسيٰ ماڻهن کي چيو تہ ”اوهان وڏو گناهه ڪيو آهي. هاڻي آءٌ اسان جي پيءُ ڏانهن مٿي ويندس، ٿي سگهي ٿو تہ آءٌ اوهان جي گناهه جو ڪفارو ادا ڪري سگهان.“

موسيٰ اسان جي پيءُ ڏانهن موٽي چيو تہ ”افسوس، هنن ماڻهن وڏو گناهه ڪيو آهي، جو پنهنجي لاءِ سون جا معبود ٺاهيا اٿن. هاڻي جيڪڏهن تون سندن گناهه معاف ڪرين، ۽ جيڪڏهن نہ، تہ مهرباني ڪري مون کي پنهنجي لکيل ڪتاب مان ميٽي ڇڏ.“ ^b

پر اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”جنهن ڪنهن منهنجي خلاف گناهه ڪيو آهي، تنهن کي آءٌ پنهنجي ڪتاب مان ميٽي ڇڏيندس. وڃ، ماڻهن کي اتي وٺي هل جتي مون توکي ٻڌايو آهي، منهنجو ملائڪ تنهنجي اڳيان هلندو. پر جنهن ڏينهن آءٌ حساب وٺندس، تنهن ڏينهن کين سندن گناهه جي سزا ڏيندس.“

پوءِ اسان جي پيءُ ماڻهن کي وبا سان ماريو، ان سبب جو هنن هارون جي ٺاهيل وڇڙي سان اهو ڪيو هو.