خروج 32

32 ¹چون قوم دیدند که موسی در فرود آمدن از کوه تأخیر کرد، گِرد هارون جمع شدند و به او گفتند: «برخیز و برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند، زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است.»

²هارون به ایشان گفت: «گوشواره‌های طلا را که در گوش زنان و پسران و دختران شماست، بیرون آورید و نزد من بیاورید.»

³پس تمامی قوم گوشواره‌های طلا را که در گوششان بود بیرون آوردند و نزد هارون آوردند. ⁴او طلا را از دست ایشان گرفت و آن را با ابزار حکاکی شکل داد و به‌صورت گوساله‌ای ریخته‌گری کرد. آنگاه گفتند: «ای اسرائیل، این‌ها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند!»

⁵هارون چون این را دید، مذبحی پیش روی آن ساخت و ندا داد: «فردا عیدی برای پدر ما خواهد بود.» ^a a v5 هارون می‌کوشد گوساله را در نام پدر ما بپیچد و عیدی برای او اعلام می‌کند؛ اما درآمیختن بت‌پرستی با پرستش راستین، خودْ همان گناهی است که این باب آشکارش می‌سازد.

⁶روز بعد صبح زود برخاستند و قربانی‌های سوختنی تقدیم کردند و قربانی‌های سلامتی آوردند. قوم برای خوردن و نوشیدن نشستند و سپس برای عیش و لهو برخاستند.

⁷آنگاه پدر ما به موسی گفت: «فرود آی، زیرا قوم تو که ایشان را از سرزمین مصر بیرون آوردی، خود را فاسد کرده‌اند. ⁸به‌سرعت از راهی که به ایشان امر فرمودم منحرف شده‌اند؛ برای خود گوساله‌ای ریخته‌گری‌شده ساخته و در برابرش سجده کرده و برایش قربانی گذرانده و گفته‌اند: ‹ای اسرائیل، این‌ها خدایان تو هستند که تو را از سرزمین مصر بیرون آوردند.›»

⁹پدر ما به موسی گفت: «این قوم را دیده‌ام، و اینک قومی گردن‌کش‌اند. ¹⁰پس اکنون مرا واگذار تا خشم من بر ایشان افروخته شود و ایشان را نابود کنم، و از تو قومی بزرگ خواهم ساخت.»

¹¹موسی به پدر ما التماس کرد و گفت: «ای پدر ما، چرا خشم تو بر قومت که آنان را با قدرت عظیم و دست توانا از سرزمین مصر بیرون آوردی، افروخته شده است؟

¹²چرا مصریان بگویند: ‹او ایشان را به نیّت شرّ بیرون آورد تا در کوه‌ها بکشدشان و از روی زمین محوشان کند›؟ از شدّت خشم خود بازگرد و از این بلا که بر قومت خواهی آورد، منصرف شو.

¹³بندگان خود، ابراهیم و اسحاق و اسرائیل را به یاد آور که برای ایشان به ذات خود سوگند خوردی و به آنان گفتی: ‹نسل شما را چون ستارگان آسمان کثیر خواهم گردانید و تمامی این سرزمین را که وعده داده‌ام به نسل شما خواهم بخشید و آن را تا ابد به ارث خواهند برد.›»

¹⁴پس پدر ما از آن بلا که گفته بود بر قومش خواهد آورد، منصرف شد.

¹⁵موسی روی برگردانید و از کوه فرود آمد، در حالی که دو لوح شهادت در دستش بود، لوح‌هایی که بر هر دو رو، از پیش و از پس، نوشته شده بودند. ¹⁶لوح‌ها کار پدر ما بود؛ و آن نوشته، نوشتهٔ پدر ما بود که بر لوح‌ها حکّ شده بود.

¹⁷چون یوشَع صدای فریاد قوم را شنید، به موسی گفت: «صدای جنگ در اردوگاه است.»

¹⁸موسی پاسخ داد: «نه صدای فریاد پیروزی است، و نه صدای شیون شکست؛ من صدای سرود می‌شنوم.» ¹⁹چون موسی به اردوگاه نزدیک شد و گوساله و رقص را دید، خشمش افروخته شد؛ لوح‌ها را از دستانش افکند و آنها را در دامنهٔ کوه شکست. ²⁰و گوساله‌ای را که ساخته بودند گرفت و در آتش سوزانید و آن را کوبیده به گَرد بدل کرد و بر روی آب پاشید و بنی‌اسرائیل را وادار کرد آن را بنوشند.

²¹موسی به هارون گفت: «این قوم به تو چه کردند که چنین گناه بزرگی بر ایشان آوردی؟»

²²هارون گفت: «ای سرورم، خشمگین مشو؛ تو خود می‌دانی که این قوم به بدی مایل‌اند. ²³به من گفتند: ‹برای ما خدایانی بساز که پیشاپیش ما بروند، زیرا این موسی، آن مردی که ما را از سرزمین مصر بیرون آورد، نمی‌دانیم چه بر سرش آمده است.› ²⁴من به ایشان گفتم: ‹هر که طلا دارد، آن را بیرون آورد.› پس به من دادند و من آن را در آتش انداختم و این گوساله بیرون آمد.»

²⁵موسی دید که قوم افسارگسیخته شده‌اند، زیرا هارون ایشان را رها کرده بود تا افسارگسیخته شوند و مایهٔ ریشخند دشمنانشان گردند. ²⁶آنگاه موسی بر دروازهٔ اردوگاه ایستاد و گفت: «هر که از آنِ پدر ما است، نزد من بیاید!» و تمامی لاویان گِرد او جمع شدند.

²⁷به ایشان گفت: «پدر ما چنین می‌فرماید: هر یک شمشیر خود را بر کمر ببندید و در اردوگاه از دروازه‌ای به دروازهٔ دیگر رفت‌وآمد کنید و هر یک برادر خود و دوست خود و همسایهٔ خود را بکشید.»

²⁸لاویان چنان‌که موسی امر فرموده بود عمل کردند، و در آن روز نزدیک به سه هزار تن از قوم افتادند. ²⁹موسی گفت: «امروز خود را برای پدر ما وقف کردید، هر یک به بهای پسر و برادر خود، تا او امروز شما را برکت دهد.»

³⁰روز بعد موسی به قوم گفت: «شما گناه بزرگی کرده‌اید. اکنون نزد پدر ما بالا خواهم رفت؛ شاید بتوانم برای گناهتان کفّاره کنم.»

³¹پس موسی نزد پدر ما بازگشت و گفت: «آه، این قوم گناه بزرگی کرده و برای خود خدایانی از طلا ساخته‌اند. ³²اکنون، اگر گناهشان را می‌آمرزی که چه بهتر؛ و اگر نه، تمنّا می‌کنم مرا از دفتری که نوشته‌ای محو کن.» ^b b v32 «دفترِ» خدا سجلّ اوست از آنان که از آنِ او هستند — موسی جای خود را در آن پیش می‌نهد تا قوم را نجات دهد.

³³اما پدر ما به موسی گفت: «هر که به من گناه ورزیده باشد، او را از دفتر خود محو خواهم کرد. ³⁴اکنون برو و قوم را به جایی که به تو گفتم هدایت کن؛ اینک فرشتهٔ من پیشاپیش تو خواهد رفت. اما در روزی که به حساب رسیدگی کنم، ایشان را به‌سبب گناهشان بازخواست خواهم کرد.»

³⁵آنگاه پدر ما قوم را به‌سبب آنچه با گوساله‌ای که هارون ساخته بود کردند، به بلا مبتلا ساخت.