خروج 31

31 ¹پدر ما به موسی سخن گفت:

²«بنگر، من بِصَلئیل، پسر اوری، پسر حور، از قبیلهٔ یهودا را به نام خوانده‌ام، ³و او را از روح خود آکنده‌ام، از حکمت و فهم و معرفت و هرگونه مهارت، ⁴تا طرح‌های هنرمندانه بیندیشد و در طلا و نقره و برنز کار کند، ⁵و در تراشیدن سنگ‌ها برای نشاندن و در کنده‌کاری چوب، تا در هر نوع صنعت کار کند. ⁶و من خود اُهولیاب، پسر اَخیسامَک، از قبیلهٔ دان را برگماشته‌ام تا در کنار او کار کند. و در دل هر صنعتگرِ ماهر حکمت نهاده‌ام، تا هر آنچه را به تو فرمان داده‌ام بسازند: ⁷خیمهٔ اجتماع، صندوق شهادت، سرپوشِ کفّاره که بر آن است، و همهٔ لوازم خیمه، ⁸میز و ظروفش، چراغدان زر ناب با همهٔ ظروفش، و مذبح بخور؛ ⁹مذبح قربانی سوختنی با همهٔ ظروفش، و حوض با پایه‌اش؛ ¹⁰جامه‌های بافته‌شده، جامه‌های مقدّس برای هارونِ کاهن، و جامه‌های پسرانش برای خدمت کهانت، ¹¹و روغن مسح، و بخور معطّر برای مکان مقدّس؛ ایشان باید همه را درست همان‌گونه که به تو فرمان داده‌ام بسازند.»

سَبَّت به‌عنوان نشانه‌ای عطا می‌شود

¹²آنگاه پدر ما به موسی گفت:

¹³«تو خود به بنی‌اسرائیل بگو: بیش از هر چیز، سَبَّت‌های مرا نگاه دارید؛ زیرا این نشانه‌ای است میان من و شما، نسل اندر نسل، تا بدانید که من، پدر شما، شما را مقدّس می‌سازم. ^a a v13 پدر ما سَبَّت را همچون نشانه‌ای عطا می‌کند که او، و نه تلاش خودشان، است که قوم خود را جدا و مقدّس می‌گرداند. ¹⁴سَبَّت را نگاه دارید، زیرا برای شما مقدّس است. هر که آن را بی‌حرمت کند، البته کشته شود؛ و هر که در آن کار کند، از میان قومش منقطع خواهد شد. ¹⁵شش روز کار انجام شود، امّا روز هفتم سَبَّتِ آرامیِ کامل است، مقدّس برای من. هر که در روز سَبَّت کار کند، البته کشته شود. ¹⁶پس بنی‌اسرائیل باید سَبَّت را نگاه دارند و آن را نسل اندر نسل همچون عهدی جاودانه رعایت کنند. ¹⁷این نشانه‌ای است میان من و بنی‌اسرائیل تا ابد؛ زیرا در شش روز آسمان و زمین را ساختم، و در روز هفتم آرام گرفتم و تازه شدم.»

¹⁸چون سخن گفتن با موسی را بر کوه سینا به پایان رساند، دو لوح شهادت را به او داد، لوح‌هایی سنگی، نگاشته‌شده به انگشت پدر ما.