Para Ahli nu Disaur ku Jenenganana

Bezaleel disaur ku ngaranna sarta dieusian ku Roh — kabijaksanaan, pangarti jeung kaahlian karajinan — dibarengan ku Aholiab, sarta kaparigelan dipaparinkeun kana haté unggal tukang anu daék. Tuluy poé Sabat dipaparinkeun jadi tanda perjangjian ieu. Rama urang masrahkeun ka Musa papan-papan batu anu ditulis ku ramo-Na nyalira.

Pasal 31.

Rama urang ngandika ka Musa:

“Tenjo, Kami geus nyaur ngaran Bezaleel bin Uri, bin Hur, ti kaom Yuda, sarta manehna ku Kami geus dieusian ku Roh Kami, ku kabijaksanaan, ku pangarti, ku kanyaho, jeung ku sagala rupa kaahlian, pikeun ngarancang gambar-gambar nu endah, pikeun digawe dina emas, dina perak, jeung dina tambaga, pikeun ngasah batu permata nu rek dipasang jeung pikeun ngukir kayu, pikeun ngerjakeun sagala rupa karya. Kami sorangan geus nangtukeun Aholiab bin Ahisamah, ti kaom Dan, pikeun ngabantu manehna. Jeung Kami geus nyelapkeun kabijaksanaan kana hate unggal tukang nu ahli, supaya maranehna bisa nyieun sagala nu geus diparentahkeun ku Kami ka maneh. nya eta Kemah Pasamoan, Peti Pasaksen, tutup pangampura nu aya di luhurna, jeung sagala parabot kemah, meja jeung parabotna, kandil emas murni jeung sakabeh parabotna, sarta altar seuseungitan; altar kurban beuleuman jeung sakabeh parabotna, sarta bak cai jeung panyanggana; papakean nu ditinun, papakean suci pikeun Harun, imam eta, jeung papakean anak-anakna pikeun ngalakonan tugas kaimaman, sarta minyak urapan, jeung seuseungitan nu seungit pikeun tempat suci—kabeh kudu dijieun persis saperti nu geus diparentahkeun ku Kami ka maneh.”

Poe Sabat Dipaparin Jadi Tanda

Tuluy Rama urang ngandika ka Musa:

“Maneh kudu ngomong ka urang Israil: Leuwih ti sagalana, kudu narekahan ngariksa poe-poe Sabat Kami—jadi tanda antara Kami jeung maraneh, turun-tumurun, supaya maraneh nyaho yen Kami, Rama maraneh, nu nyucikeun maraneh. ^a Kudu ngariksa poe Sabat—sabab eta suci pikeun maraneh. Sing saha nu ngarucah-rucah eta, tangtu kudu dipaehan; sing saha nu digawe dina poe eta, bakal dipiceun ti kalangan bangsana. Genep poe meunang digawe, tapi poe nu katujuh teh poe Sabat pikeun reureuh sagemblengna, suci pikeun Kami. Sing saha nu digawe dina poe Sabat, tangtu kudu dipaehan. Urang Israil kudu ngariksa poe Sabat, ngalakonan poe Sabat dina unggal turunan minangka perjangjian nu langgeng. Eta jadi tanda antara Kami jeung urang Israil salalanggengna: dina genep poe Kami ngajadikeun langit jeung bumi; dina poe nu katujuh Kami reureuh sarta seger deui.”

Sanggeus anggeus ngandika ka Musa di Gunung Sinai, Mantenna maparin ka anjeunna dua papan pasaksen, papan tina batu, nu ditulis ku ramo Rama urang.