Eksodus 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Toe die volk sien dat Moses talm om van die berg af te kom, het hulle rondom Aäron saamgedrom en vir hom gesê: “Kom, maak vir ons gode wat voor ons uit kan trek. Hierdie Moses, die man wat ons uit Egipteland laat optrek het—ons weet nie wat van hom geword het nie.”

²Aäron het vir hulle gesê: “Haal die goue oorringe af wat in die ore van julle vroue, seuns en dogters is, en bring dit vir my.”

³Al die mense het die goue ringe uit hulle ore gehaal en dit na Aäron toe gebring. ⁴Hy het die goud uit hulle hande geneem, dit met ’n graveerstif gevorm en dit tot ’n kalf gegiet. Toe sê hulle: “Dit is jou gode, Israel, wat jou uit Egipteland laat optrek het!”

⁵Toe Aäron dit sien, het hy ’n altaar daarvoor gebou en aangekondig: “Môre is daar ’n fees vir ons Vader.” ^a a v5 Aäron probeer die kalf in ons Vader se naam toevou deur ’n fees vir hom uit te roep—maar om afgodery met ware aanbidding te vermeng, is juis die sonde wat hierdie hoofstuk ontbloot.

⁶Die volgende dag het hulle vroeg opgestaan, brandoffers geoffer en maaltydoffers gebring. Die volk het gaan sit om te eet en te drink, en toe opgestaan om pret te maak.

⁷Toe sê ons Vader vir Moses: “Gaan af, want jou volk wat jy uit Egipteland laat optrek het, het hulleself verdorwe. ⁸Hulle het gou afgewyk van die weg wat ek hulle beveel het, het vir hulleself ’n gegote kalf gemaak, daarvoor neergebuig, daaraan geoffer en gesê: ‘Israel, dit is jou gode wat jou uit Egipteland laat optrek het.’”

⁹Ons Vader het vir Moses gesê: “Ek het hierdie volk gesien, en hulle is ’n hardnekkige volk. ¹⁰Laat my nou met rus, sodat my toorn teen hulle kan ontvlam en ek hulle kan verteer; en ek sal jou ’n groot nasie maak.”

¹¹Moses het by ons Vader gepleit: “Waarom, ons Vader, ontvlam u toorn teen u volk wat u met groot krag en ’n sterk hand uit Egipteland uitgelei het?

¹²Waarom moet die Egiptenaars sê: ‘Hy het hulle met ’n bose bedoeling uitgelei, om hulle in die berge dood te maak en hulle van die aarde af weg te vee’? Draai weg van u brandende toorn; sien af van hierdie onheil teen u volk.

¹³Dink aan Abraham, Isak en Israel, u dienaars, vir wie u by uself gesweer het en aan wie u gesê het: ‘Ek sal jou nageslag vermeerder soos die sterre van die hemel, en ek sal jou nageslag hierdie hele land gee wat ek beloof het, en hulle sal dit vir altyd erf.’”

¹⁴Toe sien ons Vader af van die onheil wat hy gesê het hy oor sy volk sou bring.

¹⁵Moses het omgedraai en van die berg afgegaan met die twee tafels van die getuienis in sy hand, tafels wat aan albei kante beskryf was, voor en agter. ¹⁶Die tafels was die werk van ons Vader; die skrif was die skrif van ons Vader, wat in die tafels gegraveer was.

¹⁷Toe Josua die klank hoor van die volk wat skreeu, het hy vir Moses gesê: “Dit is die klank van oorlog in die kamp.”

¹⁸Moses het geantwoord: “Dit is nie die klank van ’n oorwinningskreet nie, en ook nie die klank van ’n neerlaagkreet nie—ek hoor die klank van gesang.” ¹⁹Toe Moses naby die kamp kom en die kalf en die gedans sien, het sy toorn ontvlam; hy het die tafels uit sy hande gegooi en dit onderaan die berg verbrysel. ²⁰Hy het die kalf geneem wat hulle gemaak het, dit in die vuur verbrand, dit tot poeier vergruis, dit op die water gestrooi en die Israeliete dit laat drink.

²¹Moses het vir Aäron gesê: “Wat het hierdie volk aan jou gedoen dat jy so ’n groot sonde oor hulle gebring het?”

²²Aäron het gesê: “Moenie kwaad wees nie, my heer; u weet dat die volk tot kwaad geneig is. ²³Hulle het vir my gesê: ‘Maak vir ons gode wat voor ons uit kan trek. Hierdie Moses, die man wat ons uit Egipteland uitgelei het—ons kan nie sê wat van hom geword het nie.’ ²⁴Ek het vir hulle gesê: ‘Wie ook al goud het, moet dit afhaal.’ Hulle het dit vir my gegee; ek het dit in die vuur gegooi, en hierdie kalf het te voorskyn gekom.”

²⁵Moses het gesien dat die volk losbandig was, want Aäron het hulle losbandig laat word, tot bespotting deur hulle vyande. ²⁶Moses het by die hek van die kamp gaan staan en gesê: “Wie vir ons Vader is, kom na my toe!” Al die Leviete het rondom hom saamgedrom.

²⁷Hy het vir hulle gesê: “So sê ons Vader: Elkeen van julle moet sy swaard aan sy sy vasgord. Gaan heen en weer deur die kamp, van hek tot hek, en maak julle broer, julle vriend en julle naaste dood.”

²⁸Die Leviete het gedoen soos Moses beveel het, en daardie dag het omtrent 3 000 van die volk geval. ²⁹Moses het gesê: “Vandag wy julle julself aan ons Vader toe, elkeen ten koste van sy seun en sy broer, sodat hy julle vandag kan seën.”

³⁰Die volgende dag het Moses vir die volk gesê: “Julle het swaar gesondig. Nou sal ek na ons Vader toe opgaan—miskien kan ek versoening doen vir julle sonde.”

³¹Moses het na ons Vader toe teruggegaan en gesê: “Ag, hierdie volk het swaar gesondig deur vir hulleself gode van goud te maak. ³²Nou, as u tog hulle sonde wil vergewe—maar indien nie, delg my asseblief uit die boek wat u geskryf het.” ^b b v32 God se ‘boek’ is sy register van dié wat aan hom behoort—Moses bied sy eie plek daarin aan om die volk te spaar.

³³Maar ons Vader het vir Moses gesê: “Wie teen my gesondig het, hom sal ek uit my boek uitdelg. ³⁴Gaan, lei die volk na die plek toe waarvan ek jou gesê het; my engel sal voor jou uit gaan. Maar op die dag wanneer ek afreken, sal ek hulle vir hulle sonde straf.”

³⁵Toe tref ons Vader die volk met ’n plaag oor wat hulle met die kalf gedoen het wat Aäron gemaak het.