Eksodus 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹Ons Vader het vir Moses gesê: “Vertrek hiervandaan, jy en die volk wat jy uit Egipte uitgelei het, na die land wat ek met ’n eed aan Abraham, Isak en Jakob beloof het: Ek sal dit aan jou nageslag gee. ²Ek sal ’n engel voor jou uit stuur en die Kanaäniete, Amoriete, Hetiete, Feresiete, Hewiete en Jebusiete verdryf. ³Trek op na ’n land wat oorloop van melk en heuning, maar ek sal nie tussen julle optrek nie, want julle is ’n hardnekkige volk, en ek sal julle dalk op pad vernietig.”

⁴Toe die volk hierdie slegte tyding hoor, het hulle getreur, en niemand het sy sierade aangesit nie.

⁵Want ons Vader het vir Moses gesê: “Sê vir die Israeliete: Julle is ’n hardnekkige volk. As ek net vir een oomblik tussen julle sou optrek, sou ek julle vernietig. Haal nou julle sierade af, sodat ek kan besluit wat om met julle te doen.”

⁶So het die Israeliete hulle sierade afgehaal, van die berg Horeb af.

Die tent van ontmoeting

⁷Moses het altyd die tent gevat en dit buite die laer opgeslaan, ver van die laer af, en dit die tent van ontmoeting genoem. Elkeen wat ons Vader gesoek het, het uitgegaan na die tent van ontmoeting, buite die laer. ⁸Elke keer as Moses na die tent toe uitgegaan het, het die hele volk opgestaan en gaan staan, elkeen by die ingang van sy tent, en vir Moses dopgehou totdat hy ingegaan het. ⁹Elke keer as Moses in die tent ingegaan het, het die wolkkolom neergedaal en by die ingang gaan staan, en ons Vader het met Moses gepraat. ¹⁰Wanneer die hele volk die wolkkolom by die ingang van die tent sien staan het, het hulle opgestaan en aanbid, elkeen by die ingang van sy eie tent. ¹¹So het ons Vader van aangesig tot aangesig met Moses gepraat, soos ’n mens met ’n vriend praat. Moses het dan na die laer toe teruggegaan, maar sy jong dienaar Josua, die seun van Nun, het nie van die tent af weggegaan nie. ^a a v11 Om “van aangesig tot aangesig” te praat, beteken dat ons Vader reguit en vertroulik met Moses gepraat het, soos vriende doen — nie dat Moses sy onbedekte gesig gesien het nie, waarvan vers 20 sê dat niemand dit kan oorleef nie.

Ons Vader se teenwoordigheid by ons

¹²Moses het vir ons Vader gesê: “Kyk, u sê vir my: ‘Lei hierdie volk op,’ maar u het my nie laat weet wie u saam met my sal stuur nie. Tog het u gesê: ‘Ek ken jou by die naam, en jy het ook guns in my oë gevind.’ ¹³As ek nou guns in u oë gevind het, wys my asseblief u weë, sodat ek u kan ken en aanhou guns in u oë vind. Onthou ook — hierdie nasie is u volk.”

¹⁴Toe sê hy: “My teenwoordigheid sal met jou saamgaan, en ek sal vir jou rus gee.”

¹⁵Moses het vir hom gesê: “As u teenwoordigheid nie met ons saamgaan nie, moenie ons van hier af laat optrek nie. ¹⁶Hoe sal dit anders bekend word dat ek guns by u gevind het, ek en u volk? Is dit nie juis deurdat u met ons saamgaan dat ons afgesonder word, ek en u volk, van al die ander volke op die aarde nie?”

¹⁷Toe sê ons Vader vir Moses: “Juis hierdie ding wat jy gevra het, sal ek doen, want jy het guns in my oë gevind, en ek ken jou by die naam.”

¹⁸Toe sê Moses: “Wys my asseblief u heerlikheid.”

¹⁹Toe sê hy: “Ek sal al my goedheid voor jou laat verbygaan en my naam voor jou uitroep. Ek sal genadig wees vir wie ek genadig wil wees, en medelye betoon aan wie ek medelye wil betoon.” ²⁰Maar hy sê: “Jy kan nie my gesig sien nie, want niemand kan my sien en bly lewe nie.” ²¹En ons Vader het gesê: “Hier langs my is ’n plek; jy sal op die rots staan, ²²en terwyl my heerlikheid verbygaan, sal ek jou in ’n skeur in die rots sit en jou met my hand toemaak totdat ek verbygegaan het. ²³Dan sal ek my hand wegneem, en jy sal my rug sien; my gesig sal nie gesien word nie.”