خروج 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹اسان جي پيءُ موسيٰ کي چيو تہ ”هتان نڪري وڃو، تون ۽ اهي ماڻهو جن کي تو مصر مان ڪڍي آندو آهي، انهيءَ ملڪ ڏانهن جنهن بابت مون ابراهيم، اسحاق ۽ يعقوب سان قسم کنيو هو تہ آءٌ اهو ملڪ تنهنجي اولاد کي ڏيندس. ²آءٌ اوهان جي اڳيان هڪ ملائڪ موڪليندس ۽ ڪنعانين، اموريءَ، حتين، فرزين، حويين ۽ يبوسين کي ڪڍي ڇڏيندس. ³اهڙي ملڪ ڏانهن وڃو جتي کير ۽ مک وهي ٿو، پر آءٌ اوهان سان گڏ نہ ويندس، ڇاڪاڻ تہ اوهين سخت ڳچيءَ وارا ماڻهو آهيو، متان آءٌ رستي ۾ اوهان کي ناس ڪري ڇڏيان.“

⁴جڏهن ماڻهن اها ڏکوئيندڙ خبر ٻڌي تڏهن ماتم ڪرڻ لڳا، ۽ ڪنهن بہ پنهنجا زيور نہ پاتا.

⁵ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ موسيٰ کي چيو هو تہ ”بني اسرائيل کي چئو تہ اوهين سخت ڳچيءَ وارا ماڻهو آهيو. جيڪڏهن آءٌ هڪ گھڙيءَ لاءِ بہ اوهان جي وچ ۾ هلان ها تہ اوهان کي ناس ڪري ڇڏيان ها. هاڻي پنهنجا زيور لاهي ڇڏيو، تہ آءٌ ڏسان تہ اوهان سان ڇا ڪجي.“

⁶تنهنڪري حورب جبل کان وٺي بني اسرائيل پنهنجا زيور لاهي ڇڏيا.

ملاقات جو خيمو

⁷موسيٰ خيمو کڻي ڇانوڻيءَ کان ٻاهر، ڇانوڻيءَ کان پري کوڙيندو هو ۽ ان کي ملاقات جو خيمو سڏيندو هو. جيڪو بہ اسان جي پيءُ کي ڳولهيندو هو، سو ڇانوڻيءَ کان ٻاهر ملاقات واري خيمي ڏانهن ويندو هو. ⁸جڏهن بہ موسيٰ خيمي ڏانهن نڪرندو هو، تڏهن سڀ ماڻهو اٿي بيهندا هئا، ۽ هر ڪو پنهنجي خيمي جي دروازي تي بيهي موسيٰ کي ڏسندو رهندو هو، جيستائين هو خيمي ۾ داخل ٿي ويندو هو. ⁹جڏهن بہ موسيٰ خيمي ۾ داخل ٿيندو هو، تڏهن ڪڪر جو ٿنڀو هيٺ لهي دروازي تي بيهندو هو، ۽ اسان جو پيءُ موسيٰ سان ڳالهائيندو هو. ¹⁰جڏهن سڀني ماڻهن ڪڪر جي ٿنڀي کي خيمي جي دروازي تي بيٺل ڏٺو، تڏهن هر ڪو پنهنجي خيمي جي دروازي تي اٿي سجدو ڪندو هو. ¹¹پوءِ اسان جو پيءُ موسيٰ سان منهن سامهون ائين ڳالهائيندو هو جيئن ڪو پنهنجي دوست سان ڳالهائي. موسيٰ ڇانوڻيءَ ۾ موٽي ايندو هو، پر سندس جوان خادم نون جو پٽ يشوع خيمي مان نہ نڪرندو هو. ^a a v11 ”منهن سامهون“ ڳالهائڻ جو مطلب آهي تہ اسان جي پيءُ موسيٰ سان سڌو ۽ پيار مان ڳالهايو، جيئن دوست ڳالهائيندا آهن — اهو مطلب نہ آهي تہ موسيٰ سندس بي پردو منهن ڏٺو، جنهن بابت آيت 20 ۾ آهي تہ ڪوبہ ان کي ڏسي جيئرو نہ رهي سگھندو.

اسان سان گڏ اسان جي پيءُ جي موجودگي

¹²موسيٰ اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”ڏس، تون مون کي ٿو چوين تہ ’هن قوم کي مٿي وٺي وڃ،‘ پر تو مون کي نہ ٻڌايو آهي تہ مون سان گڏ ڪنهن کي موڪليندين. تڏهن بہ تو فرمايو هو تہ ’آءٌ تو کي نالي سان سڃاڻان ٿو، ۽ تو کي منهنجي نظر ۾ فضل بہ مليو آهي.‘ ¹³هاڻي جيڪڏهن مون کي تنهنجي نظر ۾ فضل مليو آهي، تہ مهرباني ڪري مون کي پنهنجا طريقا ڏيکار، تہ آءٌ تو کي سڃاڻان ۽ تنهنجي نظر ۾ فضل ماڻيندو رهان. اهو بہ ياد رکج تہ هيءَ قوم تنهنجا ئي ماڻهو آهن.“

¹⁴هن فرمايو تہ ”منهنجي موجودگي تو سان گڏ هلندي، ۽ آءٌ تو کي آرام ڏيندس.“

¹⁵موسيٰ کيس چيو تہ ”جيڪڏهن تنهنجي موجودگي اسان سان گڏ نہ هلي تہ اسان کي هتان مٿي نہ وٺي وڃ. ¹⁶ٻيءَ طرح ڪيئن معلوم ٿيندو تہ مون کي ۽ تنهنجن ماڻهن کي تو وٽ فضل مليو آهي؟ ڇا اهو تنهنجي اسان سان گڏ هلڻ سان ناهي، جنهن ڪري اسين، آءٌ ۽ تنهنجا ماڻهو، زمين جي منهن تي رهندڙ هر ٻين قومن کان ڌار ڪيا وڃون ٿا؟“

¹⁷اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”تو جيڪو اهو ئي ڪم گھريو آهي، سو آءٌ ڪندس، ڇاڪاڻ تہ تو کي منهنجي نظر ۾ فضل مليو آهي، ۽ آءٌ تو کي نالي سان سڃاڻان ٿو.“

¹⁸پوءِ موسيٰ چيو تہ ”مهرباني ڪري مون کي پنهنجو جلوو ڏيکار.“

¹⁹هن فرمايو تہ ”آءٌ پنهنجي سموري چڱائي تنهنجي اڳيان لنگھائيندس ۽ تنهنجي اڳيان پنهنجي نالي جو اعلان ڪندس. جنهن تي مون کي فضل ڪرڻو آهي تنهن تي فضل ڪندس، ۽ جنهن تي رحم ڪرڻو آهي تنهن تي رحم ڪندس.“ ²⁰پر هن فرمايو تہ ”تون منهنجو منهن نہ ٿو ڏسي سگھين، ڇاڪاڻ تہ ڪوبہ مون کي ڏسي جيئرو نہ رهي سگھندو.“ ²¹اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”منهنجي ڀرسان هڪ جاءِ آهي؛ تون پٿر تي بيهندين، ²²جڏهن منهنجو جلوو لنگھندو، تڏهن آءٌ توکي پٿر جي درز ۾ رکندس ۽ جيستائين آءٌ لنگھي وڃان، تيستائين پنهنجي هٿ سان تو کي ڍڪي ڇڏيندس. ²³پوءِ آءٌ پنهنجو هٿ هٽائي ڇڏيندس، ۽ تون منهنجي پٺ ڏسندين؛ منهنجو منهن نہ ڏسڻ ۾ ايندو.“