Sih Hampura Nahan Kasumpingan Mantenna
Dibéjakeun yén maranéhna bakal meunang tanah éta, tapi henteu dibarengan ku ayana Mantenna, umat téh sedih tur nyopotan perhiasanana. Musa, anu sok nyarios jeung Rama urang pahareup-hareup sakumaha ka sobat, henteu daékeun ngalengkah satapak ogé tanpa Mantenna. Tuluy manéhna nyuhunkeun sangkan bisa ningali kamulyaan-Na, sarta disumputkeun dina sela-sela batu.
33 1Rama urang ngandika ka Musa, “Geura tinggalkeun tempat ieu, maneh jeung jalma-jalma anu ku maneh dibawa kaluar ti tanah Mesir, arindit ka tanah anu geus dijangjikeun ku Kami ka Ibrahim, Isak, jeung Yakub: nya eta tanah anu rek dipaparinkeun ka turunan maneh. 2Kami rek ngutus hiji malaikat miheulaan maneh, sarta rek ngusir urang Kanaan, urang Emori, urang Het, urang Peris, urang Hiwi, jeung urang Yebus. 3Geura arunggah ka tanah anu ngaburial ku susu jeung madu, tapi Kami moal milu nyarengan maraneh, sabab maraneh teh bangsa anu tegar tengkek, bisi ku Kami dibinasakeun di tengah jalan.”
4Waktu rahayat ngadarangu beja nu matak nalangsa eta, maranehna tinghariruk, sarta taya saurang-urang acan anu make papaes.
5Sabab Rama urang geus ngandika ka Musa, “Bejakeun ka urang Israil: Maraneh teh bangsa anu tegar tengkek. Lamun Kami milu nyarengan maraneh najan ngan sakeudeung, maraneh tangtu dibinasakeun ku Kami. Ayeuna geura laluncatkeun papaes maraneh, supaya Kami bisa mutuskeun rek kumaha ka maraneh.”
6Nya urang Israil teh laluncat papaesna ti Gunung Horeb saterusna.
Kemah Patepungan
7Ari Musa sok nyokot kemah tuluy dipasang di luar pasanggrahan, jauh ti pasanggrahan, disebutna kemah patepungan. Sing saha anu neangan Rama urang sok kaluar ka kemah patepungan di luar pasanggrahan tea. 8Unggal Musa kaluar ka kemah, sakabeh rahayat tinghariri jeung narangtung, masing-masing di lawang kemahna sewang-sewangan, narempoan Musa nepi ka anjeunna asup. 9Unggal Musa asup ka kemah, tihang mega turun, ngadeg di lawang, tuluy Rama urang ngandika ka Musa. 10Sanggeus sakabeh rahayat narenjo tihang mega ngadeg di lawang kemah, maranehna tingjarengkang narembah, masing-masing di lawang kemahna sewang-sewangan. 11Nya kitu Rama urang ngandika ka Musa adu hareupan, cara jalma nyarita jeung sobatna. Geus kitu Musa mulih ka pasanggrahan, tapi gandek ngorana nya eta Yosua bin Nun henteu ingkah ti jero kemah. a a v11 Ngandika “adu hareupan” hartina Rama urang ngandika ka Musa langsung tur raket, cara sobat jeung sobat — lain hartina Musa ningali pameunteu Mantenna anu teu katutup, anu ceuk ayat 20 moal aya saurang ge anu kuat hirup sanggeus ningalieun.
Kasumpingan Rama Urang Nyarengan Urang
12Musa unjukan ka Rama urang, “Mugi Gusti uninga, Gusti ngadawuh ka abdi, ‘Geura bawa unggah ieu rahayat,’ nanging Gusti teu acan masihan terang saha anu bade diutus nyarengan abdi. Mangkaning Gusti parantos ngadawuh, ‘Kami wawuh ka maneh nurutkeun ngaran maneh, jeung maneh geus meunang pirasa hade di payuneun Kami.’ 13Ayeuna, upami abdi parantos kenging pirasa hade di payuneun Gusti, mugi abdi dipaparin uninga kana jalan Gusti, supados abdi terang ka Gusti sareng tetep kenging pirasa hade di payuneun Gusti. Mugi emut deui — ieu bangsa teh rahayat Gusti.”
14Waler Mantenna, “Ku Kami rek dibarengan ku kasumpingan Kami, sarta maneh rek dipaparin katengtreman.”
15Unjukan Musa ka Mantenna, “Upami kasumpingan Gusti henteu nyarengan abdi sadaya, mugi abdi sadaya ulah dicandak unggah ti dieu. 16Kumaha deui bisa kanyahoan yen abdi sareng rahayat Gusti parantos kenging pirasa hade di payuneun Gusti? Lain ku lantaran Gusti nyarengan abdi sadaya, nepi ka abdi sareng rahayat Gusti teh dipisahkeun ti sagala bangsa sejen di saalam dunya?”
17Waler Rama urang ka Musa, “Pamundut maneh anu ieu pisan rek dikabulkeun ku Kami, sabab maneh geus meunang pirasa hade di payuneun Kami, sarta Kami wawuh ka maneh nurutkeun ngaran maneh.”
18Geus kitu Musa unjukan, “Mugi abdi dipaparin ningali kamulyaan Gusti.”
19Waler Mantenna, “Kami rek ngaliwatkeun sakabeh kahadean Kami ka hareupeun maneh, sarta rek ngembarkeun jenengan Kami di hareupeun maneh. Kami rek mikawelas ka sing saha anu dipikawelas ku Kami, sarta rek mikaasih ka sing saha anu dipikaasih ku Kami.” 20Tapi saur-Na deui, “Maneh moal bisa ningali pameunteu Kami, sabab taya saurang ge anu bisa ningali Kami tuluy hirup.” 21Saur Rama urang deui, “Aya hiji tempat gigireun Kami; maneh kudu narangtung dina luhureun cadas, 22waktu kamulyaan Kami ngaliwat, maneh ku Kami rek diselapkeun kana rengat cadas sarta rek ditutupan ku panangan Kami nepi ka Kami geus ngaliwat. 23Geus kitu panangan Kami rek dicabut, tuluy maneh bakal ningali tonggong Kami; ari pameunteu Kami moal katingali.”