Mesék Papan Batu nu Anyar
Musa ngukir loh-loh batu anu anyar, sarta Rama urang ngaliwat bari ngumumkeun jenengan-Na sorangan: welas asih jeung mikawelas, panjang sabar, pinuh ku kanyaah perjangjian, tur ngahampura, tapi teu ngabébaskeun nu salah. Perjangjian dianyarkeun, sarta Musa lungsur kalawan beungeut anu hurung tanpa disadari ku manéhna.
34 1Rama urang ngandika ka Musa, “Pesék dua papan batu pikeun maneh, sarupa jeung nu ti heula. Kami rek nuliskeun dina eta papan kecap-kecap anu baheula aya dina papan nu ti heula, anu geus dipeupeuskeun ku maneh. 2Isuk-isuk kudu geus sadia. Tuluy unggah ka Gunung Sinai, sarta ngadeuheus ka Kami di dinya di puncak gunung. 3Ulah aya saurang oge anu milu unggah jeung maneh, atawa katembong di mana bae di gunung; sato ingon-ingon, boh domba boh sapi, oge ulah aya anu ngarumput nyanghareup ka eta gunung.”
4Musa tuluy mesék dua papan batu sarupa jeung nu ti heula. Isuk-isuk keneh anjeunna gugah, tuluy unggah ka Gunung Sinai sakumaha timbalan Rama urang, bari nyandak dua papan batu dina pananganna. 5Tuluy Rama urang lungsur dina mega sarta jumeneng sareng anjeunna di dinya, sarta nyebatkeun jenengan Rama urang.
6Rama urang ngalangkung payuneun Musa bari ngandika, “Rama maneh — Maha Welas tur Maha Asih, teu gampang bendu, sarta lubak-libuk ku asih satia jeung kasatiaan, 7anu ngreksa asih satia pikeun rebuan turunan, ngahampura kasalahan, pangjahat, jeung dosa; tapi Mantenna moal ngabebaskeun jalma nu salah tina hukuman, malah numpukeun kasalahan kolot ka anak jeung incu, nepi ka turunan katilu jeung kaopat.”
8Musa gancang-gancang nyuuh kana taneuh sarta ngabakti. 9Anjeunna unjukan, “Upami abdi kenging kurnia di payuneun Gusti, nun Gusti Ama, mugi Gusti Ama kersa angkat sareng kami, sanaos ieu teh bangsa anu baha. Mugi hampura kasalahan sareng dosa kami, sareng candak kami jadi milik pusaka Gusti.”
10Rama urang ngandika, “Kami rek midamel hiji perjangjian. Di hareupeun sakabeh umat maneh, Kami rek midamel kaahengan anu tacan kungsi dijadikeun di bangsa mana bae atawa di sakuliah bumi. Sakabeh jalma anu di tengahna maneh cicing bakal nyaksian pagawean Rama maneh, sabab naon anu ku Kami dipigawe jeung maneh teh pikagimireun. 11Masing nurut kana sagala parentah Kami ka maneh poe ieu. Kami rek ngusir ti hareupeun maneh urang Emori, urang Kanaan, urang Het, urang Peris, urang Hewi, jeung urang Yebus. 12Masing ati-ati: maneh ulah nyieun perjangjian jeung jelema-jelema nu maratuh di tanah anu rek dilebetan ku maneh, bisi maranehna jadi jiret di tengah maraneh. 13Sabalikna, runtuhkeun altar-altarna, remukkeun tugu-tuguna, sarta tuar tihang-tihang Asera-na. 14Maneh ulah nyembah ka allah sejen — jenengan Rama maneh teh Timburuan; Mantenna teh Rama anu timburuan.” a a v14 Katimburuan Rama urang teh lain dengki nu hina, tapi asih nu kuat tur ngaraksa, ibarat salaki ka pangantén awewena — Mantenna moal daek ngabagi hate putra-putra-Na jeung brahala nu ngabinasa aranjeunna.
15“Maneh ulah nyieun perjangjian jeung urang nu maratuh di eta tanah, sabab ari maranehna ngalacur ka allah-allahna sarta ngurban ka dinya, maranehna bakal ngondang maneh, tuluy maneh milu ngadahar tina kurbanna; 16sarta maneh ngala anak-anak awewena pikeun anak-anak lalaki maneh, tuluy anak-anak awewena ngalacur ka allah-allahna, bari narik anak-anak lalaki maneh pikeun milu kitu.”
17“Maneh ulah nyieun allah-allah tina logam cor pikeun maraneh.”
18“Masing ngariksa Pesta Roti teu Diragian: dahar roti teu diragian tujuh poe, sakumaha anu diparentahkeun ku Kami ka maneh, dina waktu anu geus ditangtukeun dina bulan Abib — sabab dina bulan Abib maneh kaluar ti Mesir.”
19“Unggal cikal anu muka beuteung teh kagungan Kami — unggal sato jalu tina ingon-ingon maneh, cikal sapi jeung domba.”
20“Tebus cikal kalde ku anak domba; lamun teu ditebus ku maneh, kudu dipotong beuheungna. Tebus sakabeh cikal anak-anak lalaki maneh. Ulah aya saurang oge anu nembongan ka hareupeun Kami bari leungeun kosong.”
21“Genep poe maneh digawe; poe katujuh maneh kudu reureuh — najan dina usum ngawuluku jeung dibuat oge, kudu reureuh.”
22“Masing ngariksa Pesta Minggon jeung hasil cikal panen gandum, sarta Pesta Panen dina panungtungan taun.”
23“Tilu kali sataun sakabeh jalma lalaki maneh kudu nembongan ka hareupeun Gusti Rama bangsa Israil. 24Sabab Kami rek ngusir bangsa-bangsa ti hareupeun maneh sarta ngalegaan wates-wates tanah maneh; moal aya saurang oge anu hayangeun kana tanah maneh, dina waktu maneh unggah seja nembongan ka hareupeun Rama maneh tilu kali sataun.”
25“Ulah ngurbankeun getih kurban Kami bareng jeung naon bae anu eusina ragi, sarta ulah ngantep kurban pesta Paska nepi ka isuk.”
26“Bawa cikal hasil taneuh maneh anu pangalusna ka bumi Rama maneh. Ulah ngulub anak embe dina cisusu indungna.”
27Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Tuliskeun kecap-kecap ieu, sabab dumasar kana kecap-kecap ieu Kami midamel perjangjian jeung maneh sarta jeung bangsa Israil.”
28Musa cicing di dinya sareng Rama urang opat puluh poe opat puluh peuting, teu neda roti, teu nginum cai. Anjeunna nuliskeun kecap-kecap perjangjian — Sapuluh Timbalan — dina papan-papan batu.
Musa Lungsur
29Waktu Musa lungsur ti Gunung Sinai bari nyandak dua papan batu panyaksen dina pananganna, anjeunna teu uninga yen rarayna moncorong lantaran tas sasauran jeung Rama urang. 30Harun jeung sakabeh urang Israil narenjo yen raray Musa moncorong, nepi ka sarieuneun nyampeurkeun anjeunna. 31Musa nyalukan maranehna; Harun jeung sakabeh pamingpin jamaah daratang deui, tuluy Musa sasauran ka maranehna. 32Sanggeus kitu sakabeh urang Israil nyalampeurkeun, tuluy anjeunna maparin parentah sagala anu geus didawuhkeun ku Rama urang ka anjeunna di Gunung Sinai. 33Sanggeus Musa anggeus sasauran jeung maranehna, anjeunna nutupan rarayna ku karudung. 34Tapi unggal Musa lebet ka payuneun Rama urang seja sasauran, anjeunna muka eta karudung nepi ka kaluar deui; tuluy anjeunna kaluar sarta ngabejaan urang Israil ngeunaan sagala anu geus diparentahkeun ka anjeunna. 35Urang Israil narenjo yen raray Musa moncorong, tuluy Musa nutupan deui rarayna ku karudung nepi ka anjeunna lebet deui seja sasauran jeung Rama urang.