Pangentasan 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹Rama kita ngandika marang Musa: “Nataha papan watu loro kanggo awakmu dhewe, kaya kang dhisik. Aku bakal nulis ing kono tembung-tembung kang maune ana ing papan watu kang dhisik, kang wis kokremuk. ²Sedhiyaa ing wayah esuk. Banjur munggaha menyang Gunung Sinai, lan ngadhepa ing ngarsaKu ana ing pucaking gunung kono. ³Aja ana wong siji-sijia kang kena melu munggah karo kowe, utawa katon ana ing ngendi wae ing gunung kono; malah wedhus lan sapi ora kena nyenggut madhep gunung iku.”

⁴Musa banjur natah papan watu loro kaya kang dhisik, tangi esuk-esuk, munggah menyang Gunung Sinai kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita, karo nggawa papan watu loro mau ing tangane. ⁵Rama kita banjur tumedhak ing sajroning mega lan jumeneng ana ing sandhinge Musa, sarta nyebut asmane Rama kita.

⁶Rama kita tindak ngliwati ngarepe Musa, kalawan ngandika: “Ramamu — kang kebak welas lan asih, ora gampang duka, sarta luber ing sih-kadarman lan kasetyan, ⁷kang njaga sih-kadarman tumrap wong ewon, kang ngapura kaluputan, pambalela, lan dosa; ewadene ora bakal nganggep resik marang wong kang salah, kang numrapake kaluputane para wong tuwa marang anak-anak lan putu-putu, nganti turunan katelu lan kaping papat.”

⁸Musa banjur enggal-enggal tumungkul nganti tekan lemah lan sujud nyembah. ⁹Ature: “Manawi kawula pikantuk sih wonten ing paningal Paduka, dhuh Rama Kang Mahakuwasa, mugi Rama Kang Mahakuwasa karsaa tindak ing satengah kawula sadaya, sanadyan punika bangsa ingkang wangkal. Mugi karsaa ngapunten kaluputan saha dosa kawula, saha mundhut kawula sadaya dados pusaka Paduka.”

¹⁰Pangandikane: “Aku nganakake prajanjian. Ana ing ngarepe sakabehe umatmu, Aku bakal nindakake kaelokan-kaelokan kang durung tau katitahake ing bangsa ngendi wae utawa ing salumahing bumi. Sakabehe wong kang kokenggoni ing satengahe bakal ndeleng pakaryane Ramamu, awit apa kang Daktindakake karo kowe iku ngedab-edabi. ¹¹Padha netepana apa kang Dakdhawuhake marang kowe ing dina iki. Aku bakal nundhung saka ngarepmu: wong Amori, wong Kanaan, wong Het, wong Pris, wong Hewi, lan wong Yebus. ¹²Padha diati-ati: aja gawe prajanjian karo wong-wong kang manggon ing tanah kang bakal kokleboni, supaya aja nganti dadi jiret ana ing satengahmu. ¹³Nanging robohna misbyah-misbyahe, remukna tugu-tugu brahalane, lan tegora tunggak-tunggak Asyerahe. ¹⁴Aja sujud nyembah marang allah liya — asmane Ramamu iku Butajengan; Panjenengane iku Rama kang butajengan.” ^a a v14 Rasa butajengane Rama kita iku dudu drengki kang cethek, nanging katresnan kang santosa lan ngayomi, kaya katresnane sawijining kaki marang panganten wadone — Panjenengane ora karsa ngedum atine para putrane karo brahala-brahala kang numpes para putrane mau.

¹⁵“Aja gawe prajanjian karo wong-wong kang manggon ing tanah kono, awit samangsa wong-wong mau laku jina marang allah-allahe lan nyaosi kurban marang allah-allahe, banjur bakal ngulemi kowe, lan kowe bakal melu mangan saka kurbane; ¹⁶lan kowe njupuk anak-anake wadon kanggo anak-anakmu lanang, banjur anak-anake wadon mau laku jina marang allah-allahe, sarta nggered anak-anakmu lanang supaya nglakoni kang padha.”

¹⁷“Kowe aja padha gawe allah cithakan kanggo awakmu dhewe.”

¹⁸“Padha netepana Riyaya Roti Tanpa Ragi: mangana roti tanpa ragi pitung dina, kaya kang wis Dakdhawuhake marang kowe, ing wektu kang wis katemtokake ing sasi Abib — awit ing sasi Abib kowe metu saka tanah Mesir.”

¹⁹“Saben anak pambarep kang mbukak guwa-garba iku dadi duwekKu — saben kewan lanang saka raja-kayamu, anak pambarepe sapi lan wedhus.”

²⁰“Anak pambarepe kuldi tebusen nganggo cempe; manawa ora koktebus, patahna gulune. Sakabehe anak lanangmu kang pambarep tebusen. Aja ana wong kang ngadhep ing ngarsaKu nggawa tangan kothong.”

²¹“Nem dina kowe nyambut gawe; ing dina kang kapitu kowe ngasoa — sanadyan ing mangsa mluku lan panen, kowe kudu ngaso.”

²²“Padha netepana Riyaya Pitung Minggu kanthi wiwitaning panen gandum, lan Riyaya Pangundhuhan ing pungkasaning taun.”

²³“Kaping telu saben taun sakabehe wong lanangmu kudu ngadhep ing ngarsane Rama Kang Mahakuwasa ing Israel. ²⁴Awit Aku bakal nundhung bangsa-bangsa saka ngarepmu lan ngambakake tapel-watesmu; ora ana wong siji-sijia kang bakal melik tanahmu nalika kowe munggah ngadhep ing ngarsane Ramamu kaping telu saben taun.”

²⁵“Aja nyaosake getihing kurban pisungsungKu bareng karo apa wae kang ngemot ragi, lan aja nganti kurbane Riyaya Paskah kokkarekake nganti esuk.”

²⁶“Gawaa wiwitaning pametune bumimu kang becik dhewe menyang padalemane Ramamu. Aja nggodhog cempe nganggo powane biyunge.”

²⁷Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Tulisana tembung-tembung iki, awit adhedhasar tembung-tembung iki Aku wis nganakake prajanjian karo kowe lan karo Israel.”

²⁸Musa tetep ana ing kono bebarengan karo Rama kita patang puluh dina patang puluh bengi, ora mangan roti, ora ngombe banyu. Musa nulis tembung-tembunging prajanjian — Dhawuh kang Sepuluh — ing papan watu mau.

Musa Mudhun saka Gunung

²⁹Nalika Musa mudhun saka Gunung Sinai karo nggawa papan watu loro, yaiku papan paseksen, ing tangane, Musa ora ngerti yen praupane sumunar amarga anggone wawan pangandikan karo Rama kita. ³⁰Harun lan sakabehe wong Israel padha ndeleng yen praupane Musa sumunar, mula padha wedi arep nyedhaki Musa. ³¹Musa banjur ngundang wong-wong mau; Harun lan sakabehe panggedhene pasamuwan padha bali, banjur Musa guneman karo wong-wong mau. ³²Sawuse iku sakabehe wong Israel padha nyedhak, banjur Musa aweh dhawuh marang wong-wong mau babagan sakabehe kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Musa ana ing Gunung Sinai. ³³Bareng Musa wis rampung anggone guneman karo wong-wong mau, banjur praupane ditutupi nganggo kudhung. ³⁴Nanging saben Musa mlebu ngadhep Rama kita arep caturan karo Panjenengane, kudhunge dilukar nganti Musa metu maneh; banjur Musa metu lan ngandhakake marang wong Israel apa kang wis didhawuhake marang dheweke. ³⁵Wong Israel banjur padha ndeleng yen praupane Musa sumunar, mula Musa nutupi praupane maneh nganggo kudhung nganti dheweke mlebu arep caturan maneh karo Rama kita.