رحم د هغۀ حضور ايساروى

کله چې ورته ووېل شول چې ځمکه به ترلاسه کړي خو د هغه حضور به ورسره نه وي، خلک ماتم کوي او خپلې ګاڼې لرې کوي. موسیٰ، چې له زموږ پلار سره مخامخ لکه د یو دوست په شان خبرې کوي، له هغه پرته یو ګام هم نه اخلي، بیا غواړي د هغه جلال ووېني او په یوه ډبره کې پټ کړای شي.

څپرکی 33.

زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”دلته نه روان شه، تۀ او هغه قوم چې تا د مصر نه راويستلے دے، هغه ملک ته چې ما د اِبراهيم، اِسحاق او يعقوب سره قسم خوړلے وو: زۀ به دا ستا اولاد ته ورکوم. زۀ به ستا په مخکښې يو فرښته ولېږم او کنعانيان، اموريان، حِتيان، فرِزيان، حِويان او يبوسيان به وشړم. هغه ملک ته لاړ شه چې پئ او شات پکښې بهيږى، خو زۀ به ستاسو په مينځ کښې نۀ ځم، ځکه چې تاسو ضدى قوم يئ، او کېدے شى چې زۀ تاسو په لار کښې هلاک کړم.“

کله چې خلقو دا خفګان ورکوونکې خبره واورېده، نو هغوئ ماتم وکړو، او هيچا خپل زيورات ونۀ اغوستل.

ځکه چې زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”د اِسرائيل خلقو ته ووايه چې، تاسو ضدى قوم يئ. کۀ زۀ يو ساعت هم ستاسو په مينځ کښې لاړ شم، نو زۀ به تاسو هلاک کړم. اوس خپل زيورات لرې کړئ، دې دپاره چې زۀ فيصله وکړم چې ستاسو سره څۀ وکړم.“

نو د اِسرائيل خلقو د حورب غرۀ نه وروستو خپل زيورات لرې کړل.

د ملاقات خېمه

موسىٰ به خېمه واخسته او د لښکرګاه نه بهر، د لښکرګاه نه لرې به يې ودروله، او هغه ته به يې د ملاقات خېمه وئيله. هر هغه څوک چې زمونږ پلار يې لټولو، هغه به د لښکرګاه نه بهر د ملاقات خېمې ته لاړو. هر کله چې موسىٰ به خېمې ته روان شو، نو ټول خلق به پاڅېدل او ودرېدل، هر يو به د خپلې خېمې په دروازه کښې، او موسىٰ ته به يې کتل ترڅو چې هغه دننه ننوتو. هر کله چې موسىٰ به خېمې ته ننوتو، نو د ورېځ ستن به راکوزه شوه، د دروازې په خوله به ودرېده، او زمونږ پلار به د موسىٰ سره خبرې کولې. کله چې به ټولو خلقو د ورېځ ستن د خېمې په دروازه کښې ولاړه وليده، نو هغوئ به پاڅېدل او عبادت به يې کولو، هر يو به د خپلې خېمې په دروازه کښې. نو زمونږ پلار به د موسىٰ سره مخامخ خبرې کولې، لکه څنګه چې يو سړے د خپل دوست سره خبرې کوى. موسىٰ به لښکرګاه ته واپس راتلو، خو د هغۀ ځوان نوکر يشوع د نون زوئ به د خېمې نه نۀ وتلو. ^a

زمونږ د پلار حضور زمونږ سره

موسىٰ زمونږ پلار ته ووئيل چې، ”وګوره، تۀ ما ته وايئ چې، ’دا قوم بوځه،‘ خو تا ما ته نۀ دى وئيلى چې زما سره به څوک لېږې. خو تا وئيلى دى چې، ’زۀ تا په نامه پېژنم، او تا زما په نظر کښې مهربانى هم موندلې ده.‘ اوس، کۀ ما ستا په نظر کښې مهربانى موندلې ده، نو مهربانى وکړه او خپلې لارې ماته وښايه، دې دپاره چې زۀ تا وپېژنم او ستا په نظر کښې مهربانى موندل جارى وساتم. دا هم په ياد ساته — دا قوم ستا خلق دى.“

هغۀ وفرمائيل چې، ”زما حضور به ستا سره ځى، او زۀ به تا ته آرام درکړم.“

موسىٰ هغۀ ته ووئيل چې، ”کۀ ستا حضور زمونږ سره نۀ ځى، نو مونږ دلته نه مۀ بوځه. بل څنګه به دا معلومه شى چې ما او ستا قوم ستا په نظر کښې مهربانى موندلې ده؟ آيا دا په دې نۀ وى چې تۀ زمونږ سره روان شې، دې دپاره چې مونږ، يعنې زۀ او ستا قوم، د زمکې په مخ د هر بل قوم نه جُدا شُو؟“

زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل چې، ”دا هم هغه شے چې تا غوښتے دے، زۀ به يې وکړم، ځکه چې تا زما په نظر کښې مهربانى موندلې ده، او زۀ تا په نامه پېژنم.“

بيا موسىٰ ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، خپله لوئى ماته وښايه.“

هغۀ وفرمائيل چې، ”زۀ به خپل ټول نيکى ستا په مخکښې تېر کړم او خپل نوم به ستا په وړاندې اعلان کړم. زۀ به په هغه چا باندې فضل کوم چې په هغۀ باندې فضل کول غواړم، او په هغه چا به رحم کوم چې په هغۀ باندې رحم کول غواړم.“ خو هغۀ وفرمائيل چې، ”تۀ زما مخ نۀ شې ليدلے، ځکه چې هيڅوک ما وينى او ژوندى پاتې کېږى نۀ.“ زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”زما خوا ته يو ځائ شته؛ تۀ به په چټان باندې ودرېږې، کله چې زما لوئى تېرېږى، نو زۀ به تا د چټان په درز کښې کېږدم او په خپل لاس به دې پټ کړم ترڅو چې زۀ تېر شم. بيا به زۀ خپل لاس لرې کړم، او تۀ به زما شا ووينې؛ خو زما مخ به ونۀ ليدے شى.“