Isra'ila Ta Ci Amana

Sa'ad da Musa yake bisa dutsen, jama'a suka sa Haruna ya yi musu zubin ɗan maraƙi na zinariya, suka kira shi mai cetonsu. Ubanmu ya yi tayin farawa sabo da Musa, wanda ya yi roƙo da alkawarin da aka yi wa Ibrahim. Musa ya farfashe allunan, ya niƙa ɗan maraƙin ya zama gari, ya kuma roƙa a shafe shi a maimakonsu.

Babi na 32.

Da mutanen suka ga Musa ya yi jinkirin saukowa daga dutsen, sai suka taru kewaye da Haruna suka ce masa, “Tashi, ka yi mana alloli waɗanda za su sha gabanmu. Wannan Musa, mutumin da ya fito da mu daga ƙasar Masar — ba mu san abin da ya same shi ba.”

Haruna ya ce musu, “Ku cire 'yan kunnen zinariya da suke a kunnuwan matanku, da 'ya'yanku maza da mata, ku kawo mini su.”

Sai dukan mutanen suka cire 'yan kunnen zinariya daga kunnuwansu, suka kawo wa Haruna. Ya karɓi zinariyar daga hannuwansu, ya sassaƙa ta da kayan sassaƙa, ya narka ta ya kafa siffar maraƙi. Sai suka ce, “Ga allolinku ke nan, ya Isra'ila, waɗanda suka fito da ku daga ƙasar Masar!”

Da Haruna ya ga haka, sai ya gina bagade a gabanta, ya yi shela ya ce, “Gobe akwai idi ga Ubanmu.” ^a

Suka tashi da sassafe washegari, suka miƙa hadayun ƙonawa, suka kuma kawo hadayun salama. Mutanen suka zauna su ci su sha, sa'an nan suka tashi don yin annashuwa.

Sai Ubanmu ya ce wa Musa, “Ka sauka, gama mutanenka, waɗanda ka fito da su daga ƙasar Masar, sun ɓata kansu. Da sauri suka juya daga hanyar da na umarce su, suka ƙera wa kansu maraƙin ƙarfe, suka rusuna masa, suka yi masa hadaya, suka ce, ‘Ya Isra'ila, ga allolinku ke nan waɗanda suka fito da ku daga ƙasar Masar.’”

Ubanmu ya ce wa Musa, “Na ga mutanen nan, mutane ne masu taurin kai. Yanzu ka rabu da ni, domin fushina yă ƙuna a kansu, in kuma hallaka su, zan kuwa maishe ka babbar al'umma.”

Musa ya roƙi Ubanmu ya ce, “Ya Ubanmu, don me fushinka yake ƙuna a kan mutanenka, waɗanda ka fito da su daga ƙasar Masar da iko mai girma da hannu mai ƙarfi?

Don me Masarawa za su ce, ‘Da mugun nufi ya fito da su, domin yă kashe su a cikin duwatsu, yă kuma share su daga fuskar duniya’? Ka juya daga fushinka mai ƙuna; ka janye daga wannan masifa a kan mutanenka.

Ka tuna da Ibrahim, da Ishaku, da Isra'ila, bayinka, waɗanda ka rantse musu da kanka, ka ce musu, ‘Zan riɓaɓɓanya zuriyarku kamar taurarin sama, zan kuma ba wa zuriyarku dukan wannan ƙasa da na yi alkawari, za su kuwa gāje ta har abada.’”

Sai Ubanmu ya janye daga masifar da ya ce zai kawo a kan mutanensa.

Musa ya juya ya sauka daga dutsen, alluna biyu na shaida suna a hannunsa, allunan da aka rubuta a kowane gefe, gaba da baya. Allunan aikin Ubanmu ne; rubutun kuwa rubutun Ubanmu ne, wanda aka zāna a kan allunan.

Da Yoshuwa ya ji karar mutane suna ihu, sai ya ce wa Musa, “Ga karar yaƙi a sansani.”

Musa ya amsa ya ce, “Ba karar ihun nasara ba ce, ba kuma karar kukan shan kashi ba — karar waƙa nake ji.” Da Musa ya kusato sansanin ya ga maraƙin da rawar, sai fushinsa ya ƙuna; ya jefar da allunan daga hannuwansa, suka farfashe a gindin dutsen. Ya ɗauki maraƙin da suka yi, ya ƙone shi da wuta, ya niƙa shi ya mai da shi gari, ya watsa shi a kan ruwa, ya sa Isra'ilawa suka sha.

Musa ya ce wa Haruna, “Me mutanen nan suka yi maka, da ka kawo musu irin wannan babban zunubi?”

Haruna ya ce, “Kada ka yi fushi, ranka yă daɗe; ka san mutanen nan sun karkata ga mugunta. Suka ce mini, ‘Ka yi mana alloli waɗanda za su sha gabanmu. Wannan Musa, mutumin da ya fito da mu daga ƙasar Masar — ba mu iya cewa abin da ya same shi ba.’ Na ce musu, ‘Duk wanda yake da zinariya, yă cire ta.’ Suka ba ni ita; na jefa ta cikin wuta, sai ga maraƙin nan ya fito.”

Musa ya ga mutanen sun kangara, gama Haruna ya bar su suka kangara, har suka zama abin ba'a ga abokan gābansu. Musa ya tsaya a ƙofar sansani ya ce, “Duk wanda yake na Ubanmu, yă zo wurina!” Sai dukan Lawiyawa suka taru kewaye da shi.

Ya ce musu, “Ga abin da Ubanmu ya ce: Kowannenku yă ɗaura takobinsa a gefensa. Ku zaga gaba da baya cikin sansani, daga ƙofa zuwa ƙofa, kowa yă kashe ɗan'uwansa, da abokinsa, da maƙwabcinsa.”

Lawiyawa suka yi kamar yadda Musa ya umarta, a ranan nan kuwa wajen mutane dubu uku suka mutu. Musa ya ce, “Yau kun keɓe kanku ga Ubanmu, kowannenku a kan ɗansa da ɗan'uwansa, domin yă albarkace ku a yau.”

Washegari Musa ya ce wa mutanen, “Kun yi zunubi mai girma. Yanzu zan hau wurin Ubanmu — watakila in iya yin kaffara domin zunubinku.”

Musa ya koma wurin Ubanmu ya ce, “Kaito, mutanen nan sun yi zunubi mai girma, suka ƙera wa kansu allolin zinariya. Yanzu, in za ka gafarta musu zunubinsu — in kuwa ba haka ba, ina roƙonka, ka shafe ni daga littafin da ka rubuta.” ^b

Amma Ubanmu ya ce wa Musa, “Duk wanda ya yi mini zunubi, shi ne zan shafe daga littafina. Yanzu ka tafi, ka bi da mutanen zuwa inda na faɗa maka; mala'ikana zai sha gabanka. Amma a ranar da zan yi lissafi, zan nemi lissafin zunubinsu daga gare su.”

Sai Ubanmu ya buge mutanen da annoba saboda abin da suka yi da maraƙin da Haruna ya yi.