Lukas 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Ora let suwe, Gusti Yesus ndlajahi kutha-kutha lan desa-desa, martakake lan ngabarake kabar becik bab Kratone Rama kita. Rolas sakabat padha ndherekake Panjenengane, ²sarta ana wong wadon sawatara kang wis padha diwaraske saka roh-roh jahat lan lelara: Maryam, kang disebut Magdalena, kang wis ditinggal dening dhemit pitu, ³lan Yohana, bojone Khuza, pangiwaning daleme Prabu Herodhes, lan Susana, apadene akeh wong wadon liyane, kang padha nyukani pitulungan marang Panjenengane saka raja-branane dhewe.

⁴Nalika ana wong akeh banget nglumpuk, lan wong saka saben kutha padha marani Panjenengane, Gusti Yesus ngandika kanthi pasemon:

⁵“Ana wong kang metu arep nyebar wiji. Nalika nyebar, ana wiji sawatara kang tiba ing dalan, banjur keidak-idak, lan dipangan manuk ing awang-awang. ⁶Wiji liyane tiba ing watu; bareng thukul, banjur garing marga ora ana banyune. ⁷Ana sawatara kang tiba ing satengahe eri, nuli eri mau thukul bebarengan lan ngimpit wiji mau. ⁸Wiji liyane tiba ing lemah kang becik, banjur thukul lan metu wohe tikel satus.” Sawise ngandika mangkono, Panjenengane nguwuh: “Sing sapa duwe kuping kanggo ngrungokake, ngrungokna.”

⁹Para sakabate padha munjuk pitakon marang Panjenengane apa tegese pasemon iku.

¹⁰Pangandikane: “Kowe wis padha kaparingan kanggo mangreteni wewadine Kratone Rama kita; nanging wong liyane padha kaparingan pasemon, supaya ‘padha ndeleng nanging ora weruh, lan padha krungu nanging ora mangreti.’”

¹¹“Mangkene tegese pasemon iku: Wiji iku pangandikane Rama kita. ¹²Kang ing pinggir dalan yaiku wong-wong kang padha krungu; nuli Iblis teka ngrebut pangandika mau saka atine, supaya aja nganti padha pracaya lan kaslametake. ¹³Kang ing watu yaiku wong-wong kang padha krungu pangandika mau banjur ditampani kanthi bungah, nanging ora ana oyode; mung pracaya sadhela, nuli padha murtad nalika ngalami pacoban. ¹⁴Kang tiba ing satengahe eri yaiku wong-wong kang padha krungu, nanging sajrone lumaku, padha kaimpit dening sumelange urip, kasugihan lan kanikmataning donya, satemah wohe ora tau mateng. ¹⁵Nanging kang ing lemah becik yaiku wong-wong kang padha krungu pangandika mau kanthi ati kang tulus lan becik, dicepengi kanthi kukuh, sarta metu wohe srana sabar mantep.”

Pepadhang kang Ora Bisa Didhelikake

¹⁶“Ora ana wong kang nyumet diyan banjur ditutupi nganggo wadhah utawa diseleh ing sangisore paturon; nanging diseleh ing ajuganne, supaya wong kang padha mlebu bisa ndeleng pepadhange. ¹⁷Amarga ora ana barang kang kasidhem kang ora bakal kaebrehake, lan ora ana barang kang winadi kang ora bakal dingerteni lan kawedharake. ¹⁸Mulane padha diawas anggonmu ngrungokake, amarga sing sapa duwe, bakal diwenehi luwih akeh maneh; nanging sing sapa ora duwe, dalasan apa kang dirasa diduweni bakal dijupuk.”

Kulawargane Rama kita

¹⁹Ibune lan para sadulure Gusti Yesus padha teka, nanging ora bisa nganti marang Panjenengane marga saka wong akeh. ²⁰Banjur ana wong kang ngaturi uninga Panjenengane: “Ibu saha para sadherek Paduka sami jumeneng wonten ing jawi, kepengin kepanggih kaliyan Paduka.”

²¹Nanging Panjenengane paring wangsulan: “IbuKu lan para sadulurKu yaiku wong-wong kang padha ngrungokake pangandikane Rama kita sarta nglakoni.”

Gusti Yesus Nyabdani Prahara

²²Ing sawijining dina Gusti Yesus lan para sakabate padha minggah ing prau. Panjenengane ngandika marang para sakabat: “Ayo padha nyabrang menyang sabrange tlaga.” Banjur padha mangkat.

²³Nalika padha lelayaran, Gusti Yesus sare. Tumuli ana prahara gedhe nempuh tlaga; praune kebak banyu, satemah padha nemahi bebaya. ²⁴Para sakabat padha nggugah Panjenengane, ature: “Guru, Guru, kawula sami badhe tiwas!” Gusti Yesus wungu, banjur nyabdani angin lan alun kang ngamuk; kabeh padha sirep, satemah dadi tentrem. ²⁵Panjenengane ndangu marang para sakabat: “Ngendi pracayamu?” Kanthi wedi lan gumun, padha sapocapan: “Sapa ta Panjenengane iki? Angin lan banyu nganti padha didhawuhi, lan padha nurut marang Panjenengane.”

Wong kang Dibebasake saka Legiun

²⁶Banjur padha layar menyang tlatahe wong Gerasa, kang ana ing sabrange Galilea. ²⁷Bareng Gusti Yesus mudhun ing dharatan, banjur ana wong lanang saka kutha kono kang kapanjingan dhemit methukake Panjenengane. Wis suwe wong mau ora nganggo sandhangan lan ora manggon ing omah, nanging ing kuburan. ²⁸Bareng weruh Gusti Yesus, wong mau njerit, sumungkem ing ngarsane, lan matur kanthi swara banter: “Punapa karsa Paduka dhateng kawula, dhuh Yesus, Putranipun Allah Ingkang Mahaluhur? Kawula nyuwun, sampun nyiksa kawula!” ²⁹Awit Gusti Yesus wis dhawuh marang roh reged mau supaya metu saka wong iku, amarga asring nyerang wong mau; sanadyan wis dijaga lan dibanda nganggo rante lan blenggu, ewasemono isih dipedhot, lan katut digiring dening dhemit menyang ara-ara samun.

³⁰Gusti Yesus ndangu marang wong mau: “Sapa jenengmu?” Wangsulane: “Legiun,” amarga dhemit akeh kang wis padha manjing ing wong mau.

³¹Dhemit-dhemit mau padha nyuwun marang Panjenengane supaya aja nganti didhawuhi lunga menyang jurang pati.

³²Ing kono ana babi sapantha gedhe kang lagi padha golek pangan ing gunung. Dhemit-dhemit mau padha nyuwun marang Panjenengane supaya dililani manjing ing babi-babi iku, lan Panjenengane marengake. ³³Banjur dhemit-dhemit mau padha metu saka wong iku lan manjing ing babi-babi; sapantha babi mau padha gumrudug mudhun saka ereng-erenging jurang menyang tlaga, nuli padha klelep.

³⁴Para pangon weruh kedadeyan mau, banjur padha mlayu lan ngabarake ing kutha lan ing padhusunan. ³⁵Wong akeh padha metu arep ndeleng apa kang kelakon. Bareng tekan ngarsane Gusti Yesus, padha nemoni wong kang wis ucul saka dhemit mau linggih ing ngarsane Gusti Yesus, nganggo sandhangan lan waras pikire—satemah padha wedi. ³⁶Wong-wong kang padha ndeleng mau nyritakake marang wong akeh kepriye anggone wong kang kapanjingan dhemit iku kawaraske. ³⁷Wong sapletahe tlatah Gerasa kabeh padha nyuwun marang Panjenengane supaya nilar panggonane, amarga padha wedi banget. Banjur Panjenengane minggah ing prau lan kondur. ³⁸Wong kang wis ditinggal dening dhemit-dhemit mau nyuwun supaya diparengake ndherek Panjenengane, nanging dikon mundur dening Gusti Yesus, pangandikane:

³⁹“Muliha, critakna sepira gedhene kang wis katindakake dening Rama kita tumrap kowe.” Wong mau banjur lunga, martakake sakutha kabeh sepira gedhene kang wis ditindakake dening Gusti Yesus tumrap dheweke.

Diwaraske lan Ditangekake marga Pracaya

⁴⁰Bareng Gusti Yesus kondur, wong akeh padha mapag Panjenengane, amarga kabeh padha ngenteni rawuhe. ⁴¹Ana wong kang jenenge Yairus, panggedhene papan pangibadah, teka banjur sumungkem ing ngarsane Gusti Yesus, nyuwun supaya Panjenengane karsa rawuh menyang omahe, ⁴²amarga anake wadon ontang-anting, kang umure watara rolas taun, lagi nandhang sakarat. Nalika Gusti Yesus tindak, wong akeh padha gegrudugan ngasak-asak Panjenengane. ⁴³Ana wong wadon kang wis rolas taun ngetokake getih; dheweke wis mbuwang kabeh raja-branane kanggo mbayar para tabib, nanging ora ana siji-sijia kang bisa nambani. ⁴⁴Wong wadon mau nyedhaki saka burine, banjur ndemek gombyoke jubahe Gusti Yesus, lan sanalika getihe mandheg.

⁴⁵Gusti Yesus ngandika: “Sapa kang ndemek Aku?” Bareng kabeh padha ora ngaku, Petrus matur: “Guru, tiyang kathah sami gegrudugan ngasak-asak Paduka.”

⁴⁶Nanging Gusti Yesus ngandika: “Ana wong kang ndemek Aku, amarga Aku rumangsa ana daya kang metu saka Aku.”

⁴⁷Bareng weruh yen ora bisa ndhelik, wong wadon mau nekani kanthi gumeter, sumungkem ing ngarsane Panjenengane, lan ngaku ing ngarepe wong akeh apa sababe anggone ndemek Panjenengane lan kepriye anggone sanalika waras.

⁴⁸Panjenengane banjur ngandika marang wong wadon mau: “Nggerku, pracayamu wis mitulungi kowe; lungaa kanthi tentrem-rahayu.”

⁴⁹Nalika Panjenengane isih ngandika, ana wong saka omahe panggedhene papan pangibadah teka ngaturi uninga: “Anak panjenengan sampun pejah; sampun ngribedi Guru malih.”

⁵⁰Nanging Gusti Yesus mireng banjur ngandika marang Yairus: “Aja wedi; mung pracaya wae, satemah anakmu bakal kaslametake.”

⁵¹Bareng tekan ing omah, Panjenengane ora marengake wong liya melu mlebu kajaba Petrus, Yokanan, Yakobus, sarta bapak lan ibune bocah mau.

⁵²Wong kabeh padha nangis lan ngratapi bocah mau, nanging Panjenengane ngandika: “Aja padha nangis, amarga bocah iki ora mati, mung turu wae.”

⁵³Wong-wong mau padha nggeguyu Panjenengane, amarga padha ngerti yen bocah iku wis mati.

⁵⁴Nanging Panjenengane nyepeng tangane bocah mau banjur nguwuh: “Ngger, tangia.”

⁵⁵Rohe bocah mau bali, lan sanalika banjur tangi. Panjenengane dhawuh supaya bocah mau diwenehi mangan. ⁵⁶Wong tuwane padha kaeraman, nanging Panjenengane dhawuh supaya aja nyritakake marang sapa-sapa bab kang wis kelakon mau.