લૂક 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹થોડા સમય પછી, તેઓ નગરેનગર તથા ગામેગામ ફરીને આપણા પિતાના રાજની સુવાર્તા પ્રગટ કરતા તથા જાહેર કરતા રહ્યા. બાર શિષ્યો તેમની સાથે હતા, ²અને દુષ્ટ આત્માઓ તથા રોગોથી સાજી થયેલી કેટલીક સ્ત્રીઓ પણ હતી: મગ્દલા ગામની મરિયમ કહેવાતી સ્ત્રી, જેનામાંથી સાત દુષ્ટાત્માઓ નીકળી ગયા હતા, ³અને હેરોદના કારભારી ખૂઝાની પત્ની યોહાન્ના, તથા સુસાન્ના, અને બીજી ઘણી સ્ત્રીઓ, જેઓ પોતાની સંપત્તિથી તેમની સેવા કરતી હતી.

⁴જ્યારે મોટી ભીડ એકઠી થઈ અને દરેક નગરના લોકો તેમની પાસે આવતા રહ્યા, ત્યારે તેમણે એક દૃષ્ટાંત કહ્યું:

⁵“એક વાવનાર વાવવા નીકળ્યો. વાવતી વખતે કેટલાંક બી રસ્તા પર પડ્યાં, તે કચડાઈ ગયાં, અને આકાશનાં પક્ષીઓએ તે ખાઈ લીધાં. ⁶બીજાં કેટલાંક બી ખડક પર પડ્યાં; અંકુર ફૂટ્યા પછી ભેજના અભાવે તે સુકાઈ ગયાં. ⁷કેટલાંક કાંટાઓ વચ્ચે પડ્યાં, અને કાંટા તેની સાથે ઊગીને તેને ગૂંગળાવી નાખ્યાં. ⁸બીજાં કેટલાંક બી સારી જમીન પર પડ્યાં, ઊગ્યાં, અને સોગણું ફળ આપ્યું.” આ કહીને તેમણે મોટેથી કહ્યું, “જેને સાંભળવાને કાન હોય તે સાંભળે.”

⁹તેમના શિષ્યોએ તેમને પૂછ્યું કે આ દૃષ્ટાંતનો અર્થ શો છે.

¹⁰તેમણે કહ્યું, “આપણા પિતાના રાજનાં રહસ્યો જાણવાનું તમને આપવામાં આવ્યું છે; બાકીનાને તો દૃષ્ટાંતો મળે છે, જેથી ‘તેઓ જોતાં છતાં ન જુએ, અને સાંભળતાં છતાં ન સમજે.’”

¹¹“હવે આ દૃષ્ટાંતનો અર્થ આ છે: બી એટલે આપણા પિતાનો શબ્દ. ¹²રસ્તા પરનાં તે એવા લોકો છે જે સાંભળે છે; પછી શેતાન આવીને તેમના હૃદયમાંથી શબ્દ લઈ જાય છે, જેથી તેઓ વિશ્વાસ કરીને ઉદ્ધાર પામે નહિ. ¹³ખડક પરનાં તે શબ્દ સાંભળીને આનંદથી સ્વીકારે છે, પણ તેમને મૂળ હોતું નથી; તેઓ થોડીવાર વિશ્વાસ કરે છે, પછી કસોટીના સમયે ભટકી જાય છે. ¹⁴કાંટાઓ વચ્ચે જે પડ્યું તે: એ એવા લોકો છે જેઓ સાંભળે છે, પણ આગળ જતાં જીવનની ચિંતાઓ, ધન તથા સુખવિલાસ તેમને ગૂંગળાવી નાખે છે, અને તેમનું ફળ કદી પાકતું નથી. ¹⁵પણ સારી જમીનમાંનું તે: એ લોકો પ્રામાણિક અને સારા હૃદયથી શબ્દ સાંભળે છે, તેને દૃઢતાથી પકડી રાખે છે, અને ધીરજથી ફળ આપે છે.”

જે પ્રકાશ છુપાવી શકાતો નથી

¹⁶“કોઈ દીવો સળગાવીને તેને વાસણથી ઢાંકતું નથી, કે ખાટલા નીચે મૂકતું નથી; તેને બદલે, તેને દીવી પર મૂકે છે, જેથી અંદર આવનારા પ્રકાશ જોઈ શકે. ¹⁷કારણ, ગુપ્ત એવું કંઈ નથી જે પ્રગટ ન થાય, અને છાનું એવું કંઈ નથી જે જણાય નહિ અને પ્રકાશમાં ન આવે. ¹⁸માટે તમે કેવી રીતે સાંભળો છો તે ધ્યાનમાં રાખો, કારણ, જેની પાસે છે તેને વધારે આપવામાં આવશે; અને જેની પાસે નથી તેની પાસે જે છે એમ તે માને છે તે પણ તેની પાસેથી લઈ લેવામાં આવશે.”

આપણા પિતાનું કુટુંબ

¹⁹તેમનાં મા તથા ભાઈઓ તેમની પાસે આવ્યાં, પણ ભીડને લીધે તેમની પાસે પહોંચી શક્યાં નહિ. ²⁰તેમને કહેવામાં આવ્યું, “તમારાં મા તથા ભાઈઓ બહાર ઊભાં છે, તેઓ તમને મળવા ઇચ્છે છે.”

²¹પણ તેમણે તેઓને જવાબ આપ્યો, “આપણા પિતાનો શબ્દ સાંભળીને તે પ્રમાણે કરનારા જ મારાં મા તથા ભાઈઓ છે.”

ઈસુ તોફાનને આજ્ઞા કરે છે

²²એક દિવસે તેઓ તથા તેમના શિષ્યો હોડીમાં બેઠા. તેમણે તેઓને કહ્યું, “આપણે સરોવરને સામે કાંઠે જઈએ.” એટલે તેઓ નીકળ્યા.

²³તેઓ હંકારતા હતા ત્યારે ઈસુને ઊંઘ આવી ગઈ. સરોવર પર પવનનું તોફાન ધસી આવ્યું; હોડી પાણીથી ભરાવા લાગી, અને તેઓ જોખમમાં આવ્યા. ²⁴તેઓએ તેમને જગાડીને કહ્યું, “સ્વામી, સ્વામી, અમે ડૂબી મરીએ છીએ!” તેઓ ઊઠ્યા, અને પવનને તથા ઊછળતા પાણીને ધમકાવ્યાં; તે શમી ગયાં, અને શાંતિ થઈ. ²⁵તેમણે તેઓને પૂછ્યું, “તમારો વિશ્વાસ ક્યાં છે?” ગભરાઈને તથા આશ્ચર્ય પામીને તેઓએ એકબીજાને કહ્યું, “તો આ કોણ છે? તેઓ પવનને તથા પાણીને પણ આજ્ઞા કરે છે, અને તે તેમનું માને છે.”

સૈન્યથી મુક્ત થયેલો માણસ

²⁶પછી તેઓ ગાલીલની સામે આવેલા ગેરાસાના પ્રદેશમાં પહોંચ્યા. ²⁷ઈસુ કાંઠે ઊતર્યા કે તરત નગરનો એક દુષ્ટાત્મા વળગેલો માણસ તેમને મળ્યો. ઘણા સમયથી તેણે કપડાં પહેર્યાં ન હતાં અને તે ઘરમાં નહિ પણ કબરોમાં રહેતો હતો. ²⁸ઈસુને જોઈને તે બૂમ પાડી ઊઠ્યો, અને તેમની આગળ પડીને મોટેથી બોલ્યો, “હે ઈસુ, પરાત્પર ઈશ્વરના પુત્ર, મારી સાથે તમારે શું કામ છે? હું તમને વિનંતી કરું છું, મને પીડા ન આપો!” ²⁹ઈસુએ એ અશુદ્ધ આત્માને તે માણસમાંથી નીકળી જવાની આજ્ઞા કરી હતી, કારણ, તે ઘણી વાર તેને પકડતો હતો; તેને સાચવવા છતાં તથા સાંકળો ને બેડીઓથી બાંધવા છતાં તે તેમને તોડી નાખતો, અને દુષ્ટાત્મા તેને ઉજ્જડ પ્રદેશમાં હાંકી જતો.

³⁰ઈસુએ તેને પૂછ્યું, “તારું નામ શું છે?” તેણે કહ્યું, “સૈન્ય,” કારણ, ઘણા દુષ્ટાત્માઓ તેનામાં પેઠા હતા.

³¹અને તેઓએ તેમને વિનંતી કરી કે તેમને ઊંડાણમાં જવાની આજ્ઞા ન આપે.

³²ત્યાં ડુંગરની બાજુએ ભૂંડોનું મોટું ટોળું ચરતું હતું. દુષ્ટાત્માઓએ તેમને વિનંતી કરી કે તેમને એ ભૂંડોમાં પેસવા દે, અને તેમણે તેમને રજા આપી. ³³એટલે દુષ્ટાત્માઓ તે માણસમાંથી નીકળીને ભૂંડોમાં પેઠા; અને ટોળું ભેખડ પરથી ધસી જઈને સરોવરમાં ડૂબી મૂઉં.

³⁴ભૂંડ ચારનારાઓએ એ જોયું, ત્યારે તેઓ નાસી ગયા, અને નગરમાં તથા ગામડાંમાં તેની ખબર આપી. ³⁵જે બન્યું હતું તે જોવા લોકો બહાર આવ્યા. ઈસુ પાસે આવીને તેઓએ દુષ્ટાત્માઓથી મુક્ત થયેલા માણસને, કપડાં પહેરેલા તથા ઠેકાણે આવેલા, ઈસુના પગ પાસે બેઠેલો જોયો—અને તેઓ બી ગયા. ³⁶અને જેઓએ એ જોયું હતું તેઓએ તેમને જણાવ્યું કે દુષ્ટાત્મા વળગેલો માણસ કેવી રીતે સાજો થયો. ³⁷ગેરાસાના પ્રદેશના બધા લોકોએ તેમને વિનંતી કરી કે તમે અમારી પાસેથી ચાલ્યા જાઓ, કારણ, મોટો ભય તેમના પર છવાયો હતો. એટલે તેઓ હોડીમાં બેસીને પાછા ગયા. ³⁸જે માણસમાંથી દુષ્ટાત્માઓ નીકળ્યા હતા તેણે તેમની સાથે જવાની વિનંતી કરી, પણ ઈસુએ તેને આમ કહીને વિદાય કર્યો,

³⁹“તારે ઘેર પાછો જા; આપણા પિતાએ તારા માટે કેટલું બધું કર્યું છે તે કહે.” તે ગયો, અને ઈસુએ તેના માટે કેટલું બધું કર્યું હતું તે આખા નગરમાં પ્રગટ કરતો રહ્યો.

વિશ્વાસથી સાજો થયો અને સજીવન થઈ

⁴⁰જ્યારે ઈસુ પાછા આવ્યા, ત્યારે ભીડે તેમને આવકાર્યા, કારણ, તેઓ સૌ તેમની રાહ જોતા હતા. ⁴¹યાઈરસ નામનો એક માણસ, જે સભાસ્થાનનો અધિકારી હતો, આવ્યો અને ઈસુના પગ પાસે પડ્યો, અને તેમને પોતાને ઘેર આવવાની વિનંતી કરી, ⁴²કારણ, તેને આશરે બાર વર્ષની એકની એક દીકરી હતી, અને તે મરવા પડી હતી. ઈસુ જતા હતા ત્યારે ભીડ તેમના પર ધસી આવતી હતી. ⁴³એક સ્ત્રી બાર વર્ષથી લોહીવા પડતો હતો; તેણે પોતાની બધી આજીવિકા વૈદો પાછળ ખર્ચી નાખી હતી, પણ કોઈ તેને સાજી કરી શક્યું ન હતું. ⁴⁴તેમની પાછળ આવીને તેણે તેમના ઝભ્ભાની કોરને સ્પર્શ કર્યો, અને તરત જ તેનો લોહીવા બંધ થઈ ગયો.

⁴⁵ઈસુએ કહ્યું, “મને કોણે સ્પર્શ કર્યો?” જ્યારે બધાએ ના પાડી, ત્યારે પિતરે કહ્યું, “સ્વામી, ભીડ તો તમારા પર ધસી આવે છે અને તમને દબાવે છે.”

⁴⁶પણ ઈસુએ કહ્યું, “કોઈએ મને સ્પર્શ કર્યો છે, કારણ, મેં જાણ્યું કે મારામાંથી સામર્થ્ય નીકળ્યું.”

⁴⁷પોતે છુપાઈ રહી શકશે નહિ એમ જોઈને તે સ્ત્રી ધ્રૂજતી ધ્રૂજતી આવી, અને તેમની આગળ પડીને, બધાની આગળ જાહેર કર્યું કે તેણે શા માટે તેમને સ્પર્શ કર્યો અને તે કેવી રીતે તરત જ સાજી થઈ ગઈ.

⁴⁸અને તેમણે તેને કહ્યું, “દીકરી, તારા વિશ્વાસે તને સાજી કરી છે; શાંતિએ જા.”

⁴⁹તેઓ હજી બોલતા જ હતા ત્યાં સભાસ્થાનના અધિકારીના ઘરમાંથી કોઈએ આવીને કહ્યું, “તમારી દીકરી મરી ગઈ છે; હવે ગુરુને તસ્દી ન આપો.”

⁵⁰પણ ઈસુએ એ સાંભળીને તેને જવાબ આપ્યો, “બીશ નહિ; ફક્ત વિશ્વાસ કર, એટલે તે બચી જશે.”

⁵¹ઘેર પહોંચીને તેમણે પિતર, યોહાન, યાકૂબ, તથા છોકરીના મા-બાપ સિવાય કોઈને પોતાની સાથે અંદર આવવા દીધા નહિ.

⁵²સૌ રડતા તથા તેને માટે શોક કરતા હતા, પણ તેમણે કહ્યું, “રડો નહિ, કારણ, તે મરી ગઈ નથી, ફક્ત ઊંઘે છે.”

⁵³અને તેઓ તેમની હાંસી કરવા લાગ્યા, કારણ, તેઓ જાણતા હતા કે તે મરી ગઈ છે.

⁵⁴પણ તેમણે તેનો હાથ પકડીને મોટેથી કહ્યું, “દીકરી, ઊઠ.”

⁵⁵તેનો આત્મા પાછો આવ્યો, અને તે તરત જ ઊઠી. તેમણે તેઓને કહ્યું કે તેને કંઈ ખાવાનું આપો. ⁵⁶તેનાં મા-બાપ આશ્ચર્ય પામ્યાં, પણ તેમણે તેઓને આજ્ઞા કરી કે જે બન્યું છે તે કોઈને કહેશો નહિ.