લૂક 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹લોકોને આ બધું કહી રહ્યા પછી ઈસુ કાપરનાહૂમમાં ગયા. ²એક સૂબેદારનો પ્રિય ચાકર બીમાર હતો અને મરવાની અણી પર હતો. ³ઈસુ વિશે સાંભળીને સૂબેદારે યહૂદી વડીલોને મોકલ્યા, અને વિનંતી કરી કે તેઓ આવીને તેના ચાકરને સાજો કરે. ⁴ઈસુ પાસે પહોંચીને તેઓએ આગ્રહથી વિનંતી કરી, “એ માણસ માટે તમે આ કરો એને એ લાયક છે, ⁵કારણ, તે આપણી પ્રજા પર પ્રેમ રાખે છે, અને તેણે જ અમારા માટે સભાસ્થાન બંધાવ્યું છે.” ⁶ઈસુ તેઓની સાથે ગયા. તેઓ ઘરની નજીક પહોંચ્યા ત્યારે સૂબેદારે મિત્રોને મોકલીને કહેવડાવ્યું, “પ્રભુ, તમે તસ્દી ન લો—મારા છાપરા નીચે તમે આવો એવો હું લાયક નથી. ⁷એટલે તમારી પાસે આવવાની પણ મેં હિંમત ન કરી. પણ માત્ર વચન કહો, એટલે મારો ચાકર સાજો થશે. ⁸કેમ કે હું પણ અધિકાર નીચેનો માણસ છું, અને મારા હાથ નીચે સૈનિકો છે. એકને હું કહું છું, ‘જા,’ અને તે જાય છે; બીજાને ‘આવ,’ અને તે આવે છે; મારા ચાકરને ‘આ કર,’ અને તે કરે છે.”

⁹આ સાંભળીને ઈસુ સૂબેદારથી આશ્ચર્ય પામ્યા, અને પોતાની પાછળ આવતી ભીડ તરફ ફરીને કહ્યું, “હું તમને કહું છું, ઇઝરાયલમાં પણ મને આવો વિશ્વાસ મળ્યો નથી.”

¹⁰અને મોકલેલા માણસો ઘરે પાછા આવ્યા ત્યારે ચાકરને સાજો થયેલો જોયો.

ઈસુ વિધવાના પુત્રને સજીવન કરે છે

¹¹થોડા સમય પછી ઈસુ પોતાના શિષ્યો તથા મોટી ભીડ સાથે નાઈન નામના શહેરમાં ગયા. ¹²તેઓ શહેરના દરવાજા નજીક પહોંચ્યા ત્યારે એક મરેલા માણસને બહાર લઈ જવાતો હતો—તે પોતાની માના એકના એક દીકરો હતો, ને તે મા વિધવા હતી—અને શહેરની મોટી ભીડ તેની સાથે હતી.

¹³પ્રભુએ તેને જોઈને તેના પર દયા આવી, અને કહ્યું, “રડીશ નહિ.” ¹⁴પાસે જઈને ઈસુએ ઠાઠડીને સ્પર્શ કર્યો; અને ઊંચકનારા ઊભા રહ્યા, ત્યારે તેમણે કહ્યું, “ઓ જુવાન, હું તને કહું છું, ઊભો થા.”

¹⁵અને મરેલો માણસ બેઠો થયો અને બોલવા લાગ્યો, ને ઈસુએ તેને તેની માને સોંપ્યો.

¹⁶બધાને ભય લાગ્યો; તેઓએ આપણા પિતાની સ્તુતિ કરતાં કહ્યું, “આપણામાં એક મહાન પ્રબોધક ઊભો થયો છે!” “આપણા પિતાએ પોતાના લોકોની મુલાકાત લીધી છે!” ¹⁷અને તેમના વિશેની આ વાત આખા યહૂદિયામાં તથા આસપાસના બધા પ્રદેશમાં ફેલાઈ ગઈ.

યોહાન પૂછે છે: શું આવનાર તમે જ છો?

¹⁸યોહાનના શિષ્યોએ તેને આ બધી વાતો કહી. ત્યારે યોહાને પોતાના બે શિષ્યોને બોલાવ્યા, ¹⁹અને તેઓને પ્રભુ પાસે મોકલીને પુછાવ્યું, “જે આવનાર છે તે તમે જ છો, કે અમે બીજાની રાહ જોઈએ?” ²⁰તે માણસો ઈસુ પાસે પહોંચ્યા ત્યારે તેઓએ કહ્યું, “યોહાન બાપ્તિસ્તે અમને તમારી પાસે મોકલીને પુછાવ્યું છે, ‘જે આવનાર છે તે તમે જ છો, કે અમે બીજા કોઈની રાહ જોઈએ?’”

²¹તે જ ઘડીએ ઈસુએ રોગો, મહામારીઓ તથા દુષ્ટ આત્માઓથી પીડાતા ઘણાને સાજા કર્યા, અને ઘણા અંધજનોને દૃષ્ટિ આપી.

²²તેમણે તેઓને જવાબ આપ્યો, “જે તમે જોયું ને સાંભળ્યું તે યોહાનને જઈને કહો: અંધજનો દેખે છે, પાંગળા ચાલે છે, રક્તપિત્તિયા શુદ્ધ થાય છે, બહેરા સાંભળે છે, મરેલા સજીવન થાય છે, અને ગરીબોને સુવાર્તા સંભળાવવામાં આવે છે. ²³અને જે મારાથી ઠોકર ખાતો નથી તે આશીર્વાદિત છે.”

²⁴યોહાનના સંદેશવાહકો ગયા પછી ઈસુ ભીડ સાથે યોહાન વિશે બોલ્યા, “તમે શું જોવા અરણ્યમાં ગયા હતા? પવનમાં હાલતા બરુને? ²⁵ત્યારે તમે શું જોવા ગયા હતા? મુલાયમ વસ્ત્રો પહેરેલા માણસને? જુઓ—જેઓ ભપકાદાર વસ્ત્રો પહેરે છે ને સુખવિલાસમાં રહે છે, તેઓ તો રાજમહેલોમાં હોય છે. ²⁶પણ તમે શું જોવા ગયા હતા—પ્રબોધકને? હા, હું તમને કહું છું: પ્રબોધક કરતાંય વિશેષ કોઈને. ²⁷જેના વિશે શાસ્ત્ર કહે છે તે આ જ છે: ‘જો, હું મારા સંદેશવાહકને તારી આગળ મોકલું છું, જે તારી આગળ તારો માર્ગ તૈયાર કરશે.’

²⁸હું તમને કહું છું: સ્ત્રીઓથી જન્મેલાઓમાં યોહાન કરતાં મોટો કોઈ નથી—તોપણ આપણા પિતાના રાજમાં જે સૌથી નાનો છે તે તેના કરતાં મોટો છે.”

²⁹(દાણીઓ સહિત બધા લોકોએ આ સાંભળ્યું ત્યારે યોહાનનું બાપ્તિસ્મા પામેલા તેઓએ આપણા પિતાને ન્યાયી માન્યા, ³⁰પણ ફરોશીઓ તથા નિયમશાસ્ત્રીઓએ પોતાને સારુ આપણા પિતાના હેતુનો નકાર કર્યો, ને તેનાથી બાપ્તિસ્મા પામ્યા નહિ.).

³¹“ત્યારે આ પેઢીના લોકોને હું કોની સાથે સરખાવું, અને તેઓ કોના જેવા છે? ³²તેઓ બજારમાં બેઠેલાં બાળકો જેવા છે, જેઓ એકબીજાને કહે છે: ‘અમે તમારા માટે વાંસળી વગાડી, ને તમે નાચ્યા નહિ; અમે શોકગીત ગાયાં, ને તમે રડ્યા નહિ.’ ³³કેમ કે યોહાન બાપ્તિસ્ત રોટલી ન ખાતો તથા દ્રાક્ષાસવ ન પીતો આવ્યો, ને તમે કહો છો, ‘તેને અશુદ્ધ આત્મા વળગ્યો છે.’ ³⁴માનવપુત્ર ખાતાપીતા આવ્યા, ને તમે કહો છો, ‘જુઓ, ખાઉધરો તથા દારૂડિયો, દાણીઓ ને પાપીઓનો મિત્ર!’ ³⁵તોપણ જ્ઞાન તો તેનાં સર્વ સંતાનોથી ન્યાયી ઠરે છે.” ^a a v35 જ્ઞાન પોતે જે નિપજાવે છે તેથી પોતાને સાબિત કરે છે—ઈસુના સાજાપણાં ને સુવાર્તા તેઓ ખરેખર કોણ છે તે બતાવે છે.

ઘણું માફ થયું, તેણે ઘણો પ્રેમ કર્યો

³⁶એક ફરોશીએ ઈસુને પોતાની સાથે જમવાનું નિમંત્રણ આપ્યું; તેઓ ફરોશીના ઘરમાં જઈને જમવા બેઠા. ³⁷તે શહેરની એક સ્ત્રી, જે પાપી હતી, તેને ખબર પડી કે ઈસુ ફરોશીના ઘરમાં જમવા બેઠા છે, ત્યારે તે સુગંધી અત્તરની આરસની શીશી લઈ આવી. ³⁸ઈસુના પગ પાસે તેમની પાછળ ઊભી રહીને રડતાં રડતાં તે પોતાનાં આંસુઓથી તેમના પગ ભીંજવવા લાગી, પોતાના વાળથી તે લૂછ્યા, તેમના પગ ચૂમ્યા, ને અત્તર ચોળ્યું. ³⁹જે ફરોશીએ ઈસુને નિમંત્રણ આપ્યું હતું તેણે આ જોઈને મનમાં વિચાર્યું, “જો એ પ્રબોધક હોત, તો તેને સ્પર્શ કરનારી કોણ છે ને કેવા પ્રકારની સ્ત્રી છે—પાપી છે—એ એ જાણત.”

⁴⁰ઈસુએ તેને જવાબ આપ્યો, “સિમોન, મારે તને કંઈ કહેવું છે.” તેણે કહ્યું, “ગુરુજી, કહો.”

⁴¹“એક શાહુકારના બે દેવાદાર હતા. એક પાંચસો દીનારનું દેવું હતું, ને બીજાને પચાસનું. ⁴²બેમાંથી કોઈ ચૂકવી શક્યું નહિ, એટલે તેણે બન્નેનું દેવું માફ કર્યું. તો તેઓમાંથી કોણ તેના પર વધારે પ્રેમ રાખશે?”

⁴³સિમોને જવાબ આપ્યો, “મને લાગે છે કે જેને તેણે વધારે દેવું માફ કર્યું તે.” ઈસુએ કહ્યું, “તેં સાચો ન્યાય કર્યો.”

⁴⁴પછી સ્ત્રી તરફ ફરીને ઈસુએ સિમોનને કહ્યું, “આ સ્ત્રીને તું જુએ છે? હું તારા ઘરમાં આવ્યો—તેં મારા પગ માટે પાણી આપ્યું નહિ, પણ એણે પોતાનાં આંસુઓથી મારા પગ ભીંજવ્યા ને પોતાના વાળથી તે લૂછ્યા. ⁴⁵તેં મને ચુંબન કર્યું નહિ, પણ હું આવ્યો ત્યારથી એણે મારા પગ ચૂમવાનું બંધ કર્યું નથી. ⁴⁶તેં મારા માથા પર તેલ ચોળ્યું નહિ, પણ એણે મારા પગ પર અત્તર ચોળ્યું છે. ⁴⁷એટલે હું તને કહું છું, એનાં ઘણાં પાપ માફ થયાં છે, કારણ એણે ઘણો પ્રેમ કર્યો. પણ જેને થોડું માફ થાય છે તે થોડો પ્રેમ કરે છે.” ⁴⁸અને તેમણે તેને કહ્યું, “તારાં પાપ માફ થયાં છે.”

⁴⁹ત્યારે તેમની સાથે જમવા બેઠેલાઓ એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા, “આ કોણ છે, જે પાપ પણ માફ કરે છે?”

⁵⁰અને તેમણે તે સ્ત્રીને કહ્યું, “તારા વિશ્વાસે તને બચાવી છે; શાંતિએ જા.”