Lukas 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Sawuse Gusti Yesus rampung anggone ngandika iki kabeh marang wong akeh, banjur lumebu ing kutha Kapernaum. ²Ana abdine sawijining opsir, kang banget ditresnani, lagi lara nemen lan meh mati. ³Bareng krungu bab Gusti Yesus, opsir mau banjur kongkonan para pinituwa Yahudi, nyuwun supaya Gusti Yesus rawuh lan nyarasake abdine. ⁴Satekane ing ngarsane Gusti Yesus, wong-wong mau padha nyuwun kanthi adreng: “Tiyang punika pancen pantes Panjenengan paringi pitulungan, ⁵awit piyambakipun tresna dhateng bangsa kawula, saha piyambakipun ingkang sampun ngedegaken sinagog kangge kawula.” ⁶Gusti Yesus banjur tindak bareng karo wong-wong mau. Bareng wis meh tekan omah, opsir mau kongkonan kanca-kancane matur: “Gusti, sampun kangelan—kawula boten pantes katamuan Panjenengan ing griya kawula. ⁷Pramila kawula ugi boten kumawani sowan dhateng Panjenengan. Nanging cekap Panjenengan ngandika satembung kemawon, abdi kawula tartamtu badhe saras. ⁸Awit kawula piyambak inggih tiyang ingkang wonten ing sangandhaping pangwaos, saha gadhah prajurit ingkang kawula kuwasani. Manawi kawula dhawuh dhateng ingkang satunggal, ‘Lungaa,’ piyambakipun lajeng kesah; dhateng ingkang sanes, ‘Mrenea,’ piyambakipun lajeng dhateng; dhateng abdi kawula, ‘Tindakna iki,’ piyambakipun lajeng nindakaken.”

⁹Bareng midhanget bab iku, Gusti Yesus gumun marang opsir mau, banjur minger marang wong akeh kang padha ndherekake Panjenengane, sarta ngandika: “Aku pitutur marang kowe, pracaya kang kaya mangkene iki durung tau Daktemokake, sanadyan ing antarane wong Israel.”

¹⁰Nalika para kongkonan mau padha mulih menyang omah, abdi mau ketemu wis waras.

Gusti Yesus Nangekake Anake Sawijining Randha

¹¹Ora let suwe, Gusti Yesus tindak menyang sawijining kutha kang jenenge Nain, kadherekake dening para sakabate lan wong akeh banget. ¹²Bareng wis cedhak gapuraning kutha, ana layon diusung metu—yaiku anak lanang ontang-anting saka ibune, sawijining randha—lan akeh wong saka kutha mau kang ngancani randha iku.

¹³Bareng Gusti mirsa randha mau, trenyuh ing galih marga saka welas, banjur ngandika: “Aja nangis.” ¹⁴Panjenengane banjur majeng lan ndemek kranda; wong kang ngusung padha mandheg, sarta Panjenengane ngandika: “He wong anom, Aku pitutur marang kowe, tangia.”

¹⁵Wong kang mati mau banjur tangi lungguh lan wiwit guneman, sarta Gusti Yesus masrahake wong iku marang ibune.

¹⁶Kabeh wong padha kalimputan ing rasa wedi; banjur padha ngluhurake Rama kita: “Ana nabi agung kang jumeneng ing antara kita!” “Rama kita wis ngrawuhi umate!” ¹⁷Pawarta bab Panjenengane iki banjur sumebar ing satanah Yudea kabeh lan ing sakiwa-tengene.

Yokanan Takon: Punapa Panjenengan Punika Ingkang Rawuh?

¹⁸Para sakabate Yokanan padha nglapurake marang Yokanan bab prakara iki kabeh. Yokanan banjur nyeluk sakabate loro, ¹⁹banjur dikongkon sowan marang Gusti: “Punapa Panjenengan punika ingkang badhe rawuh, punapa kawula taksih kedah ngentosi sanesipun?” ²⁰Satekane ing ngarsane Gusti Yesus, wong-wong mau padha matur: “Yokanan Pambaptis ngutus kawula sowan dhateng Panjenengan, nyuwun pirsa: ‘Punapa Panjenengan punika ingkang badhe rawuh, punapa kawula kedah ngentosi tiyang sanes?’”

²¹Ing wayah iku uga Gusti Yesus nyarasake wong akeh saka lelara, memala, lan roh-roh reged, sarta maringi pandeleng marang wong wuta akeh.

²²Paring wangsulane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Padha lungaa, kandhakna marang Yokanan apa kang wis kokdeleng lan kokrungu: wong wuta padha ndeleng, wong lumpuh padha mlaku, wong budhugen padha dadi resik, wong budheg padha krungu, wong mati padha ditangekake, lan wong miskin padha diwartani kabar kabungahan. ²³Lan rahayu wong kang ora kacuwan marga saka Aku.”

²⁴Bareng para kongkonane Yokanan wis padha lunga, Gusti Yesus ngandika marang wong akeh bab Yokanan: “Kowe padha menyang ara-ara samun arep ndeleng apa? Glagah kang obah katiyup angin? ²⁵Yen mangkono, kowe padha metu arep ndeleng apa? Wong kang manganggo sandhangan alus? Delengen—wong kang manganggo sarwa endah lan urip sarwa mewah iku ana ing kraton-kratone para raja. ²⁶Nanging kowe padha metu arep ndeleng apa—nabi? Iya, Aku pitutur marang kowe: ngungkuli nabi. ²⁷Yokanan iki kang kasebut ing Kitab Suci: ‘Lah, Aku ngutus utusanKu ndhisiki Kowe, kang bakal nyawisake dalanMu ana ing ngarepMu.’

²⁸Aku pitutur marang kowe: ing antarane wong kang lair saka wong wadon, ora ana kang ngungkuli Yokanan—nanging wong kang asor dhewe ing Kratone Rama kita iku luwih gedhe tinimbang Yokanan.”

²⁹(Bareng wong akeh kabeh, kalebu para juru-mupu-beya, padha krungu bab iku, padha ngakoni yen Rama kita iku adil, amarga wis padha dibaptis kalawan baptise Yokanan, ³⁰nanging para wong Farisi lan para ahli Toret padha nampik karsane Rama kita tumrap awake dhewe, amarga ora gelem dibaptis dening Yokanan.).

³¹“Dadi, wong-wong ing jaman iki arep Dakpadhakake karo apa, lan padha kaya apa? ³²Padha kaya bocah-bocah kang lungguh ing pasar, kang padha nguwuh-uwuh marang kancane: ‘Kowe wis padha dakunekake suling, nanging kowe ora padha njoged; aku wis padha ngidungake kidung sungkawa, nanging kowe ora padha nangis.’ ³³Awit Yokanan Pambaptis teka ora mangan roti lan ora ngombe anggur, nanging kowe padha kandha: ‘Dheweke kepanjingan dhemit.’ ³⁴Putraning Manungsa rawuh karo dhahar lan ngunjuk, nanging kowe padha kandha: ‘Delengen, wong kang karem mangan lan endem, kancane para juru-mupu-beya lan wong dosa!’ ³⁵Ewadene kawicaksanan iku kabukten bener dening sakabehing anak-anake.” ^a a v35 Kawicaksanan mbuktekake awake dhewe lantaran apa kang diasilake—kasarasan lan kabar kabungahan kang saka Gusti Yesus nuduhake sapa Panjenengane kang sanyata.

Akeh Diapura, Akeh Anggone Tresna

³⁶Ana sawijining wong Farisi kang ngulemi Gusti Yesus dhahar bareng; Panjenengane banjur lumebu ing omahe wong Farisi mau lan lenggah dhahar. ³⁷Ana sawijining wong wadon ing kutha kono, wong dosa, krungu yen Gusti Yesus lenggah dhahar ing omahe wong Farisi mau, banjur nggawa gendul alabaster isi lenga wangi. ³⁸Karo nangis, wong wadon mau ngadeg ing samburine Gusti Yesus, ing sacedhake sampeyane, banjur wiwit mbasahi sampeyane nganggo luhe, diusapi nganggo rambute, diambungi sampeyane, lan dijebadi nganggo lenga wangi mau. ³⁹Bareng wong Farisi kang ngulemi mau weruh bab iku, banjur mbatin: “Saupama wong iki nabi, mesthi ngreti sapa kang ndemek Panjenengane lan wong wadon kaya apa iki—yaiku wong dosa.”

⁴⁰Gusti Yesus banjur ngandika marang wong Farisi mau: “Simon, Aku arep ngandhakake sawijining prakara marang kowe.” Wangsulane Simon: “Sumangga ngandika, Guru.”

⁴¹“Ana sawijining wong kang ngutangake dhuwit, duwe wong kang utang loro. Kang siji utang limang atus dinar, dene sijine seket dinar. ⁴²Sarehne wong loro mau padha-padha ora bisa nyaur, utange sakarone banjur diapura kabeh. Dadi, saka wong loro mau, endi kang bakal luwih tresna marang wong kang ngutangake mau?”

⁴³Wangsulane Simon: “Miturut pangraos kula, inggih tiyang ingkang dipunapunten utangipun langkung kathah.” Pangandikane Gusti Yesus: “Bener panemumu.”

⁴⁴Panjenengane banjur minger marang wong wadon mau, sarta ngandika marang Simon: “Apa kowe ndeleng wong wadon iki? Nalika Aku lumebu ing omahmu—kowe ora ngulungake banyu kanggo wisuh sampeyanKu, nanging wong wadon iki mbasahi sampeyanKu nganggo luhe lan ngusapi nganggo rambute. ⁴⁵Kowe ora ngaras Aku, nanging wong wadon iki, wiwit Aku lumebu, ora leren-leren anggone ngambungi sampeyanKu. ⁴⁶Kowe ora njebadi mustakaKu nganggo lenga, nanging wong wadon iki njebadi sampeyanKu nganggo lenga wangi. ⁴⁷Mulane Aku pitutur marang kowe, dosane kang akeh iku wis diapura, amarga dheweke wis tresna banget. Nanging sapa kang mung sithik diapura, iya mung sithik anggone tresna.” ⁴⁸Panjenengane banjur ngandika marang wong wadon mau: “Dosamu wis diapura.”

⁴⁹Para tamu liyane banjur wiwit padha takon-tinakon: “Sapa ta wong iki, kok malah bisa ngapura dosa?”

⁵⁰Panjenengane banjur ngandika marang wong wadon mau: “Pracayamu wis mitulungi kowe; lungaa kanthi tentrem-rahayu.”