Ewangelia Łukasza 7

7 ¹Gdy skończył mówić to wszystko do ludu, wszedł do Kafarnaum. ²Sługa pewnego setnika, bardzo mu drogi, chorował i był bliski śmierci. ³Usłyszawszy o Jezusie, setnik posłał do niego starszych żydowskich z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego sługę. ⁴Gdy dotarli do Jezusa, usilnie go prosili: zasługuje na to, abyś mu to uczynił, ⁵bo kocha nasz naród i to on zbudował nam naszą synagogę. ⁶Jezus poszedł z nimi. Był już niedaleko domu, gdy setnik posłał przyjaciół, by powiedzieli: „Panie, nie trudź się — nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach. ⁷Dlatego nie śmiałem sam przyjść do ciebie. Ale powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. ⁸Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy. Mówię jednemu: «Idź», i idzie; drugiemu: «Chodź», i przychodzi; a mojemu słudze: «Zrób to», i robi.”

⁹Gdy Jezus to usłyszał, zdumiał się nim, odwrócił się do tłumu, który szedł za nim, i rzekł: „Powiadam wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.”

¹⁰A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

Jezus wskrzesza syna wdowy

¹¹Wkrótce potem poszedł do miasta zwanego Nain, a z nim szli jego uczniowie i wielki tłum. ¹²Gdy zbliżał się do bramy miasta, właśnie wynoszono zmarłego — jedynego syna matki, która była wdową — a z nią szedł wielki tłum z miasta.

¹³Gdy Pan ją ujrzał, zlitował się nad nią i rzekł: „Nie płacz.” ¹⁴Podszedł i dotknął mar; niosący zatrzymali się, a on rzekł: „Młodzieńcze, tobie mówię, wstań.”

¹⁵A zmarły usiadł i zaczął mówić; i oddał go Jezus jego matce.

¹⁶Wszystkich ogarnął strach; wielbili naszego Ojca, mówiąc: „Wielki prorok powstał wśród nas!” „Nasz Ojciec nawiedził swój lud!” ¹⁷I rozeszła się ta wieść o nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

Jan pyta: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść?

¹⁸Uczniowie Jana donieśli mu o tym wszystkim. Wtedy Jan przywołał dwóch spośród swoich uczniów, ¹⁹i posłał ich do Pana z pytaniem: „Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?” ²⁰Gdy ci ludzie przyszli do niego, rzekli: „Jan Chrzciciel posłał nas do ciebie z pytaniem: «Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać kogoś innego?»”

²¹W tej właśnie godzinie uzdrowił wielu z chorób, dolegliwości i złych duchów, a wielu ślepym przywrócił wzrok.

²²Odpowiedział im: „Idźcie i powiedzcie Janowi, co widzieliście i słyszeliście: ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci są oczyszczani, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest dobra nowina. ²³I błogosławiony jest ten, kto się mną nie zgorszy.”

²⁴Gdy posłańcy Jana odeszli, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: „Co wyszliście oglądać na pustynię? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? ²⁵Co więc wyszliście zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty odzianego? Oto ci, którzy noszą wspaniałe szaty i żyją w zbytku, przebywają w pałacach królewskich. ²⁶Ale co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, powiadam wam: kogoś więcej niż proroka. ²⁷To o nim mówi Pismo: «Oto posyłam mego posłańca przed tobą, aby przygotował twoją drogę przed tobą.»

²⁸Powiadam wam: nikt z narodzonych z kobiet nie jest większy od Jana — lecz najmniejszy w Królestwie naszego Ojca jest większy od niego.”

²⁹(Gdy cały lud, a także celnicy, to usłyszeli, uznali naszego Ojca za sprawiedliwego, przyjąwszy chrzest Janowy, ³⁰lecz faryzeusze i znawcy Prawa odrzucili zamysł naszego Ojca wobec siebie, nie przyjąwszy od niego chrztu).

³¹„Do kogo więc mam przyrównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? ³²Podobni są do dzieci, które siedzą na rynku i wołają jedne do drugich: «Graliśmy wam na flecie, a nie tańczyliście; śpiewaliśmy pieśni żałobne, a nie płakaliście.» ³³Bo przyszedł Jan Chrzciciel, nie jedząc chleba ani nie pijąc wina, a wy mówicie: «Ma demona.» ³⁴Przyszedł Syn Człowieczy, jedząc i pijąc, a wy mówicie: «Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników!» ³⁵A jednak mądrość została usprawiedliwiona przez wszystkie swoje dzieci.” ^a a v35 Mądrość dowodzi siebie przez to, co wydaje — uzdrowienia Jezusa i dobra nowina pokazują, kim on naprawdę jest.

Wiele jej odpuszczono — wiele umiłowała

³⁶Pewien faryzeusz zaprosił go na posiłek; wszedł więc do domu faryzeusza i zasiadł do stołu. ³⁷A pewna kobieta w mieście, grzesznica, dowiedziawszy się, że zasiadł do stołu w domu faryzeusza, przyniosła alabastrowy flakonik olejku. ³⁸Stanąwszy z tyłu u jego stóp, płacząc, zaczęła łzami oblewać jego stopy i wycierać je swoimi włosami, całowała jego stopy i namaszczała je olejkiem. ³⁹Widząc to, faryzeusz, który go zaprosił, pomyślał sobie: „Gdyby ten był prorokiem, wiedziałby, kto i jaka kobieta go dotyka — że jest grzesznicą.”

⁴⁰Jezus odezwał się do niego: „Szymonie, mam ci coś do powiedzenia.” A on rzekł: „Powiedz, Nauczycielu.”

⁴¹„Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był winien pięćset denarów, a drugi pięćdziesiąt. ⁴²Ponieważ nie mieli z czego oddać, obu darował dług. Który więc z nich będzie go bardziej miłował?”

⁴³Szymon odpowiedział: „Sądzę, że ten, któremu więcej darował.” A Jezus rzekł: „Dobrze osądziłeś.”

⁴⁴I zwróciwszy się do kobiety, rzekł do Szymona: „Czy widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu — nie dałeś wody na moje stopy, a ona łzami oblała moje stopy i otarła je swoimi włosami. ⁴⁵Nie dałeś mi pocałunku, a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować moich stóp. ⁴⁶Nie namaściłeś mi głowy oliwą, a ona namaściła moje stopy olejkiem. ⁴⁷Dlatego powiadam ci: odpuszczone są jej liczne grzechy, bo bardzo umiłowała. Komu zaś mało się odpuszcza, ten mało miłuje.” ⁴⁸A do niej rzekł: „Odpuszczone są twoje grzechy.”

⁴⁹Wtedy współbiesiadnicy zaczęli mówić jeden do drugiego: „Kim jest ten, który nawet grzechy odpuszcza?”

⁵⁰A do kobiety rzekł: „Twoja wiara cię zbawiła; idź w pokoju.”