لوقا 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹جڏهن هن ماڻهن کي اهي سڀ ڳالهيون ٻڌائي پوريون ڪيون، تڏهن ڪفرنحوم ۾ آيو. ²هڪ صوبيدار جو نوڪر، جيڪو کيس تمام پيارو هو، بيمار ٿي مرڻ وارو هو. ³يسوع بابت ٻڌي صوبيدار يهودين جي ڪجهه بزرگن کي موڪليو، جن کيس عرض ڪيو تہ اچي سندس نوڪر کي شفا ڏئي. ⁴اهي يسوع وٽ پهچي کيس ڏاڍي منٿ ڪرڻ لڳا تہ هو انهيءَ لائق آهي جو تون هن لاءِ اهو ڪرين، ⁵ڇاڪاڻ تہ هو اسان جي قوم سان پيار ڪري ٿو ۽ اسان لاءِ عبادتخانو هن ئي ٺهرايو آهي. ⁶يسوع انهن سان گڏ هليو. جڏهن اڃا گھر کان ٿورو پري هو، تڏهن صوبيدار دوستن کي موڪلي چوايو تہ ”اي خداوند، پاڻ کي تڪليف نہ ڏي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ انهيءَ لائق ناهيان جو تون منهنجي ڇت هيٺ اچين. ⁷انهيءَ ڪري مون پاڻ کي تو وٽ اچڻ جي لائق نہ سمجهيو. رڳو هڪ لفظ چئو تہ منهنجو نوڪر چڱو ٿي وڃي. ⁸ڇاڪاڻ تہ آءٌ بہ اختيار هيٺ هڪ ماڻهو آهيان ۽ منهنجي هيٺ سپاهي آهن. آءٌ هڪ کي چوان ٿو تہ ’وڃ،‘ تہ هو وڃي ٿو؛ ٻئي کي تہ ’اچ،‘ تہ هو اچي ٿو؛ ۽ پنهنجي نوڪر کي تہ ’اهو ڪر،‘ تہ هو اهو ڪري ٿو.“

⁹يسوع اهو ٻڌي صوبيدار تي حيران ٿيو ۽ پنهنجي پٺيان ايندڙ ميڙ ڏانهن ڦري چيائين تہ ”آءٌ اوهان کي ٻڌايان ٿو تہ مون اسرائيل ۾ بہ اهڙو ايمان نہ لڌو آهي.“

¹⁰جڏهن موڪليل ماڻهو گھر موٽي آيا، تڏهن نوڪر کي تندرست لڌائون.

يسوع هڪ بيوه جي پٽ کي جيئرو ڪيو

¹¹ٿوري دير کانپوءِ هو پنهنجن شاگردن ۽ وڏي ميڙ سان گڏ نائين نالي هڪ شهر ڏانهن هليو. ¹²جڏهن هو شهر جي دروازي جي ويجهو پهتو، تڏهن هڪ مئل ماڻهو کي ٻاهر کڻي پئي آيا—اهو پنهنجي ماءُ جو هڪڙو ئي پٽ هو، ۽ ماءُ بيوه هئي—۽ شهر جو وڏو ميڙ ساڻس گڏ هو.

¹³جڏهن خداوند ان کي ڏٺو، تڏهن کيس رحم آيو ۽ چيائينس تہ ”نہ روءِ.“ ¹⁴ويجهو وڃي کٽ کي هٿ لڳايائين، تہ کڻندڙ بيهي رهيا، پوءِ چيائين تہ ”اي جوان، آءٌ تو کي چوان ٿو تہ اُٿ.“

¹⁵تڏهن مئل ماڻهو اُٿي ويٺو ۽ ڳالهائڻ لڳو، ۽ يسوع ان کي سندس ماءُ جي حوالي ڪيو.

¹⁶سڀني کي خوف ورتو، ۽ اهي اسان جي پيءُ جي واکاڻ ڪندي چوڻ لڳا تہ ”اسان ۾ هڪ وڏو نبي اُٿيو آهي!“ ۽ ”اسان جي پيءُ پنهنجي قوم جي سار لڌي آهي!“ ¹⁷هن بابت هيءَ خبر سڄي يهوديه ۽ آس پاس جي سڄي علائقي ۾ پکڙجي وئي.

يوحنا پڇي ٿو تہ ڇا تون اهو آهين؟

¹⁸يوحنا جي شاگردن کيس اهي سڀ ڳالهيون ٻڌايون. تڏهن يوحنا پنهنجن شاگردن مان ٻن کي گھرايو، ¹⁹کين خداوند ڏانهن موڪلي چيائين تہ ”ڇا تون اهو آهين جيڪو اچڻ وارو آهي، يا اسان ڪنهن ٻئي جي واٽ ڏسون؟“ ²⁰جڏهن اهي ماڻهو وٽس پهتا، تڏهن چيائون تہ ”يوحنا بپتسما ڏيندڙ اسان کي تو وٽ موڪليو آهي ۽ پڇيو اٿس تہ ’ڇا تون اهو آهين جيڪو اچڻ وارو آهي، يا اسان ڪنهن ٻئي جي واٽ ڏسون؟‘“

²¹انهيءَ ئي گھڙيءَ ۾ ڪيترن کي بيمارين، آزارن ۽ بدروحن کان شفا ڏنائين، ۽ ڪيترن انڌن کي نظر عطا ڪيائين.

²²کين وراڻيائين تہ ”وڃو، يوحنا کي ٻڌايو تہ اوهان جيڪي ڏٺو ۽ ٻڌو آهي، اهو هي آهي تہ انڌا ڏسن ٿا، لنگڙا هلن ٿا، ڪوڙهي پاڪ ٿين ٿا، ٻوڙا ٻڌن ٿا، مئل جيئرا ٿين ٿا، ۽ غريبن کي خوشخبري ٻڌائي وڃي ٿي. ²³جيڪو مون ڪري ٿڙي نہ پوي، سو برڪت وارو آهي.“

²⁴جڏهن يوحنا جا قاصد هليا ويا، تڏهن يسوع ميڙ کي يوحنا بابت چوڻ لڳو تہ ”اوهان بيابان ۾ ڇا ڏسڻ ويا هئا؟ واءَ ۾ لڏندڙ ڪانو؟ ²⁵پوءِ اوهان ٻاهر ڇا ڏسڻ نڪتا هئا؟ نرم ڪپڙا پاتل ماڻهو؟ ڏسو، شاهي لباس پاتل ۽ عيش ۾ رهندڙ بادشاهن جي محلن ۾ آهن. ²⁶پر اوهان ڇا ڏسڻ نڪتا هئا؟ ڪو نبي؟ ها، آءٌ اوهان کي ٻڌايان ٿو تہ نبيءَ کان بہ وڌيڪ. ²⁷هي اهو آهي جنهن بابت پاڪ ڪتاب ۾ لکيل آهي تہ ’ڏس، آءٌ پنهنجو قاصد تو کان اڳ موڪليان ٿو، جيڪو تنهنجي اڳيان تنهنجي واٽ تيار ڪندو.‘

²⁸آءٌ اوهان کي ٻڌايان ٿو تہ عورتن مان جيڪي ڄاوا آهن، تن مان يوحنا کان وڏو ڪو ناهي، تڏهن بہ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ سڀ کان ننڍو بہ هن کان وڏو آهي.“

²⁹(جڏهن سڀني ماڻهن، محصول وصول ڪندڙن سميت، اهو ٻڌو، تڏهن يوحنا جي بپتسما سان بپتسما ورتائون ۽ اسان جي پيءُ کي سچو ڄاتائون، ³⁰پر فريسين ۽ شريعت جي عالمن، يوحنا کان بپتسما نہ وٺي، اسان جي پيءُ جي مرضي پنهنجي لاءِ رد ڪئي.).

³¹”ان ڪري هن زماني جي ماڻهن کي آءٌ ڪنهن سان ڀيٽيان، ۽ اهي ڪنهن جهڙا آهن؟ ³²اهي انهن ٻارن جهڙا آهن جيڪي بازار ۾ ويٺا هڪ ٻئي کي سڏي چون ٿا تہ ’اسان اوهان لاءِ بانسري وڄائي، پر اوهان نہ نچيو؛ اسان ماتم جا گيت ڳايا، پر اوهان نہ روئيا.‘ ³³ڇاڪاڻ تہ يوحنا بپتسما ڏيندڙ نہ ماني کائيندو آيو نہ شراب پيئندو، ۽ اوهان چئو ٿا تہ ’هن ۾ ڀوت آهي.‘ ³⁴ابنِ آدم کائيندو پيئندو آيو، ۽ اوهان چئو ٿا تہ ’ڏسو، پيٽو ۽ شرابي ماڻهو، محصول وصول ڪندڙن ۽ گنهگارن جو دوست!‘ ³⁵تڏهن بہ حڪمت پنهنجن سڀني ٻارن جي ڪري سچي ٺهري ٿي.“ ^a a v35 حڪمت پنهنجن نتيجن مان ثابت ٿئي ٿي — يسوع جون شفائون ۽ خوشخبري ظاهر ڪن ٿيون تہ هو حقيقت ۾ ڪير آهي.

جنهن کي گھڻو معاف ٿيو، تنهن گھڻو پيار ڪيو

³⁶هڪ فريسيءَ کيس پاڻ سان گڏ ماني کائڻ جي دعوت ڏني، سو هو فريسيءَ جي گھر ۾ وڃي ماني تي ويٺو. ³⁷شهر جي هڪ گنهگار عورت کي جڏهن خبر پئي تہ هو فريسيءَ جي گھر ۾ ماني تي ويٺو آهي، تڏهن سنگ مرمر جي شيشي ۾ عطر کڻي آئي. ³⁸هوءَ سندس پٺيان سندس پيرن وٽ بيهي، روئيندي، پنهنجن ڳوڙهن سان سندس پير آليا ڪرڻ لڳي؛ پنهنجن وارن سان اهي اگھيائين، سندس پير چميائين ۽ انهن تي عطر مليائين. ³⁹جنهن فريسيءَ کيس دعوت ڏني هئي، تنهن اهو ڏسي دل ۾ چيو تہ ”جيڪڏهن هي نبي هجي ها تہ ڄاڻي ها تہ جيڪا کيس ڇهي پئي، سا ڪير ۽ ڪهڙي قسم جي عورت آهي—گنهگار.“

⁴⁰يسوع کيس وراڻيو تہ ”شمعون، مون کي تو سان ڪجهه چوڻو آهي.“ هن چيو تہ ”استاد، چئو.“

⁴¹”هڪ ساهوڪار جا ٻه قرضدار هئا. هڪ جي ذمي پنج سؤ دينار هئا ۽ ٻئي جي ذمي پنجاهه. ⁴²ڇاڪاڻ تہ ٻنهي وٽ ڀرڻ جو وَس نہ هو، تنهنڪري ٻنهي جو قرض معاف ڪيائين. پوءِ انهن مان ڪهڙو کيس وڌيڪ پيار ڪندو؟“

⁴³شمعون وراڻيو تہ ”منهنجي خيال ۾ اهو، جنهن کي وڏو قرض معاف ڪيائين.“ يسوع چيس تہ ”تو ٺيڪ فيصلو ڪيو.“

⁴⁴پوءِ عورت ڏانهن ڦري شمعون کي چيائين تہ ”هن عورت کي ڏسين ٿو؟ آءٌ تنهنجي گھر ۾ آيس—تو منهنجن پيرن لاءِ پاڻي نہ ڏنو، پر هن پنهنجن ڳوڙهن سان منهنجا پير آليا ڪيا ۽ پنهنجن وارن سان اگھيا. ⁴⁵تو مون کي چمي نہ ڏني، پر جڏهن آءٌ اندر آيس، تڏهن کان وٺي هن منهنجا پير چمڻ بند نہ ڪيا آهن. ⁴⁶تو منهنجي مٿي تي تيل نہ مليو، پر هن منهنجن پيرن تي عطر مليو آهي. ⁴⁷تنهنڪري آءٌ تو کي ٻڌايان ٿو تہ هن جا گھڻا گناهه معاف ڪيا ويا آهن، ڇاڪاڻ تہ هن گھڻو پيار ڪيو. پر جنهن کي ٿورو معاف ٿئي ٿو، سو ٿورو پيار ڪري ٿو.“ ⁴⁸پوءِ عورت کي چيائينس تہ ”تنهنجا گناهه معاف ڪيا ويا آهن.“

⁴⁹تڏهن ساڻس گڏ ويٺلن پاڻ ۾ پڇڻ شروع ڪيو تہ ”هي ڪير آهي جيڪو گناهه بہ معاف ٿو ڪري؟“

⁵⁰پوءِ عورت کي چيائين تہ ”تنهنجي ايمان تو کي بچايو آهي؛ سلامتيءَ سان وڃ.“