لوقا 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹هڪ سبت جي ڏينهن يسوع اناج جي ٻنين مان لنگهيو، ۽ سندس شاگرد ڏاڻن جا گُڇا ڇني، هٿن ۾ مهٽي کائڻ لڳا. ²فريسين مان ڪن چيو تہ ”اوهين اهو ڇو ٿا ڪريو جيڪو سبت جي ڏينهن روا ناهي؟“

³يسوع کين وراڻيو تہ ”ڇا اوهان اهو نہ پڙهيو آهي جيڪو دائود ڪيو، جڏهن هو ۽ سندس ساٿي بکايل هئا، ⁴تہ ڪيئن هو اسان جي پيءُ جي گهر ۾ داخل ٿيو، حضوري واري ماني کڻي کاڌائين، ۽ پنهنجن ساٿين کي بہ ڏنائين، جيتوڻيڪ ڪاهنن کانسواءِ ٻئي ڪنهن لاءِ اها کائڻ روا ناهي؟“ ⁵پوءِ کين چيائين تہ ”ابنِ آدم سبت جو خداوند آهي.“

⁶هڪ ٻئي سبت تي هو عبادتخاني ۾ وڃي تعليم ڏيڻ لڳو؛ اتي هڪ ماڻهو هو جنهن جو ساڄو هٿ سُڪل هو. ⁷ڪاتب ۽ فريسي کيس ڌيان سان نهاريندا رهيا تہ ڏسون سبت جي ڏينهن شفا ڏئي ٿو يا نہ، تہ جيئن مٿس ڪو الزام لڳائڻ جو سبب لهن.

⁸پر يسوع سندن خيال ڄاڻي، سُڪل هٿ واري ماڻهوءَ کي چيو تہ ”اُٿ ۽ هتي بيھ.“ تڏهن هو اُٿي بيٺو. ⁹پوءِ يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کان پڇان ٿو تہ سبت جي ڏينهن ڀلائي ڪرڻ روا آهي يا برائي ڪرڻ، جان بچائڻ يا ناس ڪرڻ؟“ ¹⁰چوڌاري سڀني ڏانهن نهاري، ان ماڻهوءَ کي چيائين تہ ”پنهنجو هٿ ڊگهو ڪر.“ هن ائين ڪيو، ۽ سندس هٿ ٺيڪ ٿي ويو.

¹¹پر هو غضب سان ڀرجي ويا، ۽ هڪٻئي سان صلاح ڪرڻ لڳا تہ يسوع سان ڇا ڪجي.

ٻارهن رسولن جي چونڊ

¹²انهن ڏينهن ۾ يسوع دعا ڪرڻ لاءِ جبل تي ويو، ۽ سڄي رات اسان جي پيءُ سان دعا ۾ گذاريائين. ¹³جڏهن ڏينهن ٿيو تڏهن پنهنجن شاگردن کي سڏي، انهن مان ٻارهن چونڊيائين، جن کي رسول نالو ڏنائين: ¹⁴شمعون، جنهن کي پطرس نالو ڏنائين، ۽ سندس ڀاءُ اندرياس؛ يعقوب ۽ يوحنا؛ فلپس ۽ برتلمائي؛ ¹⁵متي ۽ توما؛ حلفي جو پٽ يعقوب، ۽ شمعون جيڪو غيور سڏبو هو؛ ¹⁶يعقوب جو پٽ يهودا، ۽ يهودا اسڪريوتي، جيڪو غدار ٿيو.

پيءُ جي قدرت ميڙن کي شفا ڏيندي آهي

¹⁷هو انهن سان گڏ هيٺ لهي هڪ سنئين جاءِ تي بيٺو؛ اتي سندس شاگردن جو وڏو ميڙ هو، ۽ سڄي يهوديہ، يروشلم ۽ صور ۽ صيدا جي ساحل کان آيل ماڻهن جو وڏو انبوهه بہ هو. ¹⁸اهي کيس ٻڌڻ ۽ پنهنجين بيمارين کان شفا حاصل ڪرڻ لاءِ آيا هئا؛ ناپاڪ روحن جي تڪليف ۾ مبتلا ماڻهو بہ شفا ياب ٿيا. ¹⁹سڄو ميڙ کيس ڇهڻ جي ڪوشش ڪندو رهيو، ڇاڪاڻ تہ سندس مان قدرت نڪري سڀني کي شفا ڏيندي هئي.

²⁰پنهنجن شاگردن ڏانهن نهاري چيائين تہ ”مبارڪ آهيو اوهين جيڪي غريب آهيو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي اوهان جي آهي.

²¹”مبارڪ آهيو اوهين جيڪي هاڻي بکايل آهيو، ڇاڪاڻ تہ اوهين رڄندا. مبارڪ آهيو اوهين جيڪي هاڻي روئو ٿا، ڇاڪاڻ تہ اوهين کلندا. ²²مبارڪ آهيو اوهين، جڏهن ماڻهو اوهان سان نفرت ڪن، ۽ جڏهن اوهان کي خارج ڪن، ملامت ڪن ۽ اوهان جي نالي کي بڇڙو سمجهي رد ڪن، ابنِ آدم جي ڪري. ²³انهيءَ ڏينهن خوش ٿيو ۽ خوشيءَ مان ٽپا ڏيو، ڇاڪاڻ تہ آسمان ۾ اوهان جو اجر وڏو آهي؛ ڇاڪاڻ تہ انهن ستائيندڙن جي ابن ڏاڏن نبين سان ائين ئي ڪيو.

²⁴پر افسوس اوهان تي جيڪي دولتمند آهيو، ڇاڪاڻ تہ اوهان کي پنهنجو آرام اڳ ۾ ئي ملي چڪو آهي. ²⁵افسوس اوهان تي جيڪي هاڻي رڄيل آهيو، ڇاڪاڻ تہ اوهين بکايا ٿيندا. افسوس اوهان تي جيڪي هاڻي کلو ٿا، ڇاڪاڻ تہ اوهين ماتم ڪندا ۽ روئندا. ²⁶افسوس اوهان تي، جڏهن سڀيئي ماڻهو اوهان جي واکاڻ ڪن، ڇاڪاڻ تہ انهن چاپلوسن جي ابن ڏاڏن ڪوڙن نبين سان ائين ئي ڪيو.

پنهنجن دشمنن سان پيار ڪريو

²⁷پر اوهان ٻڌندڙن کي آءٌ ٿو چوان تہ پنهنجن دشمنن سان پيار ڪريو، جيڪي اوهان کان نفرت ڪن ٿا تن سان ڀلائي ڪريو، ²⁸جيڪي اوهان کي ڪوسين ٿا تن کي برڪت ڏيو، جيڪي اوهان سان بدسلوڪي ڪن ٿا تن لاءِ دعا ڪريو. ²⁹جيڪو اوهان جي هڪ ڳل تي چماٽ هڻي، تنهن کي ٻيو بہ پيش ڪريو؛ ۽ جيڪو اوهان جو چوغو کڻي، تنهن کان پنهنجو قميص نہ روڪيو. ³⁰جيڪو بہ اوهان کان گهري تنهن کي ڏيو، ۽ جيڪو اوهان جو کنيو وڃي ان کي موٽائي نہ گهرو. ³¹جيئن اوهين گهرو ٿا تہ ماڻهو اوهان سان ڪن، تيئن اوهين بہ انهن سان ڪريو.

³²جيڪي اوهان سان پيار ڪن ٿا، تن سان ئي پيار ڪرڻ—ان ۾ اوهان جي ڪهڙي واکاڻ؟ ڇاڪاڻ تہ گنهگار بہ پنهنجن پيار ڪندڙن سان پيار ڪن ٿا. ³³جيڪڏهن اوهين انهن سان ڀلائي ڪريو جيڪي اوهان سان ڀلائي ڪن، تہ ان ۾ اوهان جي ڪهڙي واکاڻ؟ گنهگار بہ ائين ئي ڪن ٿا. ³⁴جيڪڏهن اوهين موٽائي ملڻ جي اميد تي قرض ڏيو، تہ ان ۾ ڪهڙي واکاڻ؟ گنهگار بہ گنهگارن کي قرض ڏين ٿا تہ جيئن ايترو ئي واپس وٺن. ³⁵پر پنهنجن دشمنن سان پيار ڪريو، ڀلائي ڪريو، ۽ ڪجهہ موٽڻ جي اميد کانسواءِ قرض ڏيو؛ تڏهن اوهان جو اجر وڏو ٿيندو، ۽ اوهين سڀ کان مٿانهين جا ٻار ٿيندا، ڇاڪاڻ تہ هو ناشڪرن ۽ بدڪارن تي بہ مهربان آهي. ³⁶جيئن اوهان جو پيءُ رحم وارو آهي، تيئن اوهين بہ رحم وارا ٿيو.

فيصلو نہ ڪريو

³⁷فيصلو نہ ڪريو، تہ اوهان تي بہ فيصلو نہ ڪيو ويندو. ڏوهاري نہ ٺهرايو، تہ اوهين بہ ڏوهاري نہ ٺهرايا ويندا. معاف ڪريو، تہ اوهان کي بہ معاف ڪيو ويندو. ³⁸ڏيو، تہ اوهان کي ڏنو ويندو: چڱو ماپو—دٻايل، لوڏيل، ڇلڪندڙ—اوهان جي جهولي ۾ وڌو ويندو. ڇاڪاڻ تہ جنهن ماپي سان اوهين ماپيندا، ان ئي سان اوهان لاءِ ماپيو ويندو.“

³⁹کين هڪ مثال بہ ڏنائين تہ ”ڇا انڌو انڌي کي رستو ڏيکاري سگهي ٿو؟ ڇا ٻئي کڏ ۾ نہ ڪرندا؟ ⁴⁰ڪو شاگرد پنهنجي استاد کان مٿي نہ آهي؛ جيڪو پوريءَ طرح تربيت ورتل هوندو سو پنهنجي استاد جهڙو ٿيندو. ⁴¹تون پنهنجي ڀاءُ جي اک ۾ تنڪو ڇو ٿو ڏسين، ۽ پنهنجي اک جي شهتير ڏانهن ڌيان ڇو نہ ٿو ڏين؟ ⁴²جڏهن تون پنهنجي اک جو شهتير نہ ٿو ڏسين، تڏهن پنهنجي ڀاءُ کي ڪيئن ٿو چئي سگهين تہ ’ڀاءُ، اچ تہ آءٌ تنهنجي اک مان تنڪو ڪڍان،‘ اي رياڪار! پهرين پنهنجي اک مان شهتير ڪڍ، پوءِ تون صاف ڏسي پنهنجي ڀاءُ جي اک مان تنڪو ڪڍي سگهندين.

پنهنجي ميوي مان سڃاتو وڃي ٿو

⁴³ڇاڪاڻ تہ ڪو چڱو وڻ بڇڙو ميوو نہ ٿو ڏئي، ۽ نہ وري ڪو بڇڙو وڻ چڱو ميوو ٿو ڏئي. ⁴⁴هر وڻ پنهنجي ئي ميوي سان سڃاتو وڃي ٿو؛ ڪنڊن مان انجير نہ ٿا لهن، ۽ نہ وري ڪنڊي ٻوٽي مان انگور ٽوڙيا وڃن ٿا. ⁴⁵چڱو ماڻهو دل جي چڱي خزاني مان چڱائي ڪڍي ٿو؛ بڇڙو ماڻهو بڇڙي خزاني مان بڇڙائي ڪڍي ٿو؛ ڇاڪاڻ تہ وات اهو ئي ٿو ڳالهائي جيڪو دل ۾ ڀريل آهي.

پٿر تي اڏيو

⁴⁶اوهين مون کي ’اي خداوند، اي خداوند‘ ڇو ٿا چئو، ۽ جيڪو آءٌ ٿو چوان سو نہ ٿا ڪريو؟ ⁴⁷جيڪو بہ مون وٽ اچي، منهنجون ڳالهيون ٻڌي ۽ انهن تي عمل ڪري، آءٌ اوهان کي ڏيکاريان ٿو تہ هو ڪهڙي جهڙو آهي: ⁴⁸هو ان ماڻهوءَ جهڙو آهي جنهن گهر اڏيندي اونهو کوٽي پٿر تي بنياد رکيو. جڏهن ٻوڏ آئي، تڏهن درياهه ان گهر سان ٽڪرايو پر ان کي لوڏي نہ سگهيو، ڇاڪاڻ تہ اهو چڱيءَ طرح اڏيل هو. ⁴⁹پر جيڪو منهنجون ڳالهيون ٻڌي ان تي عمل نہ ٿو ڪري، سو ان ماڻهوءَ جهڙو آهي جنهن زمين تي بنا بنياد جي گهر اڏيو. ٻوڏ ان سان ٽڪرائي، تہ اهو هڪدم ڪري پيو—ان گهر جي تباهي وڏي هئي.“