لوقا 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹د سبت په يوه ورځ عيسىٰ د غنمو د پټو نه تېرېدو؛ د هغۀ مريدانو د غنمو وږى شکول، په خپلو لاسونو کښې به يې مليدل او خوړل به يې. ²ځنو فريسيانو ووئيل چې، ”تاسو ولې هغه څۀ کوئ چې د سبت په ورځ روا نۀ دى؟“

³عيسىٰ هغوئ ته جواب ورکړو چې، ”تاسو هغه څۀ نۀ دى لوستى چې داؤد څۀ وکړل کله چې هغه او د هغۀ ملګرى وږى شول، ⁴چې هغه د زمونږ پلار کور ته څنګه ننوتو، د حضور ډوډۍ يې واخسته، وخوړله يې او خپلو ملګرو ته يې هم څۀ ورکړل، که څۀ هم دا خوړل د کاهنانو نه علاوه بل چا ته روا نۀ وُو؟“ ⁵بيا هغۀ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”اِبن آدم د سبت د ورځې مالِک دے.“

⁶د سبت په بله ورځ هغه عبادت خانې ته ننوتو او تعليم يې ورکولو؛ هلته يو سړے وو چې د هغۀ ښے لاس وچ شوے وو. ⁷عالمانو او فريسيانو هغه په غور سره څارلو چې ګورى آيا هغه به د سبت په ورځ څوک روغوى، دې دپاره چې هغۀ باندې کومه الزام ومومى.

⁸خو هغۀ د هغوئ خيالونه پوهېدل، نو د وچ لاس والا سړى ته يې وفرمائيل چې، ”پاڅه او دلته ودرېږه.“ نو هغه پاڅېدو او هلته ودرېدو. ⁹بيا عيسىٰ هغوئ ته وفرمائيل چې، ”زۀ تاسو نه پوښتم: آيا د سبت په ورځ نيکى کول روا دى کۀ بدى، د چا ساه بچ کول کۀ د چا هلاکول؟“ ¹⁰هغۀ هغوئ ټولو ته په چاپېره وکتل او هغه سړى ته يې وفرمائيل چې، ”خپل لاس اوږد کړه.“ هغۀ داسې وکړل او د هغۀ لاس روغ شو.

¹¹خو هغوئ په قهر ډک شول او يو بل سره يې مشوره وکړه چې عيسىٰ سره څۀ وکړى.

د دولسو رسولانو چونڊل

¹²په هغو ورځو کښې عيسىٰ دُعا کولو دپاره غرۀ ته لاړو او ټوله شپه يې د زمونږ پلار په دُعا کښې تېره کړه. ¹³کله چې سحر شو، هغۀ خپل مريدان راوبلل او د هغوئ نه يې دولس وټاکل چې رسولان يې ونومول: ¹⁴شمعون چې پطروس يې ونوماوۀ او د هغۀ ورور اندرياس؛ يعقوب او يوحنا؛ فيلپوس او برتلما؛ ¹⁵متى او توما؛ د حلفئ زوئ يعقوب او هغه شمعون چې زيلوتس بللے کېدو؛ ¹⁶د يعقوب زوئ يهوداه او يهوداه اسکريوتى چې خائن شو.

د پلار قدرت ګڼې ميلمستياوې روغوى

¹⁷هغه د هغوئ سره راکوز شو او په يوه هواره ځائ باندې ودرېدو، د خپلو مريدانو يوې لويې ګڼې او د خلقو يوې لويې ګڼې سره چې د ټولې يهوديه، يروشلم او د صور او صيدا د ساحل نه راغلى وُو. ¹⁸هغوئ راغلى وُو چې د هغۀ خبرې واورى او د خپلو ناروغيو نه روغ شى؛ هغه کسان چې د ناپاکو روحونو نه په تکليف کښې وُو، هغوئ هم روغ شول. ¹⁹ټولې ګڼې کوشش کولو چې هغۀ ته لاس ورسوى، ځکه چې د هغۀ نه قدرت وتو او هر چا ته يې شفا ورکوله.

²⁰هغۀ خپلو مريدانو ته وکتل او وفرمائيل چې، ”مبارک ياست تاسو چې غريب ياست، ځکه چې د زمونږ پلار بادشاهى ستاسو ده.

²¹”مبارک ياست تاسو چې اوس وږى ياست، ځکه چې موړ به شئ. مبارک ياست تاسو چې اوس ژاړئ، ځکه چې خندا به کوئ. ²²مبارک ياست تاسو کله چې خلق د تاسو نه نفرت وکړى او کله چې تاسو بېل کړى، سپکاوے مو وکړى او ستاسو نوم د بد په شان رد کړى، د اِبن آدم په خاطر. ²³په هغه ورځ خوشحالى وکړئ او د خوشحالۍ نه ودانګئ، ځکه چې ستاسو اجر په آسمان کښې لوئ دے؛ ځکه چې د ايذا رسوونکو پلرونو د نبيانو سره هم دغه شان کول.

²⁴خو افسوس په تاسو چې دولتمند ياست، ځکه چې تاسو خپله تسلى لا مخکښې اخستې ده. ²⁵افسوس په تاسو چې اوس موړ ياست، ځکه چې وږى به شئ. افسوس په تاسو چې اوس خندا کوئ، ځکه چې ماتم او ژړا به کوئ. ²⁶افسوس په تاسو کله چې ټول خلق ستاسو ثنا وائى، ځکه چې د خوشامدګرو پلرونو د دروغژنو نبيانو سره هم دغه شان کول.

د خپلو دښمنانو سره مينه وکړئ

²⁷خو زۀ تاسو ته وايم چې اورئ: د خپلو دښمنانو سره مينه وکړئ، هغه کسان ته نيکى وکړئ چې د تاسو نه نفرت کوى، ²⁸هغه کسان ته برکت ورکړئ چې تاسو ته لعنت وائى، د هغه کسانو دپاره دُعا وکړئ چې تاسو سره بدسلوکى کوى. ²⁹څوک چې تا په يوه ګلۀ وهى، هغه ته بله هم وړاندې کړه؛ څوک چې ستا چوغه اخلى، د خپلې کميس نه يې مۀ ايسارَوه. ³⁰هر هغه چا ته ورکړه چې د تا نه غواړى او څۀ چې د تا نه اخستل کيږى، بېرته يې مۀ غواړه. ³¹د نورو سره هغه شان وکړئ لکه چې غواړئ هغوئ د تاسو سره وکړى.

³²کۀ تاسو د هغه کسانو سره مينه کوئ چې د تاسو سره مينه کوى، نو په دې کښې څۀ احسان دے؟ ګناهګاران هم د هغه کسانو سره مينه کوى چې د هغوئ سره مينه کوى. ³³کۀ تاسو هغه کسانو ته نيکى کوئ چې تاسو ته نيکى کوى، نو په دې کښې ستاسو څۀ احسان دے؟ ګناهګاران هم دغه شان کوى. ³⁴او کۀ تاسو هغه چا ته پور ورکوئ چې د بېرته ورکولو اُميد لرئ، نو په دې کښې څۀ احسان دے؟ ګناهګاران هم ګناهګارانو ته پور ورکوى چې هومره بېرته واخلى. ³⁵خو د خپلو دښمنانو سره مينه وکړئ، نيکى وکړئ او پور ورکړئ بې له دې چې د بېرته اخستلو اُميد ولرئ؛ ستاسو اجر به لوئ وى او تاسو به د خُدائ تعالىٰ بچى شئ، ځکه چې هغه د ناشکرو او بدو خلقو سره هم مهربانه دے. ³⁶رحم کوونکى اوسئ، لکه څنګه چې ستاسو پلار رحم کوونکے دے.

فيصله مۀ کوئ

³⁷فيصله مۀ کوئ، نو ستاسو به فيصله ونۀ شى. ملامته مۀ کوئ، نو ملامته به نۀ شئ. معاف کوئ، نو معاف به شئ. ³⁸ورکړئ، نو تاسو ته به درکړے شى: ښۀ پېمانه چې کښته دبولے شوے، ښورولے شوے او ډک شوے وى، ستاسو په لمن کښې به تويه کړے شى. ځکه چې په کومه پېمانه چې تاسو ناپئ، په هغې به ستاسو دپاره بېرته ناپلے شى.“

³⁹هغۀ هغوئ ته يوه مثال هم ورکړو چې، ”آيا يو ړوند بل ړوند لار ښودلے شى؟ آيا دواړه به کندې ته ونۀ غورزيږى؟ ⁴⁰هيڅ شاګرد د خپل اُستاذ نه غوره نۀ وى؛ خو څوک چې پوره روزل شوے وى، هغه د خپل اُستاذ په شان شى. ⁴¹تۀ ولې د خپل ورور په سترګه کښې زبوره وينې، خو په خپله سترګه کښې لرګے نۀ وينې؟ ⁴²تۀ خپل ورور ته څنګه وئيلے شې چې، ’اے وروره، پرېږده چې زۀ د ستا د سترګې نه زبوره وباسم،‘ کله چې تۀ په خپله سترګه کښې لرګے نۀ وينې؟ اے منافقه! اول د خپلې سترګې نه لرګے وباسه، بيا به تۀ صفا وينې چې د خپل ورور د سترګې نه زبوره وباسې.

په خپل مېوه پېژندل کېږئ

⁴³ځکه چې هيڅ ښۀ ونه بد مېوه نۀ نيسى او نۀ بيا بده ونه ښۀ مېوه نيسى. ⁴⁴هره ونه په خپل مېوه پېژندلے شى؛ د اغزو نه انځر نۀ راټولولے شى او نۀ د غنډۍ نه انګور شکولے شى. ⁴⁵ښۀ سړے د زړۀ د ښۀ ذخيرې نه ښۀ راوباسى؛ بد سړے د بدې ذخيرې نه بد راوباسى؛ ځکه چې خولۀ د زړۀ د ډکوالى نه خبرې کوى.

په ګټه باندې تعمير کول

⁴⁶تاسو ولې ما ته ’مالِکه، مالِکه‘ وايئ، خو هغه څۀ نۀ کوئ چې زۀ يې وايم؟ ⁴⁷هر هغه څوک چې زما طرف ته راځى، زما خبرې اورى او پرې عمل کوى، زۀ به تاسو ته وښايم چې هغه د څۀ شان دے: ⁴⁸هغه د هغه سړى په شان دے چې کور جوړوى، چې ژور يې وکيندل او بنياد يې د ګټې په سر باندې کښېښودو. کله چې سېلاب راغلو، نو سيند په هغه کور باندې ولګيدو، خو ونۀ شو ښورولے — ځکه چې ښۀ جوړ شوے وو. ⁴⁹خو څوک چې زما خبرې اورى او پرې عمل نۀ کوى، هغه د هغه سړى په شان دے چې کور يې په زمکه باندې بې بنياده جوړ کړو. سېلاب پرې ولګيدو او هم هغه وخت ونړيدو — د هغه کور تباهى لويه وه.“